บทที่ 99 ที่ดิน

“พี่ใหญ่ ที่บ้านมีโหลแก้วบ้างไหม” หลี่ซิงเอ่ยถามพลางก้มมองน้ำผึ้งในกล่องเก็บของ

“พอมีอยู่บ้าง เอามาใส่เจ้านี่ก็น่าจะพอดี”

“กิน… กิน…” อิ๋งอิ๋งกับไห่ไห่ สองตัวเปี๊ยกจ้องน้ำผึ้งสีทองอร่ามตาเป็นมัน ยื่นมือน้อยๆ พลางส่งเสียงร้องอยากกิน

หลี่ซิงหัวเราะ อุ้มขึ้นมาข้างละคน แล้วหันไปบอกอาลี่ “บิรวงผึ้งชิ้นเล็กๆ ส่งให้สองคนนี้แทะเล่นหน่อยสิ”

“ระวังฟันผุนะเนี่ย” หลี่ซิงดักคอ

“ฟันผุ กิน… จะกิน…” เจ้าตัวเล็กทั้งสองไม่สนอะไรทั้งนั้น ยังคงร้องงอแงจะกินให้ได้

อาลี่ส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างจนใจ แล้วยอมบิให้แต่โดยดี

พอถึงช่วงค่ำ บนโต๊ะอาหารมีกับข้าวจานเด็ดอย่างเนื้อกระต่ายตุ๋นน้ำแดงและไก่ตุ๋นเนื้องู

หรือที่เรียกกันติดปากว่า ‘มังกรประชันหงส์’ กลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวล ทำเอาทุกคนลุยแหลก ซัดกันอย่างเอร็ดอร่อยสะใจ

ทั้งหกคนล้อมวงกินดื่มด้วยกัน เผลอแป๊บเดียวก็หมดเหล้าไปราวห้าขวด

ฤทธิ์เหล้าเริ่มแล่นขึ้นหน้า แต่ละคนหน้าแดงก่ำ เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ

พอกินข้าวเสร็จ หลี่ซิงก็เริ่มลงมือแบ่งน้ำผึ้ง

เขาบรรจุน้ำผึ้งลงขวดโหลอย่างประณีต ได้ทั้งหมดสิบสี่ขวดใหญ่

อาลี่กับอาเยวียนต่างก็เกรงใจ ขอเอาไปแค่คนละสองขวดเท่านั้น

ทั้งสองคนถือขวดน้ำผึ้ง กอดคอกันเดินโซเซกลับไปด้วยความเมามายกรึ่มๆ

“พวกนี้จะเอาไปให้ลุงกู้เหรอ” หลี่อวิ๋นเห็นหลี่ซิงแยกน้ำผึ้งไว้ต่างหากสามขวดจึงเอ่ยถาม

“อืม สามขวดนี้ให้ลุงกู้ครับ แกคอยดูแลพวกเรามาตลอด” หลี่ซิงตอบ

พูดจบ หลี่ซิงก็ยกน้ำผึ้งทั้งสามขวดไปวางในรถอย่างระมัดระวัง กะว่าพรุ่งนี้ตอนเข้าตำบลจะได้แวะเอาไปให้ลุงกู้พอดี

พอกลับถึงบ้าน หลี่ซิงเดินผ่านหน้าบ้านอาลี่ เห็นในบ้านเงียบกริบ ไม่มีเสียงอะไรเลย ดูไม่เหมือนมีคนอยู่สักนิด

เขาจึงหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาอาลี่ทันที “อาลี่ แกอยู่ไหนเนี่ย”

“ผมกับอาเยวียนก็อยู่บ้านน่ะสิพี่ มีอะไรเหรอ” อาลี่ตอบกลับมาจากปลายสาย

“ผายน่ะสิ! ฉันยืนอยู่หน้าบ้านแกเนี่ย มาเปิดประตูให้เดี๋ยวนี้เลย” หลี่ซิงได้ยินก็รู้ทันทีว่ามันโกหก เลยสวนกลับไปอย่างหงุดหงิด

“คือ… เอ่อ…” อาลี่เริ่มมีพิรุธ พูดจาอึกๆ อักๆ ชัดเจน

“ฉันถามอีกที อยู่ไหนกันแน่” หลี่ซิงกดเสียงเข้ม

“แค่กๆ พี่… ผมกับอาเยวียนอยู่ที่โรงอาบน้ำในตำบลน่ะ” อาลี่จนปัญญา ต้องยอมสารภาพความจริง

“ฮึ่ม ไอ้พวกนี้นี่…” หลี่ซิงทำหน้าเหนื่อยใจ ไม่รู้จะพูดยังไงกับมันดี “จำไว้เลยนะ อย่าริไปทำเรื่องไม่ดีเชียว ถ้าแกพาอาเยวียนไปติดโรคร้ายกลับมาล่ะก็ ฉันบอกไว้เลย ไม่ต้องมานับพี่นับน้องกันอีก”

“โธ่พี่ วางใจเถอะ พวกผมแค่มาอาบน้ำแช่น้ำเฉยๆ อาบเสร็จก็กลับแล้ว” อาลี่รีบละล่ำละลักรับรอง

“ให้มันจริงเถอะ” หลี่ซิงกดวางสาย

…

สายวันรุ่งขึ้น หลี่ซิงเดินทางมาถึงแพรับซื้อ

พอเจอกู้ลี่ ทั้งสองคนก็ยืนคุยเรื่อยเปื่อยกันพักหนึ่ง

หลังจากคุยเรื่องสัพเพเหระ กู้ลี่ก็หันไปตะโกนเรียกเมียกับแม่ลงมาช่วยเฝ้าหน้าร้านให้สักประเดี๋ยว จากนั้นก็เดินออกไปด้วยกันกับหลี่ซิง

ระหว่างเดินไปตามทาง กู้ลี่เปิดประเด็นถามขึ้นก่อน “อาซิง แกเล็งที่ดินแปลงใหญ่เบ้อเร่อนั่นไว้ ในใจคิดจะทำอะไรกันแน่”

แววตาของหลี่ซิงฉายประกายครุ่นคิด ก่อนจะตอบว่า “ยังไม่ได้คิดสะเด็ดน้ำหรอกพี่ แต่ทำเลตรงนั้นมันดีจริงๆ คมนาคมก็สะดวก เอาไปทำประโยชน์ใหญ่ได้แน่ๆ”

ทั้งสองคนเดินคุยกันเรื่อยเปื่อย ไม่ทันไรก็มาถึงฝั่งตะวันออกของท่าเรือ

กู้ลี่มองผืนดินตรงหน้าแล้วพูดต่อว่า “อาซิง ความจริงถ้าขยับขยายไปทางทิศตะวันออกอีกหน่อย แล้วรวมที่ดินด้านหลังนั่นเข้าไปด้วย เบ็ดเสร็จก็น่าจะได้หลายสิบหมู่เลยนะ แต่ที่กว้างขนาดนั้น ต่อให้เอามาได้ ก็ไม่รู้จะทำอะไรกับมันอยู่ดี”

หลี่ซิงพยักหน้าน้อยๆ แล้วถามต่อ “พี่ลี่ ถ้าผมคิดจะฮุบที่ดินตรงนี้ทั้งหมดรวดเดียวเลย พี่ว่าทางตำบลจะยื่นเงื่อนไขอะไรบ้างล่ะ”

กู้ลี่ได้ยินก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ฉันพอจะหาคนช่วยไปเลียบๆ เคียงๆ ถามให้ได้อยู่นะ แต่ฉันเดาว่าความหวังคงริบหรี่ ทางตำบลคงกลัวว่าแกจะไม่มีเงินทุนหนาพอที่จะพัฒนาที่ดินผืนนี้มากกว่า”

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ลี่ ลองถามดูลาดเลาก่อน ถ้าไม่ได้ ค่อยคิดอ่านกันใหม่ทีหลัง”

หลี่ซิงกวาดสายตามองที่ดินตรงหน้า ต้องยอมรับเลยว่าทำเลตรงนี้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ ทั้งตำแหน่งที่ตั้งและภูมิประเทศ ถือว่าดีที่สุดในตำบลเล็กๆ แห่งนี้แล้ว

ส่วนสาเหตุที่ปล่อยทิ้งร้างว่างเปล่ามาตลอด หลี่ซิงแอบคาดเดาในใจว่า คงไม่พ้นพวกผู้นำตำบลอยากจะกั๊กไว้โก่งราคา รอคนกระเป๋าหนักที่เหมาะสม หรือไม่ก็มีแผนงานระยะยาวที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

หลังจากดูที่ดินเสร็จ ทั้งสองคนก็แยกย้ายกันตรงนั้น

กู้ลี่เดินกลับไปที่แพรับซื้อ ส่วนหลี่ซิงเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนครู่หนึ่ง

จากนั้น เขาก็ควักมือถือออกมา ค้นหาเบอร์ของผู้นำตำบลที่เคยบันทึกไว้ แล้วกดโทรออก

เมื่อปลายสายรับ หลี่ซิงก็แจ้งว่าตนเองอยู่ในตำบลพอดี และมีเรื่องอยากจะปรึกษาหารือกับท่านผู้นำสักหน่อย

ผู้นำตำบลส่งเสียง “อ๋อ” เบาๆ น้ำเสียงดูรีบร้อน บอกว่าตนกำลังจะออกไปทำธุระข้างนอก ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนมาก ก็คุยในสายนี้เลยดีกว่า

หลี่ซิงเข้าใจความหมายในคำพูดทันที จึงไม่อ้อมค้อม พูดโพล่งออกไปตรงๆ ว่าตนคิดอยากจะซื้อที่ดินฝั่งตะวันออกของท่าเรือตำบล

พอได้ยินเช่นนั้น ท่าทีของผู้นำตำบลก็เปลี่ยนไปทันควัน รีบเอ่ยปากชวนให้เขาเดินทางไปคุยรายละเอียดกันต่อหน้าที่ทำการตำบลทันที

เมื่อหลี่ซิงไปถึงที่ทำการตำบล ผู้นำตำบลก็เดินออกมารับรองอย่างกระตือรือร้น ยื่นมือมาจับทักทายกับเขาอย่างอบอุ่น

“สหายเสี่ยวหลี่ เธอเล็งที่ดินฝั่งตะวันออกของท่าเรือเราไว้จริงๆ รึ” ผู้นำตำบลเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม สายตามีแววพินิจพิเคราะห์อยู่บ้าง

“ใช่ครับท่านผู้นำ ช่วงนี้ผมพอหาเงินมาได้ก้อนหนึ่ง ในใจก็คิดอยากตอบแทนบ้านเกิดอยู่ตลอด เลยกะว่าจะเอาที่แปลงนั้นมาลองพัฒนาอุตสาหกรรมดู เผื่อจะช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจของตำบลเราได้บ้างครับ”

ผู้นำตำบลพยักหน้ารับ รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่บนใบหน้า ก่อนจะเอ่ยช้าๆ ว่า “สหายเสี่ยวหลี่ ฉันขอพูดตรงๆ เลยนะ ที่ดินแปลงนั้นน่ะ คนจ้องจะเอาเยอะแยะ แต่ละคนศักยภาพไม่ถึงกันทั้งนั้น มันถึงได้รกร้างมาจนป่านนี้”

“ท่านผู้นำครับ ก่อนหน้านี้ผมเคยได้ยินมาว่า ทางฝั่งเมืองเอกก็มีคนสนใจจะซื้อเหมือนกัน แถมเงื่อนไขที่พวกเขาเสนอก็ดูไม่ได้สูงอะไรเท่าไหร่นี่ครับ” หลี่ซิงถามด้วยความสงสัย

“ฮ่าๆ เสี่ยวหลี่เอ๊ย เธอนี่ต้องมองการณ์ไกลกว่านี้หน่อยนะ ลองกลับไปคิดดูดีๆ” ผู้นำตำบลหัวเราะแล้วเตือนสติ

หลี่ซิงชะงักไปนิดหนึ่ง นิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ จู่ๆ ก็พลันตาสว่างเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

เขาตระหนักได้ว่า ความน่าเชื่อถือของคนแต่ละระดับชั้นมันต่างกันราวฟ้ากับเหว

ด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ ต่อให้ควักเงินสดออกมากองตรงหน้าหลายล้านหยวนแล้วบอกว่าจะมาลงทุน ใครเขาจะไปเชื่อมั่นได้เต็มร้อย

แต่ถ้าเป็นพวกมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินหลักร้อยล้านพันล้าน เรื่องมันจะกลายเป็นคนละม้วนทันที

ในทุกวงการก็เป็นแบบนี้เสมอ คนยิ่งเงินหนา ไม่ว่าจะไปกู้เงินหรือทำธุรกิจอะไรก็ง่ายดายไปหมด ในทางกลับกัน ธุรกิจขนาดเล็กที่ต้องการเงินทุนมาหมุนเวียนจริงๆ กลับต้องวิ่งชนกำแพง ประสบแต่ความยากลำบากทุกหัวระแหง

“ท่านผู้นำครับ ถ้าผมตั้งใจอยากได้ที่ดินแปลงนี้จริงๆ ผมต้องเตรียมตัวยังไงบ้างครับ”

“ทุกอย่างมันคุยกันได้อยู่แล้ว ทางตำบลเองก็สนับสนุนให้คนเก่งๆ มีฐานะอย่างพวกเธอกลับมาพัฒนาบ้านเกิด เอาอย่างนี้แล้วกัน เธอกลับไปทำแผนงานโครงการอย่างละเอียดมาสักฉบับ อธิบายให้ชัดเจนว่ามีแผนพัฒนาที่ดินตรงนั้นยังไงบ้าง ถึงตอนนั้น ทางเราจะเปิดประชุมในตำบลเพื่อพิจารณาเรื่องนี้เป็นกรณีพิเศษให้”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง