บทที่ 97 งูสิง

"พี่ งั้นพวกเรากลับกันเลยไหม คืนนี้เอาเจ้ากระต่ายตัวนี้ไปตุ๋น พอดีอาเยวียนก็อยู่ จะได้กินด้วยกัน" อาลี่เอ่ยอย่างมีความหวัง

"ดูแกเข้าสิ พวกเราสามคนอุตส่าห์ขึ้นเขามาทั้งที ได้กระต่ายตัวเดียวก็ถอดใจแล้วเหรอ ที่คุยกันไว้ว่าจะหาน้ำผึ้งจะไม่หาแล้วหรือไง"

หลี่ซิงโยนกระต่ายในมือให้อาลี่ แล้วหันไปพูดกับอาเยวียนว่า "อาเยวียน อย่าไปเลียนแบบอาลี่มันนะ ตอนแรกคนที่ร้องจะขึ้นเขามาหาน้ำผึ้งก็มัน พอตอนนี้คนที่ร้องจะกลับก็มันอีกนั่นแหละ"

ตอนนี้พวกเขากำลังเดินลงตามทางบนเขา เป็นทางลาดลงตลอดสาย ทั้งสามคนจึงเดินกันได้อย่างสบายๆ ผ่อนคลาย

ไม่นานก็มาถึงตีนเขา ตรงนั้นมีลำธารสายเล็กๆ คดเคี้ยวทอดยาวไปจนถึงแนวหาดเลนริมทะเล

ลำธารสายนี้เป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างสองหมู่บ้านพอดี ข้ามไปก็จะเป็นเขตของอีกหมู่บ้านหนึ่ง

"แม่เจ้า!"

ขณะที่หลี่ซิงกำลังชั่งใจว่าจะข้ามลำธารไปตามหาน้ำผึ้งต่อดีไหม จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอาเยวียนร้องลั่นด้วยความตกใจ

เขารีบเงยหน้ามอง เห็นอาเยวียนกำลังกระโดดเหยงๆ เหมือนโดนไฟช็อตยังไงยังงั้น

"เป็นอะไรของแกเนี่ย จะเต้นโชว์พวกเราหรือไง" อาลี่ทำหน้างง อดแซวไม่ได้

"ไปไกลๆ เลย! พี่ มีงู งูตัวเบ้อเริ่มเลย!" อาเยวียนตะโกนอย่างลนลาน

"เชี่ย! แล้วแกโดนกัดหรือเปล่า" หลี่ซิงถามด้วยความร้อนใจ

“ผมโชคดี ตอนกระโดดข้ามมาเท้าดันเหยียบหัวมันพอดี เลยไม่โดนกัด” อาเยวียนตอบพลางถอนหายใจโล่งอก ทว่ายังไม่หายอกสั่นขวัญแขวน

สิ่งที่หลี่ซิงกลัวที่สุดมีอยู่สองอย่าง หนึ่งคืองู สองคือคางคก แค่เห็นแวบเดียวก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว

พอนึกขึ้นได้ว่ามีงู เขาไม่ต้องเสียเวลาคิด รีบถอยกรูดไปข้างหลังหลายก้าว ก่อนจะค่อยๆ ก้าวข้ามลำธารมาอย่างระมัดระวัง

“ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไมล่ะ รีบไปสิ!” หลี่ซิงตะโกนบอกอาลี่กับอาเยวียน

แต่พอหันกลับไปมอง ปรากฏว่าอาลี่ไม่เพียงไม่ยอมถอยตามที่บอก แถมยังไปคว้าท่อนไม้แถวนั้นขึ้นมาถือ เตรียมจะเดินเข้าไปดูให้ชัดๆ เสียอย่างนั้น

“พี่ อาเยวียน ดูเหมือนจะเป็นงูสิงดงนะ” อาลี่พูดไปพลางค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้งูตัวนั้น

หลี่ซิงไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่างูสิงดงคืออะไร ตอนนี้ในหัวมีแต่ความคิดอยากจะเผ่นไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

ทว่าวินาทีถัดมา เขากลับต้องอึ้งเมื่อเห็นอาเยวียนปรี่เข้าไปมุงด้วยอีกคน

อาลี่ตื่นเต้นยกใหญ่ พูดขึ้นว่า “พี่ งูสิงดงจริงๆ ด้วย คราวนี้พวกเราโชคดีแล้ว!”

“อะไรของแก อย่าบอกนะว่าจะจับมันน่ะ” หลี่ซิงแทบจะประสาทกิน

“พี่ งูพันธุ์นี้ไม่มีพิษหรอก เดี๋ยวเราจับไปต้มซุปงูให้พวกเด็กๆ กิน หน้าร้อนจะได้ไม่เป็นผดผื่นไง” อาลี่ร่ายสรรพคุณสารพัดประโยชน์ของงูสิงดงให้หลี่ซิงฟังเป็นชุด

ระหว่างที่อาลี่ยังพูดไม่หยุด อาเยวียนก็เริ่มลงมือแล้ว งูตัวนั้นตกใจจนขดตัวกลม ชูคอสูง พลางแลบลิ้นฟ่อๆ ดูน่ากลัวไม่เบา

“พวกแกสองคนจะไหวเรอะ ถ้าไม่มั่นใจก็อย่าไปจับมันเลย” หลี่ซิงเห็นงูแลบลิ้นก็รู้สึกสยองพองเกล้า ขนลุกชันไปทั้งตัว

ทว่าอาเยวียนกลับไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย เขาหากิ่งไม้ที่มีง่ามตรงปลายมาได้อันหนึ่ง มือซ้ายถือกิ่งไม้คอยแหย่ล่องูไว้ สายตาจับจ้องการเคลื่อนไหวของมันไม่กะพริบ พอสบจังหวะ มือขวาก็ยื่นออกไปรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ใช้ไม้ง่ามกดหัวงูลงกับพื้นอย่างแม่นยำ

จังหวะที่งูเริ่มบิดตัวดิ้นพล่าน อาเยวียนก็ยกเท้าขึ้นเหยียบกดลำตัวมันไว้แน่น

“อาลี่ มือฉันยังไม่ค่อยนิ่ง นายมาช่วยกดไม้นี่ไว้ที อย่าให้มันหลุดเด็ดขาดนะ แล้วเอาถุงมาหรือเปล่า” อาเยวียนคุมงูไว้พลางตะโกนบอก

อาลี่รีบปรี่เข้าไปออกแรงกดกิ่งไม้ไว้ ก่อนจะหันมาบอกหลี่ซิง “พี่ ตอนออกมาพี่หยิบกระสอบมาด้วยไม่ใช่เหรอ รีบโยนมาเร็วเข้า!”

หลี่ซิงได้แต่จำใจโยนกระสอบป่านส่งไปให้

อาเยวียนรับกระสอบมา ค่อยๆ ย่อตัวลงอย่างระมัดระวัง แล้วใช้นิ้วบีบล็อกช่วงใต้หัวงูอย่างแม่นยำ “เอาละ ปล่อยมือได้”

พออาลี่ปล่อยมือ อาเยวียนก็ยัดตัวงูลงไปในกระสอบอย่างว่องไว จากนั้นรีบมัดปากถุงให้แน่นหนาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว “เรียบร้อย”

อาลี่กับอาเยวียนหันไปเห็นหลี่ซิงยืนหลบอยู่ไกลลิบ ก็พากันหัวเราะก๊าก ดูท่าแล้วพี่ซิงจะกลัวงูของจริง

งูตัวนี้ค่อนข้างใหญ่ กะดูแล้วน่าจะหนักสัก 3-4 จิน

“พวกนายสองคนไปหัดจับงูมาจากไหนกันเนี่ย”

“ผมมั่วๆ หัดเอาเองน่ะพี่ เมื่อก่อนเคยจับงูไปขายเอาเงินด้วยนะ” อาเยวียนพูดอย่างภาคภูมิใจ

“ส่วนผมน่ะ เคยเรียนกับน้าครับ น้าผมจับงูเก่งมาก เมื่อก่อนเวลาผมไปบ้านแก แกก็พาผมไปจับงูด้วยตลอด พอขายงูได้ก็แบ่งเงินให้ผมเอาไปใช้เล่น”

พอพูดจบ รอยยิ้มบนหน้าอาลี่ก็ค่อยๆ เลือนหายไป อารมณ์พลอยหม่นหมองลงตามไปด้วย

หลี่ซิงฟังออกถึงความเศร้าสร้อยในน้ำเสียงของอาลี่ จึงเอ่ยปลอบ "เอาเถอะน่า รอให้หมดปีนี้ก่อน ค่อยไปเยี่ยมญาติช่วงปีใหม่ ถึงเวลานั้นก็ทำให้พวกนั้นเห็นไปเลยว่า ต่อให้พึ่งพาแค่ลำแข้งตัวเอง พวกเราก็อยู่ดีกินดีได้"

"พี่เนี่ย รู้ใจผมที่สุดเลย ผมคิดแบบนั้นอยู่พอดี" พอได้ยินคำพูดของหลี่ซิง อาลี่ก็ปัดความซึมเศร้าทิ้งไป ใบหน้ากลับมาเปื้อนยิ้มอีกครั้ง

ส่วนอาเยวียนมองอาลี่ด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อกี้จู่ๆ ถึงได้อารมณ์ดิ่งลงไป

"พี่! พี่ ดูเร็ว ผึ้งนี่!" อาเยวียนตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

ทั้งสามคนมองตามนิ้วที่อาเยวียนชี้ไป ในที่สุดก็เห็นผึ้งกำลังบินวนตอมดอกไม้ที่บานสะพรั่งส่งเสียงหึ่งๆ

"พี่ เอาไงต่อดีล่ะ"

"ใจเย็น รอดูก่อนว่ามันจะบินไปทางไหน" หลี่ซิงพูดพลางจับจ้องการเคลื่อนไหวของผึ้งตาไม่กะพริบ

การตามหารังผึ้งเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนสูงมาก ทั้งสามคนทำได้เพียงยืนเฝ้ารออยู่นิ่งๆ กับที่

เดิมทีทุกคนคิดว่าคงต้องรอกันนานสองนาน แต่กลับคาดไม่ถึงว่าผ่านไปแค่สิบกว่านาที ผึ้งตัวนั้นก็ขยับปีกบินออกไป

"เร็ว ตามไป!" หลี่ซิงสั่งคำเดียว ทั้งสามคนก็ย่อตัวลงต่ำ ย่องตามหลังผึ้งไปอย่างระมัดระวังทันที

"พี่ ทำไมมันไม่บินเป็นเส้นตรงวะเนี่ย"

อาลี่อดบ่นอุบไม่ได้ เมื่อเห็นผึ้งตัวนั้นบินสะเปะสะปะ เดี๋ยวก็บินตรงไปข้างหน้า เดี๋ยวก็เลี้ยวหักศอกกะทันหัน

“สงสัยสมองมันจะจุความจำได้น้อยมั้ง” ตอนนี้หลี่ซิงเองก็อธิบายหลักการไม่ออก ได้แต่แถน้ำขุ่นๆ ไปก่อน

พวกเขาวิ่งตามมันไปแบบนั้น นานกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม

“ให้ตายสิ ผึ้งบ้านี่จะบินอึดเกินไปแล้ว!” อาลี่หอบแฮ่ก สบถออกมาอย่างเหลืออด

“พี่ มันมุดเข้าไปแล้ว มุดเข้าไปในซอกหินตรงนั้นแล้ว!” อาเยวียนร้องบอกอย่างตื่นเต้น

“ใช่แล้ว ตรงนั้นต้องเป็นรังมันแน่ๆ ไป!” หลี่ซิงเร่งฝีเท้าตรงไปทันที

ทั้งสามคนเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ตรงนี้เป็นเนินเขา ปากทางเข้ารังผึ้งซ่อนอยู่ใต้โขดหิน ปากรูแคบมาก มีแค่รอยแยกกว้างราวสองสามเซนติเมตรเท่านั้น

“พี่ แล้วต่อจากนี้จะทำยังไงต่อล่ะ?” อาลี่หันมาถามหลี่ซิงอีกรอบ

“อาลี่ นายนี่ซื่อบื้อจริง เอาพลั่วแซะดูสิว่างัดปากรูให้กว้างขึ้นได้ไหม จากนั้นค่อยรมควันไล่ผึ้ง เท่านี้ก็เก็บน้ำผึ้งได้แล้ว” อาเยวียนส่ายหน้าแซวอย่างเอือมระอา

ดูท่าช่วงนี้อาเยวียนกับอาลี่จะสนิทกันไม่น้อย จากตอนแรกที่ดูเป็นหนุ่มเงียบขรึมเข้าถึงยาก ตอนนี้ก็เริ่มเปิดใจและเฮฮาขึ้นมากแล้ว

ทั้งสามคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ ออกแรงงัดแงะอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ขยายปากรูได้กว้างพอๆ กับปากชามข้าว

พอโดนรบกวนขนาดนี้ ฝูงผึ้งที่แตกตื่นก็พากันบินกรูออกมาข้างนอกยกใหญ่

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง