บทที่ 98 ได้มาเป็นกอบเป็นกำ

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทั้งสามคนก็รีบหยิบผ้าที่เตรียมไว้ออกมาคลุมหน้าอย่างแน่นหนา

พวกเขาไม่ได้หวังว่าจะรอดพ้นจากการโดนต่อยได้ทั้งหมด แค่ขอไม่ให้โดนต่อยจนหน้าบวมเป่งเป็นหัวหมูจนดูไม่ได้ก็พอแล้ว

“อาลี่ รีบไปหาฟืนกับหญ้าสดมาเร็วเข้า พวกเรามารมควันไล่ผึ้งพวกนี้ก่อน!”

หลี่ซิงตะโกนบอกพลางโบกมือปัดไล่ผึ้งตรงหน้าพัลวัน

“ได้เลย โอ๊ยเชี่ย!” อาลี่เพิ่งขยับตัวจะลุกไปหากิ่งไม้ วินาทีต่อมาก็สะดุ้งโหยงเหมือนโดนไฟช็อต

“ฮ่าๆ!” หลี่ซิงกับอาเยวียนเห็นเข้าก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้

แต่ใครจะไปคิด เสียง “โอ๊ยเชี่ย!” ของอาลี่ยังไม่ทันจาง สองคนที่เพิ่งหัวเราะเยาะเขาก็โดนเล่นงานเข้าจังๆ ในพริบตา

“พี่ ช่างมันเถอะมั้ง โดนต่อยนี่มันโคตรเจ็บเลยอะ” อาลี่พูดเสียงอ่อยแทบจะร้องไห้

“ไม่ได้เว้ย! อุตส่าห์หากันมาตั้งนาน แกไปรีบหาฟืนมาเร็วเข้า!”

ล้อเล่นน่า รังผึ้งที่บุกป่าฝ่าดงจนเจอเนี่ยนะ จะให้ยอมแพ้ง่ายๆ ได้ยังไง

ยังไม่ทันที่อาลี่จะกลับมา หลี่ซิงกับอาเยวียนก็คิดว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เอาวะ!

ทั้งสองคนดึงแขนเสื้อที่พับไว้ลงมา กัดฟันทำใจกล้าล้วงมือเข้าไปในโพรงทันที

พอมือล้วงเข้าไปก็แตะโดนรวงผึ้ง ออกแรงนิดหน่อยก็บิดหลุดติดมือออกมาได้ชิ้นหนึ่ง

ตอนนี้ไม่มีเวลามานั่งประดิดประดอย พวกเขารีบยัดรวงผึ้งลงกล่องเก็บของ แล้วก้มหน้าก้มตาโกยต่อ

พออาลี่กลับมา ทั้งสองคนก็งัดเอารวงผึ้งออกมาจากรังได้สี่ชิ้นแล้ว

เห็นน้ำผึ้งสีทองใสแจ๋วเปล่งประกาย หลี่ซิงก็น้ำลายสอ ถ้าไม่ใช่เพราะมือไม่ว่างละก็ คงต้องขอลองชิมสักคำแน่นอน

“พี่ เอาฟืนวางไว้ตรงไหนดี?” อาลี่ถาม

“วางไว้เหนือลมเลย เออจริงสิ เอากระติกน้ำมาด้วยนะ ช่วยเอาน้ำมาราดหน้าพวกฉันสองคนหน่อย” หลี่ซิงสั่งการ

อาลี่ทำตามที่สั่ง จัดการจุดไฟใส่ฟืนแห้งก่อน แล้วเอาฟืนสดชื้นๆ โปะทับลงไป

ในพริบตา ควันโขมงก็พวยพุ่งขึ้นมา

ฝูงผึ้งที่บินวนเวียนส่งเสียงหึ่งๆ รอบตัวพวกเขาทนควันรมไม่ไหว พากันบินหนีเตลิดไปไกล

ต้องยอมรับเลยว่ารังนี้ได้ของเยอะไม่เบา ทั้งสองคนช่วยกันดึงรวงผึ้งออกมาได้ตั้งสิบกว่าชิ้น

รวงสุดท้ายที่เอาออกมาสีคล้ำจนเกือบดำ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นน้ำผึ้งเก่าที่สะสมมานานหลายปี

“เชี่ย รังเดียวได้น้ำผึ้งเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?” อาลี่เบิกตากว้าง อดอุทานออกมาไม่ได้

“พอแล้วล่ะ ข้างในน่าจะยังเหลือรวงอยู่อีกสองสามชิ้น

เอาออกมาหมดไม่ได้ ต้องเหลือเสบียงไว้ให้พวกมันบ้าง”

หลี่ซิงพูดพลางหาหินแถวนั้นมาปิดปากโพรงรังผึ้งเอาไว้ เหลือไว้เพียงช่องเล็กๆ ช่องเดียว

“พี่ ทำแบบนี้ทำไมเนี่ย?” อาลี่ถามอย่างสงสัย

“ทำให้คืนสภาพเดิมไง เผื่อวันหลังจะได้แวะมาเอาน้ำผึ้งอีก” หลี่ซิงหัวเราะอธิบาย

แม้ควันไฟจะช่วยไล่ผึ้งไปได้พอสมควร แต่ทั้งสามคนก็ยังโดนต่อยไปคนละหลายแผล เจ็บจนหมดอารมณ์จะจุดบุหรี่สูบไปตามๆ กัน

โดยเฉพาะอาลี่ ที่ตอนนี้ไม่สนความเจ็บแล้ว ตักน้ำผึ้งเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย

“พี่ หวานเจี๊ยบเลยอ่ะ!” อาลี่เคี้ยวรวงผึ้งตุ้ยๆ พลางพูดจาอู้อี้ในคอ

ทั้งสามคนเก็บข้าวของเตรียมตัวเดินกลับบ้าน

ปรากฏว่าเดินไปได้ยังไม่ถึงสองลี้ ก็เจอร่องรอยผึ้งบินมุดเข้ารังอีกแห่งเข้าให้

ทั้งสามคนหันมาสบตากันอย่างรู้ใจ ก่อนจะโพล่งออกมาพร้อมกัน “ลุยต่อสิ!”

น้ำผึ้งของรังนี้ได้ปริมาณพอๆ กับรังแรก

ทั้งสามคนโดนฝูงผึ้งรุม “จู่โจม” อีกรอบ โดนต่อยไปไม่ใช่น้อยๆ

ทว่าของที่อยู่ในกล่องเก็บของกลับคุ้มค่าสุดๆ รวงผึ้งแทบจะล้นทะลักกล่อง กะดูแล้วน่าจะคั้นน้ำผึ้งออกมาได้สักสามสิบจินเลยทีเดียว

พอกลับถึงหมู่บ้านก็ปาเข้าไปห้าโมงกว่าแล้ว

เหล่าจ้าวกับภรรยาเดินสวนมาพอดี พอเห็นน้ำผึ้งเต็มแน่นกล่องเก็บของของทั้งสามคน ตาคู่นั้นก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่านทันที

“พระเจ้าช่วย พวกเอ็งไปหาน้ำผึ้งหรือไปรับของมาส่งขายกันแน่วะเนี่ย?” เหล่าจ้าวอุทานอย่างเหลือเชื่อ

“โอย เหล่าจ้าว พวกผมสามคนโดนต่อยจนแทบจะบินได้อยู่แล้วเนี่ย ตีผึ้งนี่มันไม่ง่ายเลยสักนิด” หลี่ซิงยิ้มเจื่อนๆ ตอบกลับ

“แค่นี้ก็เก่งมากแล้ว พวกเอ็งนี่แน่จริงๆ ตรงที่โดนต่อยอย่าลืมใช้น้ำสบู่ล้างนะ จะได้หายไวๆ” เหล่าจ้าวเตือนด้วยความหวังดี

พอกลับมาถึงบ้าน หลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางเห็นทั้งสามคนช่วยกันยกน้ำผึ้งกลับมา ก็อดร้องอุทานไม่ได้ “พวกนายไปขุดน้ำผึ้งมาเหรอเนี่ย?” หลี่อวิ๋นพูดพลางยื่นมือไปลองยกชั่งน้ำหนักกล่องเก็บของดู

เขายิ้มพยักหน้าชมเปาะ “เยี่ยมเลย น้ำผึ้งพวกนี้น่าจะขายได้พันกว่าหยวนอยู่นะ”

“ไม่ขายหรอก เก็บไว้กินเองดีกว่า”

“พวกนายโดนต่อยกันมาแน่ๆ เลย เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำสบู่มาให้ รีบล้างกันหน่อยนะ จะได้บรรเทาลงบ้าง” จางหยวนเห็นหน้าอาลี่บวมเป่งก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ

จังหวะนั้นเอง หลี่อวิ๋นถึงเพิ่งสังเกตเห็นกระต่ายป่าที่สะพายอยู่บนตัวอาเยวียน จึงถามด้วยความสงสัย “เอาอะไรล่ากระต่ายตัวนี้มาได้ล่ะเนี่ย?”

“กระต่ายตัวนี้มันตกใจวิ่งชนหินตายเองน่ะพี่ พวกผมแทบจะเดินไปเก็บมาเฉยๆ เลย” อาเยวียนเล่าอย่างตื่นเต้น

“งั้นไปล้างมือก่อน เอากระต่ายไปวางไว้หลังบ้าน เดี๋ยวฉันไปถลกหนังให้ แล้วในกระสอบนั่นใส่อะไรมาอีกล่ะ?” หลี่อวิ๋นถามต่อ

“งูครับ ผมจับเอง ไม่มีพิษหรอก” อาลี่ทำท่าเหมือนเด็กอยากได้คำชม พูดพลางทำท่าจะแกะปากกระสอบออก

“เอาไปทำตรงนู้นไป อย่าให้เด็กๆ ตกใจกลัวเข้าล่ะ”

หลี่ซิงรีบเอ่ยห้ามทันควัน

ขืนเปิดปากกระสอบแล้วงูพุ่งพรวดพราดออกมาล่ะก็ เป็นเรื่องแน่

พอดีตอนนั้นเอง ลุงรองหลี่ซิงกั๋วก็เดินเข้ามา

พอเห็นของที่ทั้งสามคนได้มา เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งอย่างประหลาดใจ “แค่ครึ่งวันพวกแกไปเอาของดีมาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”

“ราวๆ สักสามสี่ชั่วโมงได้มั้งครับ ลุงรอง คั้นกรองน้ำผึ้งเป็นไหมครับ?” หลี่ซิงเพิ่งถามจบ ก็ได้ยินหลี่อวิ๋นตะโกนแทรกขึ้นมาจากข้างๆ ทันที “ลุงรอง เชือดงูเป็นไหมครับ?”

“งูอะไรล่ะนั่น?” ความสนใจของลุงรองถูกดึงไปที่งูทันที

พากันเดินเข้าไปที่หลังบ้าน ลุงรองมองปราดเดียวก็เห็นทั้งงูทั้งกระต่าย รู้สึกทั้งแปลกใจทั้งยินดี จึงถามขึ้นว่า “นี่พวกแกก็ไปเอามาตอนบ่ายเหมือนกันเหรอ?”

“ลุงรอง กระต่ายตัวนี้โคตรเซ่อเลย พี่ผมเอาพลั่วปาไม่โดนมันแท้ๆ แต่มันดันวิ่งเตลิดไปชนหินตายเองซะงั้น” อาลี่เล่าออกรสออกชาติ

ลุงรองถึงกับพูดไม่ออก…

เขาชะโงกไปมองงูในกระสอบเงียบๆ ก่อนจะร้องออกมาอย่างตื่นเต้นดีใจ “โห เอาเข้าไป นี่มันงูสิงดงนี่หว่า ของพรรค์นี้เนื้อหวานอร่อยนักเชียว ไปจับไก่มาเชือดสักตัวไป ค่ำนี้จะได้ตุ๋นรวมกันบำรุงให้เด็กสองคนนั้นหน่อย”

พูดจบก็โบกมือไล่หลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางให้ขยับไปอยู่ข้างๆ ส่วนตัวเองก็เตรียมลงมือจัดการอย่างคล่องแคล่วชำนาญ

“ที่บ้านมีผ้าขาวบางไหมล่ะ ถ้ามี เอาไปซักให้สะอาดก็ใช้กรองน้ำผึ้งได้เลย แต่ถ้าไม่มี จะได้ไปซื้อมา” ลุงรองถามขึ้น

หลี่อวิ๋นขานรับว่ามี ไม่นานนักก็ไปค้นผ้าขาวบางออกมาได้สองผืน

พวกหลี่ซิงสามคนไม่ได้เข้าไปช่วยอีก แต่หันมาตั้งหน้าตั้งตาเอาน้ำสบู่ล้างรอยที่โดนผึ้งต่อยอยู่นานสองนาน

เออแฮะ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ พอล้างแบบนี้แล้วรู้สึกความปวดมันทุเลาลงไปเยอะจริงๆ

“พี่ซิง ผมรู้สึกว่าค่อยยังชั่วขึ้นมากแล้ว งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” อาเยวียนเห็นว่าตัวเองดีขึ้นพอสมควรแล้วจึงเอ่ยขอตัว

“จะกลับทำไมล่ะ อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันนี่แหละ พอดิบพอดีจะได้กรึ่มๆ กันสักหน่อย”

“แต่ว่า…” อาเยวียนยังรู้สึกลังเล

“เออน่า อย่ามัวแต่โอ้เอ้เลย มีแต่ว่าอะไรกันนักหนา ค่ำนี้ก็อยู่ดื่มด้วยกันนี่แหละ ถ้าดึกมากก็นอนบ้านฉันก็ได้” อาลี่ช่วยคะยั้นคะยออีกแรง

“อืม… งั้นก็ได้ครับ” อาเยวียนทนลูกตื๊อของทั้งสองคนไม่ไหว จึงพยักหน้าตอบตกลงไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง