บทที่ 98 แม่ครับ นี่เงินหนึ่งล้าน!

"โอ้โห สองเฒ่า วันนี้กินดีอยู่ดีกันจังนะ!"

พอถึงบ้าน แค่ก้าวพ้นประตู หลี่เซียงตงก็เห็นพ่อกับแม่กำลังนั่งล้อมวงกินข้าวข้างเตาย่างไฟฟ้าตรงหน้าร้าน

หม้อไฟหมูรมควัน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเนื้อสะโพกหลังติดมันน้อย หั่นเป็นแผ่นบาง ลวกในน้ำซุปแป๊บเดียวรสชาติก็ซึมลึกเข้าเนื้อ

เนื้อแผ่นบางที่ดูดซับน้ำซุปรสเด็ดเข้าไป กินกับข้าวสวยร้อนๆ นี่ฟินอย่าบอกใคร

ถึงหลี่เซียงตงเพิ่งจะกินมื้อเย็นมาได้แค่ชั่วโมงเดียว แต่พอเห็นหม้อไฟตรงหน้า เขาก็รู้สึกว่าถ้าจะให้เบิ้ลอีกสักหน่อยก็ใช่ว่าจะยัดไม่ลง!

"อยากกินก็ขึ้นไปหยิบชามกับตะเกียบเองสิ ให้ตายเถอะ จะกลับมาก็ไม่บอกล่วงหน้าสักคำ"

เมื่อเห็นลูกชายตัวดีทำหน้าหิวโซ น้ำลายสอ หวางเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะค้อนขวับ ประหนึ่งว่าปกติเธอปล่อยให้เจ้าหมอนี่อดๆ อยากๆ อย่างนั้นแหละ

ส่วนหลี่เซียงตงก็ไม่ได้ถือสา แม้ช่วงที่อยู่ในป่าเขาจะได้กินเนื้อรมควันสารพัดชนิดมาไม่น้อย

แต่วิชาทำอาหารมันก็เหมือนการเรียนนั่นแหละ ข้อสอบเกาเข่าชุดเดียวกัน บางคนทำได้เจ็ดร้อยกว่าคะแนน จะเลือกเข้าชิงหัวหรือเป่ยต้าก็ได้ตามใจชอบ

แต่บางคนแค่จะสอบเข้าวิทยาลัยอาชีวะยังยากเย็น แถมยังต้องเสียค่าเทอมแพงหูฉี่!

ถ้าเทียบฝีมือทำอาหารกับการสอบเกาเข่า แม่ของเขาอาจไม่ถึงขั้นชิงหัวหรือเป่ยต้า แต่ก็ระดับสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำได้สบายๆ

ส่วนตัวหลี่เซียงตงเองน่ะเหรอ… เก่งสุดกู่ก็แค่คาบเส้นมหาวิทยาลัยระดับหนึ่งสายปลายแถวเท่านั้นแหละ!

เพราะงั้น การที่เขาจะน้ำลายสอมันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ! ก็นานๆ ทีจะได้ลิ้มรสฝีมือแม่นี่นา

"จริงสิพ่อ แม่ กลับมารอบนี้ผมมีเรื่อง… ไม่สิ พูดให้ถูกคือมีสองเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อยครับ"

"เรื่องแรกเลยนะ ผมกะว่าจะรีโนเวตซ่อมแซมบ้านที่หมู่บ้านเดิมสักหน่อย เพราะต่อไปผมคงต้องปักหลักอยู่ที่หมู่บ้านเป็นหลัก ต้องมีที่พักให้ดูเข้าท่าเข้าทางหน่อย"

"อีกอย่าง สองปีมานี้พ่อกับแม่ก็เห็นแล้วว่าหมู่บ้านพัฒนาไปไกลแค่ไหน ชื่อเสียงก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ไปลงทุนไว้ตรงนั้นสักก้อน รับรองว่าไม่มีขาดทุนหรอกครับ"

"วันข้างหน้าถ้าสองเฒ่าทำกิจการไม่ไหวแล้ว จะกลับไปเปิดเป็นโฮมสเตย์เล็กๆ เล่นๆ ก็เข้าท่าดีเหมือนกันนะ"

"แล้วก็เรื่องบ้านของพวกเราที่ตัวตำบลนี่ครับ ผมกะว่าพ่อยังเหลือเวลาอีกตั้งเจ็ดแปดปีกว่าจะเกษียณ ก็เลยคิดว่าถือโอกาสนี้ ตกแต่งมันไปพร้อมกันซะเลยดีกว่า"

"ถึงเนื้อที่จะไม่กว้างมาก มีพื้นที่แค่เกือบๆ เจ็ดสิบตารางเมตร แต่ข้างบนยังมีชั้นครึ่ง ไม่นับรวมหน้าร้านชั้นล่างนะ"

"รวมๆ แล้วก็มีพื้นที่ใช้สอยตั้งร้อยกว่าตารางเมตร จัดการปรับปรุงดีๆ ก็น่าจะอยู่สบายขึ้นเยอะเลย พ่อกับแม่คิดว่าไงครับ?"

หลี่เซียงตงเล่าแผนการของตัวเองไปพลางคีบหม้อไฟเข้าปากไปพลาง

ทว่าเมื่อได้ยินแบบนั้น ปฏิกิริยาของพ่อกับแม่กลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิดไว้

นอกจากจะไม่ดีใจแล้ว สีหน้ายังดูเคร่งเครียดลงไปอีก เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย?

หลี่เซียงตงถึงกับงงเต็ก? จะได้อยู่บ้านใหม่ทั้งที ทำไมถึงไม่ดีใจกันล่ะ?

"มันเป็นอย่างนี้ เรื่องข้อเสนอของแกเนี่ย ตามหลักการแล้วทั้งพ่อทั้งแม่ก็ไม่ได้คัดค้านหรอกนะ เพราะแกเองก็ถึงวัยที่สมควรแล้ว"

"การซ่อมแซมบ้าน ต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องอื่น แค่เผื่อไว้ใช้ตอนแกแต่งงาน ข้อนี้ข้อเดียวพวกเราก็พร้อมจะทำอยู่แล้ว"

"แต่ตอนนี้มันติดปัญหาอยู่อย่างเดียว คือในมือพ่อกับแม่ไม่มีเงินเหลือมากขนาดนั้น"

"แกก็รู้นี่ว่าบ้านเราเพิ่งซื้อรถคันนั้นไปไม่นาน ตอนซื้อก็ไปหยิบยืมเงินคนอื่นมาตั้งเยอะ ตอนนี้ถึงจะใช้คืนหมดแล้ว แต่เงินสดที่หมุนเวียนได้ในมือมันเหลือน้อยจริงๆ"

"ต่อให้รวมเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพของพ่อที่ยังไม่รู้ว่าจะถอนออกมาได้ไหม ก็มีไม่ถึงสองแสนหยวนด้วยซ้ำ"

"ถึงพวกเราจะรู้ว่าแกเองก็น่าจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่เริ่มทำพร้อมกันสองที่ พ่อรู้สึกว่ามันน่าจะไม่พอนะ…"

พูดถึงตรงนี้ พ่อก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

แต่หลี่เซียงตงเข้าใจความหมายของสองเฒ่าดี เรื่องซ่อมบ้านน่ะสนับสนุนเต็มที่ แถมยังพร้อมควักเงินช่วยสุดตัวไม่เกินสองแสนหยวน

แต่ตอนนี้เงินที่บ้านมีไม่พอ จะเลือกทำที่ใดที่หนึ่งก่อนได้ไหม ขืนลุยสร้างพร้อมกันสองที่ ฐานะทางบ้านคงแบกรับไม่ไหว

แต่ว่า… หลี่เซียงตงเริ่มสงสัยขึ้นมา หรือว่า… ตัวเองยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เหรอว่าตอนนี้มีเงินเก็บอยู่เท่าไหร่?

ยังไม่ได้บอกจริงๆ เหรอ?

หลี่เซียงตงลองทบทวนดูตอนที่เพิ่งออกจากป่ามาใหม่ๆ เขาก็รีบพาสวี่ฮุ่ยมากินข้าวที่บ้านมื้อเดียว… จากนั้น… ก็เผ่นไปเลยนี่หว่า?

โอเค ความผิดผมเอง!

"พ่อครับ แม่ครับ เรื่องเงินไม่ต้องกังวลหรอก อย่าว่าแต่สองที่พร้อมกันเลย ต่อให้ลุยสามที่พร้อมกัน เงินในมือผมก็พอใช้อยู่ดีครับ"

พอพูดถึงตรงนี้ หลี่เซียงตงก็ชะงักไปนิด ดูเหมือนว่า… ปีนี้เขาจะต้องลุยสามที่พร้อมกันจริงๆ นั่นแหละ!

นอกจากบ้านสองหลังนี้แล้ว ในป่ายังมีแคมป์อีกแห่งที่ยังไม่ได้สร้างเลยนี่หว่า

ยิ่งไปกว่านั้น การสร้างแคมป์คราวนี้ หลี่เซียงตงไม่ได้คิดจะทำแค่ง่ายๆ ให้เป็นกระท่อมไม้ซังกะตายเหมือนพวกพรานรุ่นเก่าทำกัน

ถ้าเขาไม่คิดจะสร้างก็แล้วไป แต่ถ้าคิดจะสร้างเมื่อไหร่ มันต้องอลังการงานสร้างเท่านั้น!

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยที่สุดก็ต้องกว้างขวางพอให้ทุกคนในครอบครัวมาพักได้ จริงสิ ยังต้องเผื่อห้องให้พวกลูกๆ ในอนาคตกับพ่อตาแม่ยายด้วย

นี่มันงานช้างชัดๆ ที่สำคัญที่สุดคือ หลี่เซียงตงยังวางแผนจะสร้างเป็นบ้านสองชั้นหรือไม่ก็สองชั้นครึ่งด้วย

การก่อสร้างกลางป่าเขามันยากกว่าบนพื้นราบตั้งหลายเท่า คาดว่าเงินที่ต้องใช้คงไม่ใช่น้อยๆ แน่

ถึงแม้ตัวเองจะลุยหน้างานเป็นหัวแรงหลัก แต่ก็ต้องจ้างลูกมือมาช่วยอยู่ดี ไหนจะค่าวัสดุก่อสร้างอีกสารพัด สรุปแล้วถ้าไม่กำเงินไว้สักหลายหมื่นหยวนไปจนถึงหลักแสน มีหวังเอาไม่อยู่แน่!

"เงินเหรอ? ไอ้ลูกตัวแสบ แกมีเงินเท่าไหร่กันเชียว? ปีนี้แกเพิ่งจะเข้าป่าไปครั้งแรกเองไม่ใช่เหรอ น่าจะยังหาเงินไม่ได้มากเท่าไหร่หรอกมั้ง?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สองสามีภรรยาก็พากันสงสัย

ด้วยความที่เห็นและได้ยินมาตั้งแต่เด็ก แม้เรื่องพรานป่าพวกตนจะไม่เชี่ยวชาญ แต่ก็พอรู้ข้อมูลพื้นฐานอยู่บ้าง

"เหอะ ดูถูกลูกชายตัวเองเกินไปแล้วมั้งครับ"

"รายละเอียดผมไม่ขอยกมาพูดให้ยาวความแล้วกัน เอาเป็นว่าบอกตรงๆ เลยแล้วกันนะ ตอนนี้ในบัตรของลูกชายพ่อกับแม่ ยังมีเงินสดนอนนิ่งอยู่อีกเกือบแปดแสนหยวนครับ!"

"แน่นอนว่า เงินฝากแปดแสนนั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก เงินก้อนนั้นผมยังมีเรื่องต้องใช้อีก ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่นี่ต่างหาก"

พอดีกับที่หลี่เซียงตงกินอิ่ม เขายกมือเช็ดปาก แล้วลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบสีดำที่เพิ่งหิ้วลงมาจากรถมาวางไว้

"เอ้า นี่ครับ ผมคิดว่าทางธนาคารมีวงเงินจำกัดการถอน ถึงเวลาจะหยิบใช้แล้วมันจะยุ่งยากวุ่นวาย ก็เลยนัดคิวล่วงหน้าแล้วถอนเป็นเงินสดหอบกลับมาให้พวกท่านเลย"

เขาพูดพลางรูดซิปเปิดออก เผยให้เห็นธนบัตรสีแดงปึกหนาวางเรียงกันแน่นเอี้ยดอยู่ข้างใน

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงตาค้างของพ่อกับแม่ หลี่เซียงตงก็แอบสะใจอยู่ลึกๆ พวกท่านคิดว่าที่ผมถอนเงินสดมาเยอะขนาดนี้เพราะเรื่องความสะดวกอย่างเดียวงั้นเหรอ?

ยุคสมัยนี้ ไม่ว่าจะวีแชตหรือโมบายแบงกิง ช่องทางไหนมันก็สะดวกกว่าเงินสดทั้งนั้นแหละจริงไหม?

แต่วิธีพวกนั้นมันมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือ… ตัวเลขดิจิทัลที่ดูเย็นชา มันจะไปสู้พลังทำลายล้างของเงินสดกองมหึมาที่มาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าได้ยังไงกันล่ะ

"ในนี้มีเงินสดอยู่หนึ่งล้านหยวน ก็น่าจะพอสำหรับการรีโนเวตบ้านสองหลังของพวกเราแล้วใช่ไหมครับ?"

"แน่นอนว่า ถ้ายังไม่พออีกล่ะก็ ผมค่อยไปหาทางเพิ่มได้อีกนะ"

แม้ในใจหลี่เซียงตงจะฟินจนแทบตัวลอย แต่ภายนอกเขายังคงแกล้งทำตัวนิ่งเฉย ตีหน้าตายเหมือนไม่ได้มองเงินหนึ่งล้านหยวนนี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง