บทที่ 100 ห้องลอฟต์

เมื่อเห็นท่าทางลืมตาพูดปดหน้าตายของคุณนายแม่ หางตาของหลี่เซียงตงก็กระตุกยิกๆ

ช่างเถอะ ขอแค่แม่มีความสุขก็พอแล้ว ขืนแม่ไม่สบอารมณ์ขึ้นมา คนที่ต้องซวยก็คือเขานี่แหละ

ดังคำกล่าวที่ว่า…สหายเต๋าตาย ดีกว่าตัวเราม้วยมรณา แม้หลี่เซียงตงจะไม่ได้เป็นนักพรตเต๋า แต่เขาก็ค่อนข้างสนใจวัฒนธรรมศาสนาดั้งเดิมของบ้านเกิดตัวเองอยู่พอสมควร

เห็นไหมล่ะ สัจธรรมคำคมประโยคนี้เขาเอามาปรับใช้อยู่ตลอดเวลา

“เอ่อ แม่ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวกินข้าวเที่ยงเสร็จผมจะเข้าอำเภอนะ ลูกสะใภ้แม่ยังรอผมอยู่ทางโน้นแน่ะ”

เขาเมินสายตาขอความช่วยเหลือจากพวกตัวเล็กไปโดยสิ้นเชิง ก็แค่ต้องกินเยอะขึ้นอีกนิดหน่อยในแต่ละมื้อเท่านั้นเอง ผ่านไปสักพักนอกจากจะอ้วนขึ้นมาบ้างก็ไม่มีผลเสียอะไร

ถึงเวลาพาวิ่งในป่าสักสองสามรอบ เดี๋ยวมันก็เปลี่ยนเป็นกล้ามเนื้อไปเอง

“ได้ แกจะไปก็ไปเถอะ ส่วนเรื่องทางบ้านไม่ต้องห่วง เดี๋ยวรอพ่อแกสอนหนังสือเสร็จกลับมา แม่จะไปคุยกับพวกช่างต่อเติมบ้านพร้อมกับเขา”

“กลุ่มช่างที่เคยสร้างบ้านให้เราคราวก่อนฝีมือดีใช้ได้เลยนะ แต่เหมือนได้ยินคนพูดกันว่าตอนนี้ค่าแรงแพงขึ้นเยอะเหมือนกัน”

“ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยว่ากัน ถ้าหาช่างที่ถูกใจไม่ได้จริงๆ ก็จ้างพวกเขานั่นแหละมาทำ”

“จริงสิ แล้วยังมีพวกช่างไม้สำหรับตกแต่งภายในอีก อันนี้คงต้องหาคนกลุ่มใหม่”

“เรื่องนี้แม่ไม่ค่อยรู้เรื่องเลยจริงๆ เพราะบ้านเราสร้างมานานมากแล้ว ตอนนั้นยังไม่มีพวกช่างไม้มาคอยตกแต่งภายในอะไรแบบนี้หรอก”

“เรื่องพวกนี้แม่ไม่ค่อยสันทัดเลย เดี๋ยวต้องลองไปไต่ถามคนอื่นดูสักหน่อย”

พูดไปพูดมา หวางเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มครุ่นคิดถึงเรื่องการปรับปรุงบ้านอย่างจริงจัง

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เซียงตงก็รู้สึกปวดหัวตึ้บขึ้นมาทันที กับเรื่องจิปาถะหยุมหยิมพวกนี้ เขารับมือไม่ไหวจริงๆ

อย่างมากเขาก็ช่วยออกความเห็นเรื่องสไตล์การตกแต่ง หรือไม่ก็ตอนเลือกแผ่นไม้สักคำสองคำเท่านั้นแหละ

เขาคิดว่า ในปีนี้ถ้าสามารถสร้างแคมป์พักในเขตใจกลางให้เสร็จสมบูรณ์ได้ ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

แม้ว่าตัวเขาจะมีข้อกำหนดเรื่องความเป็นอยู่ของแคมป์พักอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็อยู่กลางป่าลึก คงไม่พิถีพิถันเหมือนกับบ้านข้างนอกแน่นอน

ถึงตอนนั้นก็เน้นสไตล์ดิบเถื่อนที่เน้นการใช้งานจริงเป็นหลักก็พอ ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องตกแต่งเหมือนข้างนอก

“เอาเถอะครับแม่ แม่ดูตามความเหมาะสมได้เลย แต่เงินที่ควรจ่ายเราก็ต้องจ่ายนะ อย่าไปหาพวกช่างที่ฝีมือไม่ได้มาตรฐานมาล่ะ”

“ถึงราคาจะถูกกว่า แต่ทำออกมาแล้วไม่ได้เรื่องสักอย่าง เห็นแล้วมันจะพานหงุดหงิดใจเอาเปล่าๆ”

หลังจากพูดเตือนสั้นๆ หลี่เซียงตงก็ไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป อย่างไรเสียเขาก็มีหน้าที่แค่จ่ายเงิน ส่วนเรื่องที่เหลือก็ปล่อยให้พ่อกับแม่ไปจัดการกันเอง

“เออ ถ้าจะไปอำเภอก็ไสหัวไปได้แล้ว อายุแค่นี้ริอ่านทำตัวเป็นเถ้าแก่ลอยตัวเหนืองานเสียแล้ว”

พอได้ยินลูกชายพูดแบบนี้ หวางเจี๋ยก็โมโหจนควันแทบออกหู ช่างเป็นลูกชายที่ประเสริฐเสียจริง พอโยนเงินให้แล้วก็สะบัดตูดหนีทันที เธอจึงออกปากไล่หลี่เซียงตงอย่างไม่ไว้หน้า

หลี่เซียงตงเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร

เขารู้อยู่แล้วว่าแม่แค่บ่นโมโหไปชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละ ก็แหม ใครบ้างจะไม่อยากให้บ้านที่ตัวเองอยู่อาศัยมันสะดวกสบายขึ้นกันเล่า

อีกอย่าง แม่เองก็ใช่ว่าจะไม่รู้นิสัยของเขาเสียหน่อย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเด็กสมัยนี้ อย่าว่าแต่ควักเงินก้อนโตขนาดนี้มาให้ที่บ้านปรับปรุงบ้านเลย

ถ้าไม่ผลาญเงินเก็บของพ่อแม่จนหมดเกลี้ยง เพื่อให้พ่อแม่ไปช่วยวางเงินดาวน์ซื้อบ้านในเมืองให้ ก็นับว่ากตัญญูมากแล้ว!

“ครับ ในเมื่อแม่พูดแบบนี้แล้ว งั้นผมขอตัวไปหาลูกสะใภ้ของแม่เลยก็แล้วกัน”

วันนี้สวี่ฮุ่ยเข้าเวรดึก ถ้าเขาขับรถไปตอนนี้ก็ยังทันได้กินข้าวเที่ยงกับแฟนสาวตัวน้อย แถมยังพ่วงด้วยมื้อเย็นได้อีก

อืม ถ้าเป็นไปได้ มื้อดึกแวะไปกินที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนเธอก็ไม่เลวเหมือนกัน

จริงสิ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องจัดการ

ในเมื่อแฟนสาวของเขาทำงานอยู่ในอำเภอ ตัวเขาก็คงต้องแวะเวียนไปในอำเภอบ่อยๆ ขืนไม่มีที่พักเป็นหลักแหล่งก็ดูจะไม่ค่อยเข้าท่า

ถ้าอย่างนั้น ถือโอกาสวันนี้ขึ้นไปจัดการเรื่องหาที่พักให้เรียบร้อยไปเลยดีไหม

หลี่เซียงตงคิดไปพลาง ขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังตัวอำเภอไปพลาง

แน่นอนว่าเรื่องฟุ่มเฟือยอย่างการซื้อบ้านไปเลยนั้นเขาไม่คิดจะทำแน่ ในอนาคตเขาไม่ได้จะมาปักหลักใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอเสียหน่อย ต่อให้แต่งงานมีลูกแล้วก็ตาม

หากมองถึงเรื่องคุณภาพการศึกษาในตำบลที่ไม่ค่อยดี อย่างมากเขาก็ควรส่งลูกไปเรียนที่เมืองเอกหรือไม่ก็แถวเมืองสุ่ยมากกว่า ไม่ใช่ปล่อยให้อยู่ในอำเภอแบบนี้

เพราะระดับการศึกษาของอำเภอพวกเขาเนี่ย…จะพูดยังไงดีล่ะ มันขึ้นชื่อเรื่องความเหลวไหลไม่เอาถ่านไปทั่วทั้งมณฑล เรียกได้ว่า…พูดยากจนบรรยายไม่ถูก!

ดังนั้น หนทางเดียวที่วางอยู่ตรงหน้าของหลี่เซียงตงตอนนี้ก็คือ หาเช่าห้องพักเอาไว้แก้ขัดไปก่อน

และเมื่อนึกถึงเรื่องการเช่าห้อง หลี่เซียงตงก็เริ่มคิดคำนวณว่าควรจะเลือกห้องพักแบบไหนถึงจะเหมาะ

อย่างแรกเลยคือไม่จำเป็นต้องมีพื้นที่ใหญ่เกินไป ในอนาคตอย่างมากก็มีแค่เขากับสวี่ฮุ่ยอยู่กันสองคน แถมไม่ได้มาอยู่ทุกวัน แค่ใช้เป็นที่พักชั่วคราว เอาแค่พอใช้งานก็พอแล้ว

อย่างที่สองคือ เขาไม่ชอบห้องพักแบบธรรมดาทั่วไป โดยเฉพาะแบบที่เพดานสูงไม่ถึงสามเมตร มันรู้สึกอึดอัดจนเกินไป

คิดไปคิดมา หลี่เซียงตงก็นึกถึงรูปแบบห้องพักที่กำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในตอนนี้ขึ้นมาได้ ลอฟต์!

ฟังดูเก๋ไก๋ทันสมัย แต่ความจริงมันก็คือห้องพักสองชั้นขนาดกะทัดรัดนั่นเอง

แต่มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง ห้องประเภทนี้โดยทั่วไปมักจะเป็นอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ ไม่ใช่ที่อยู่อาศัย ค่าน้ำค่าไฟจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะแพงกว่าปกติสักหน่อย

แต่เรื่องนั้นหลี่เซียงตงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ขอแค่ตัวเองอยู่สบายก็พอ เขาไม่มานั่งเสียดายเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้หรอก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง