บทที่ 99 แม่ กินไม่ลงงั้นเหรอ ดูสิ เด็กคนนี้หิวจนเพ้อเจ้อไปหมดแล้ว!

ทว่า… ปฏิกิริยาและท่าทีของแม่กลับผิดไปจากที่หลี่เซียงตงคาดไว้อีกครั้ง

นอกจากจะไม่ดีใจแล้ว แม่ยังรูดซิปปิดกระเป๋าเดินทางหมับด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะหันมามองหลี่เซียงตงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"แกสารภาพกับแม่มาตรงๆ เลยนะไอ้ลูกตัวแสบ ช่วงนี้ที่อยู่ในป่าไม่ได้ไปทำเรื่องชั่วๆ อะไรมาใช่ไหม? อย่างเช่น… ล่าสัตว์ผิดกฎหมาย!"

ยุคสมัยนี้แล้ว จะมีใครหิ้วเงินสดก้อนเบ้อเริ่มขนาดนี้ไปไหนมาไหนกัน?

สิ่งที่หวางเจี๋ยนึกออก ก็มีแค่พวกอาชญากรนอกกฎหมาย… เหมือนที่เคยเห็นในทีวีหรือในคลิปวิดีโอเท่านั้นแหละ

ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่ได้ดีใจเลยสักนิด กลับกันคือเป็นห่วงจนใจหายใจคว่ำ กลัวว่าเจ้าลูกชายตัวดีจะไปทำอะไรที่ผิดกฎหมายบ้านเมืองเข้า

ไม่อย่างนั้นมันยากจะอธิบายจริงๆ ว่าเงินสดเต็มกระเป๋าขนาดนี้ได้มาจากไหน

"โธ่ แม่คิดไปถึงไหนเนี่ย? ลูกชายแม่เป็นพวกไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลังขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ผมจะไปทำเรื่องอย่างการล่าสัตว์ผิดกฎหมายได้ยังไงกันครับ?"

"ก่อนหน้านี้ครึ่งหนึ่งเป็นเงินรางวัลจากกรมป่าไม้มณฑล ส่วนอีกครึ่งที่เหลือ ลูกชายแม่ก็หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงและความสามารถของตัวเองล้วนๆ เลยนะ"

"จำหมีดำที่ผมล่าได้คราวก่อนได้ไหมครับ?"

"เข้าป่าเที่ยวนี้ผมซื้อโควตาล่าหมีมาอีกใบ แล้วดวงก็ดีเป็นบ้า ก่อนจะออกจากป่าแค่วันเดียวดันล่าหมีสีน้ำตาลได้ตัวหนึ่ง"

"ไอ้ตัวนี้ใหญ่กว่าหมีดำคราวก่อนตั้งเยอะ แถมราคาก็ดีกว่าด้วย เงินส่วนใหญ่ที่ผมได้มาคราวนี้ก็มาจากเจ้าหมีตัวนี้แหละครับ"

"ถ้าแม่ยังไม่สบายใจอยู่อีก บนรถผมยังมีเอกสารรับรองที่กรมป่าไม้กับสถานีตำรวจของเราออกให้ที่ผมเก็บเอาไว้อยู่เลยนะ"

"จะเอามาให้คุณนายแม่ตรวจดูไหมครับ? เอาเป็นว่ามีเงินให้ใช้ก็ใช้ไปอย่างสบายใจเถอะ ทั้งหมดเป็นเงินที่หามาได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายทั้งนั้น"

เมื่อมองสีหน้าเป็นห่วงของแม่ รวมทั้งพ่อที่นั่งจับตาดูสีหน้าของเขาอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา หลี่เซียงตงก็ทั้งซาบซึ้งและขำไม่ออกในเวลาเดียวกัน

ดูจากท่าทางของพ่อแม่แล้ว ถ้าจับพิรุธว่าเขามีอะไรผิดปกติขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว คงพร้อมใจกันหิ้วปีกส่งตัวเขาไปมอบตัวที่สถานีตำรวจทันทีแหงๆ

คงกะจะใช้มุกตามที่ชอบรณรงค์กันเป๊ะๆ ขัดขืนโดนหนัก สารภาพผ่อนผัน เพื่อขอลดหย่อนโทษ

และที่ทำให้เขาหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออกยิ่งกว่าเดิมก็คือ พอฟังเขาพูดจบ ทั้งสองคนก็ยังไม่ยอมวางใจอยู่ดี

จนกระทั่งหลี่เซียงตงต้องเดินไปหยิบเอกสารรับรองสารพัดอย่างที่เก็บไว้ในรถมาให้พ่อกับแม่ตรวจดู เมื่อยืนยันจนแน่ใจแล้วว่าเป็นของจริง ไม่ใช่ของที่ลูกชายปลอมแปลงขึ้นมาเอง

สองเฒ่าถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วรูดซิปเปิดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำใบนั้นอีกรอบ พลางมองเงินที่อัดแน่นอยู่เต็มกระเป๋าด้วยรอยยิ้มที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"ไอ้ลูกคนนี้นี่ จะให้แม่ว่าแกยังไงดีนะ?"

"ต่อให้ปรับปรุงบ้านที่ตำบลกับบ้านเก่าในหมู่บ้านของเราใหม่หมดทั้งสองหลัง มันก็ใช้ไม่ถึงหนึ่งล้านหรอก!"

หวางเจี๋ยทั้งขำทั้งเอ็นดู แม้ว่าสมัยนี้ค่าวัสดุก่อสร้างกับค่าแรงจะแพงหูฉี่จริงๆ แต่พวกเขาก็ไม่ได้จะทุบแล้วสร้างใหม่ตั้งแต่ฐานรากเสียหน่อย

มันเป็นแค่การรีโนเวตและตกแต่งต่อเติมจากโครงสร้างบ้านเดิมเท่านั้น ทางฝั่งบ้านเดิมในหมู่บ้านอาจจะต้องทุ่มเงินเยอะหน่อย

ถ้าจะทำกันจริงๆ จังๆ ทั้งกำแพงลานบ้าน ทางเดินปูหินในสวน บ่อเลี้ยงปลา รวมถึงของตกแต่งต่างๆ ก็น่าจะหมดเงินไปพอสมควร

แต่ต่อให้รวมค่าซ่อมแซมตกแต่งบ้านเก่าเข้าไปด้วย อย่างมากที่สุดแค่สี่ห้าแสนหยวนก็เหลือเฟือแล้ว

ส่วนบ้านหลังเล็กที่ตำบลนี่ก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ไม่มีทั้งลานบ้านหรืออะไรพวกนั้น แค่ตกแต่งภายในใหม่ง่ายๆ ก็พอแล้ว

แถมเดี๋ยวนี้วัสดุตกแต่งมีให้เลือกตั้งเยอะแยะ วัสดุรุ่นใหม่ที่ราคาถูกและดีก็ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ต่อให้ซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่มาเสริมอีกสักหน่อย เงินราวๆ หนึ่งแสนหยวนก็เนรมิตออกมาได้แล้ว

นั่นหมายความว่า ถ้าพวกเขาวางแผนและออกแบบกันให้ดี อะไรควรประหยัดก็ประหยัด อะไรควรจ่ายก็จ่าย บ้านทั้งสองหลังใช้เงินแค่ประมาณห้าแสนหยวนก็เอาอยู่

ถ้าบวกกับเงินเก็บอีกสองแสนในมือของพวกเขาเองเข้าไปด้วย ก็จะมีงบรวมกันถึงหนึ่งล้านสองแสนหยวน ยังเหลือเงินอีกตั้งเจ็ดแสนหยวนที่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าเรื่องการตกแต่งบ้านมันเป็นหลุมลึกที่ถมไม่เต็ม อย่าว่าแต่หนึ่งล้านสองแสนเลย ต่อให้มีสิบสองล้าน แล้วคิดจะทุ่มใส่บ้านหลังเล็กๆ ในตำบลหลังนี้

มันก็ผลาญจนหมดได้อยู่ดี ตัวอย่างเช่นพวกของหรูหราอย่างเฟอร์นิเจอร์สไตล์จีนที่ทำจากไม้เนื้อแข็งหายากราคาแพง ชุดหนึ่งราคาหลายล้านหยวนก็มีถมเถไป

ทว่าครอบครัวพวกเขาก็แค่คนธรรมดาสามัญ ไม่จำเป็นต้องทำตัวหน้าใหญ่ใจโตขนาดนั้น เอาแค่ตกแต่งให้ออกมาดูดีกว่ามาตรฐานทั่วไปก็นับว่าใช้ได้แล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ ไม่ต้องห่วงว่าจะใช้เงินไม่หมดหรอก ดีไม่ดีถึงตอนนั้นไอ้หนึ่งล้านนี้อาจจะไม่พอเอาด้วยซ้ำ อาจจะต้องให้พ่อกับแม่ช่วยสนับสนุนเพิ่มอีกนิดหน่อยด้วยซ้ำไป"

ได้ยินดังนั้น หลี่เซียงตงก็ยิ้มแป้นตอบกลับไปอย่างทะเล้น

"อย่างแรกเลย แผนของผมมันไม่เหมือนกับของพ่อแม่หรอกครับ จะพูดว่าไม่เหมือนเลยก็คงไม่ใช่ ต้องบอกว่าแผนของผมมันเพิ่มพื้นที่มาอีกจุดหนึ่งต่างหาก"

"ยังจำหุบเขาเล็กๆ ด้านหลังบ้านบรรพบุรุษที่หมู่บ้านได้ใช่ไหมครับ"

"ถึงช่วงหลายปีมานี้จะปล่อยทิ้งร้างจนพวกไม้ผลข้างในแห้งตายไปเกือบหมดแล้ว แต่ผมกะว่าจะถางแล้วปรับพื้นที่ตรงนั้นใหม่ทั้งหมด"

"และที่สำคัญที่สุด ผมตั้งใจว่าจะเลือกทำเลตรงรอยต่อระหว่างป่าไผ่กับหุบเขา สร้างบ้านพักตากอากาศหลังย่อมๆ ที่ทำจากไม้สักหลัง"

"ตัวบ้านไม่ต้องใหญ่มากหรอกครับ พื้นที่สักเจ็ดแปดสิบตารางเมตรก็พอ แต่จะสร้างเป็นสองชั้น เอาให้กว้างพอสำหรับคนทั้งครอบครัวอยู่ได้สบายๆ"

"ถ้าทำตามนี้ เงินเจ็ดแสนที่เหลือจะพอใช้หรือเปล่ายังตอบยากเลยครับ"

"จริงสิ ตรงกลางหุบเขา ผมยังกะว่าจะขุดสระน้ำเล็กๆ ไว้อีกสระ ถึงตอนนั้นก็ปลูกบัว เลี้ยงปลาลงไปสักหน่อย คงจะน่าดูน่าชมพิลึก"

ระหว่างที่พูด หลี่เซียงตงก็เริ่มจินตนาการถึงชีวิตอันแสนสุขในอนาคต สีหน้าแววตาเผยความคาดหวังและความใฝ่ฝันออกมาโดยไม่รู้ตัว

เรื่องนี้หลี่เซียงตงผ่านการคิดทบทวนอย่างละเอียดรอบคอบมาแล้ว ถึงได้ตัดสินใจแบบนี้

ในอนาคตเขากะจะลงหลักปักฐานอยู่ที่หมู่บ้านอย่างแน่นอน และพอพ่อกับแม่เกษียณแล้ว ก็คงต้องย้ายกลับไปอยู่ที่หมู่บ้านด้วยกันกับเขาแน่ๆ

แต่ถึงตอนนั้นเขาคงแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว มีทั้งเมียทั้งลูก พอคนเยอะขึ้น บ้านเดิมที่มีอยู่ก็คงจะคับแคบเกินไป

อีกอย่าง การอยู่ร่วมกันใต้ชายคาเดียวกันนานๆ มันเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้าง

สู้สร้างบ้านไม้หลังย่อมๆ ที่กันหนาวได้ดีและเย็นสบายในหน้าร้อนขึ้นมาอีกหลังตรงรอยต่อป่าไผ่กับหุบเขาไปเลยจะดีกว่า แม้ภาพรวมจะถือว่าอยู่ในละแวกเดียวกัน

แต่มันก็ยังรักษาระยะห่างเอาไว้ได้ในระดับหนึ่ง ช่วยลดปัญหาความขัดแย้งไปได้มากโข

"เอาสิ ตามใจแก งั้นก็เอาตามนี้แล้วกัน"

สองสามีภรรยาใคร่ครวญดูแล้ว ก็รู้สึกว่าแผนการออกแบบของหลี่เซียงตงเข้าท่าไม่เลว อีกอย่างลูกชายตัวดีก็ควักเนื้อตัวเองออกมาตั้งหนึ่งล้านหยวนแล้ว

ถึงเวลาถ้าพ่อกับแม่ต้องช่วยออกสมทบอีกสักหน่อย ก็คงไม่มากมายอะไรเท่าไหร่

แม้จะรู้สึกว่าการเอาเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ไปละลายทิ้งไว้ในชนบทมันออกจะน่าเสียดายไปสักนิด แต่ขอแค่ลูกชายมีความสุขก็พอแล้ว

"ตกลงครับพ่อกับแม่ เอาเป็นว่าดีลตามนี้นะครับ อ้อ เรื่องรีโนเวตกับเริ่มลงมือก่อสร้างเนี่ย คงต้องรบกวนพ่อกับแม่ช่วยเป็นหูเป็นตาคุมงานให้หน่อยแล้วล่ะ"

"ส่วนผม นอกจากจะต้องทุ่มสมาธิไปกับการพิชิตใจลูกสะใภ้ของแม่ให้ได้อย่างเด็ดขาดแล้ว ในป่าผมยังมีเรื่องที่ยังจัดการไม่เสร็จอีกตั้งเยอะ"

จากนั้น หลี่เซียงตงก็เล่าแผนการที่จะสร้างค่ายพักขนาดใหญ่ในป่าลึกให้พ่อกับแม่ฟังคร่าวๆ

แน่นอนว่าสองเฒ่าย่อมเห็นดีเห็นงามด้วย พอถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวมีเวลาว่างขึ้นมา จะได้แวะเข้าไปหาลูกชายในป่าได้บ้าง

จะได้ไม่ต้องเหมือนปีนี้ ที่ทั้งๆ ที่เป็นเทศกาลตรุษจีนแท้ๆ แต่กลับมีแค่สองคนตายายฉลองกันอยู่ที่บ้าน ส่วนลูกชายต้องไปนอนเหงาอยู่คนเดียวกลางป่าลึก มันดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย

…

วันรุ่งขึ้น หลี่เซียงตงนอนรวดเดียวจนถึงเที่ยงวัน รู้สึกว่าช่วงนี้การได้ออกกำลังกายบนเตียงกับสวี่ฮุ่ยทุกวันทำเอานาฬิกาชีวิตที่เคยตื่นเช้าของเขาพังทลายหายไปจนหมดเกลี้ยง

"เดี๋ยวสิ แม่ทำอะไรอยู่น่ะครับ?"

พอตื่นขึ้นมาเดินขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้าเพื่อจะล้างหน้าแปรงฟัน หลี่เซียงตงก็ต้องเจอกับภาพที่ทำให้เขาทั้งขำทั้งพูดไม่ออก

ที่มุมหนึ่งของดาดฟ้าชั้นบนสุด เจ้าตัวเล็กทั้งเจ็ดตัวที่เขาพาลงมาจากป่าโดนแม่ต้อนเข้าไปจนมุม นั่งเบียดเสียดตัวสั่นงันงกกันอยู่ตรงนั้น

เห็นได้ชัดเลยว่าพวกมันกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่

พอเหลือบไปมองกะละมังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยเนื้อไม่ติดมันในมือของแม่ แล้วมองย้อนกลับไปที่เจ้าตัวเล็กทั้งหลายซึ่งผ่านมาแค่สัปดาห์เศษๆ แต่อ้วนท้วนขึ้นมาเป็นกอง

หลี่เซียงตงก็รู้สึกเหมือนจะเดาความจริงออกทันที

"แม่ครับ พวกมันกินไม่ไหวแล้ว ก็อย่าไปยัดเยียดให้มันเลย ดูสิ กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้วเนี่ย"

คุณนายแม่ส่งสายตาพิฆาตกลับมาทันควัน!

"พูดจาเหลวไหลอะไรยะ! แกดูเด็กๆ พวกนี้สิ หิวโซจนจะผอมหนังหุ้มกระดูกอยู่แล้วเนี่ย จะกินไม่ไหวได้ยังไงกัน?"

พูดไปพลาง มือของแม่ก็คว้าหมับเข้าที่เจ้าใหญ่ซึ่งยืนสองขาพยายามหดตัวลีบชิดติดกำแพงสุดชีวิต

โดยไม่สนใจแรงดิ้นรนขัดขืนอันน้อยนิดของเจ้าตัวเล็กเลยสักนิด แม่ยัดเนื้อคำโตเข้าไปในปากของมันอีกคำอย่างหน้าตาเฉย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง