บทที่ 97 กลับบ้าน

"วันนี้ต้องกลับไปทำงานแล้วอ่ะ เซ็งจัง ไม่อยากไปทำงานเลย!"

พริบตาเดียว ทั้งสองคนก็ใช้เวลาอยู่ที่เมืองเหลียงตูมาครบหนึ่งสัปดาห์แล้ว วันๆ ใช้ชีวิตสุขสบายจนแทบไม่อยากขยับไปไหน

เดิมทีตอนสวี่ฮุ่ยอยู่คนเดียว เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่าการไปทำงานมันแย่อะไร เข้าเวรเช้าวันหนึ่ง เวรดึกวันหนึ่ง แล้วก็ได้หยุดพักสองวัน

รู้สึกว่าชีวิตแบบนั้นก็ชิลๆ ดีออก

แต่พอได้มาใช้เวลาคลุกคลีกับหลี่เซียงตงตลอดทั้งสัปดาห์นี้ เธอกลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเสียนิสัย

แค่คิดว่าพอกลับไปทำงานแล้วจะต้องไม่ได้เจอหลี่เซียงตงอย่างน้อยสองวัน จู่ๆ ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกไม่อยากดิ้นรนอะไรอีกแล้ว อยากนอนเปื่อยอยู่บ้านเฉยๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

แม้การทำแบบนี้อาจส่งผลเสียตามมาหลายอย่าง แต่ทำแบบนี้แล้วจะได้เจอหน้าแฟนทุกวันเลยนะ!

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เธอก็พลันนึกถึงคำพูดขึงขังจริงจังที่ตัวเองเคยใช้เทศนาพวกเพื่อนๆ ที่คลั่งรักหัวปักหัวปำในอดีตขึ้นมา

ทันใดนั้นก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที พับผ่าสิ มิน่าล่ะถึงได้มีคนบอกว่า กุนซืออย่าได้ลงสนามรบเอง เพราะถ้าลงไปเมื่อไหร่ รับรองกลายเป็นคนคลั่งรักโงหัวไม่ขึ้นแน่นอน

นี่เธอเพิ่งลงสนามรบอย่างเป็นทางการได้แค่สัปดาห์เดียว ยังรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ขนาดนี้

แน่นอนว่า บ่นก็ส่วนบ่น แต่สวี่ฮุ่ยยังคงมีสติรู้ดีว่า ไม่ว่าหลี่เซียงตงจะเก่งกาจแค่ไหน หรือหาเงินได้มากเท่าไร แต่นั่นก็เป็นความสามารถของเขาเอง

แม้เธอจะเป็นแฟน และต่อให้ในอนาคตได้แต่งงานเป็นภรรยาของเขา เธอก็ยังต้องเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเองและยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเองให้ได้

ผู้หญิงที่ไม่รู้จักพึ่งพาตัวเอง ไม่รู้จักยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง โดยทั่วไปมักจบไม่สวยสักเท่าไหร่ ตัวอย่างเช่น…พวกที่ยอมไปเป็นบ้านเล็กบ้านน้อยคนอื่นนั่นไง!

จริงอยู่ที่พวกหล่อนยังสาวและสวย อาจใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีโกยเงินได้เท่ากับคนอื่นทำงานทั้งชีวิต หรืออาจจะมากกว่าที่คนอื่นทั้งชีวิตหาไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปีนั้นไปล่ะ เพราะเงินมันได้มาง่ายเกินไป คุณจึงติดนิสัยใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายจนเคยตัว

หรือเผลอๆ อาจจะติดนิสัยแย่ๆ อย่างอื่นตามมาด้วย เช่น เล่นการพนัน หรืออะไรเทือกนั้น…

ผู้หญิงเราไม่มีทางที่จะสาวสะพรั่งและงดงามไปได้ตลอดกาล แต่ในโลกนี้มักจะมีผู้หญิงที่สาวและสวยกว่าเกิดใหม่อยู่ตลอดเวลา!

เมื่อถึงวันที่ความสาวความสวยโรยราลงไป จะยังมีผู้ชายคนไหนยอมทุ่มเงินให้พวกหล่อนอยู่อีกเล่า?

พอได้ยินสวี่ฮุ่ยบ่นกระปอดกระแปดแบบนั้น หลี่เซียงตงก็เกิดความรู้สึกอยากจะโพล่งออกไปใจจะขาดว่า ถ้าไม่อยากทำงานก็ลาออกมาเถอะ ฉันเลี้ยงเธอเอง!

แต่คิดไปคิดมา เขาก็ยังไม่ได้พูดประโยคนั้นออกไป

เรื่องที่ว่าตอนนี้ทั้งสองคนเพิ่งจะคบกันเป็นแฟนก็ส่วนหนึ่ง แต่แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะหลี่เซียงตงไม่อยากรับผิดชอบ

หากแต่เขารู้สึกว่าถ้าพูดออกไปแบบนั้น มันเหมือนไม่ค่อยให้เกียรติอีกฝ่ายสักเท่าไหร่

ในเมื่อเธอยังทำงานของเธออยู่ดีๆ เชื่อเถอะว่านี่ก็แค่คำบ่นลอยๆ ไม่ได้คิดจริงจังอะไร

ขืนเขาดันเออออห่อหมกรับลูกขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเธอจะคิดยังไงในใจ

เดี๋ยวจะกลายเป็นเหมือนพวกเสี่ยเหมืองถ่านหินจอมอวดรวยในอดีต ที่ชอบโบกมือป๋าๆ บอกว่าจะเปย์ให้เท่าไหร่ แล้วสั่งให้ลาออกจากงานมาคอยเดินตามต้อยๆ ซะเปล่าๆ

อีกอย่าง การรักผู้หญิงสักคน ย่อมไม่ควรไปทำลายความชอบและความภาคภูมิใจในหน้าที่การงานของเธอ

นกที่เคยโบยบินอย่างอิสระบนท้องฟ้า หากคุณไปจับมันมาขังไว้ในกรง เลี้ยงดูปูเสื่อให้กลายเป็นนกขมิ้นในกรงทองที่สวยหรูและสูงส่งที่สุด

แต่นกที่บินไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เชื่อเถอะว่ามันไม่มีทางมีความสุขอย่างแน่นอน

อยู่ดีๆ หลี่เซียงตงก็พลันนึกถึงเนื้อเพลงท่อนหนึ่งที่เคยได้ยินขึ้นมา ความรักบางครั้งก็คือการปล่อยมือ!

ไม่ใช่ว่ารักใครแล้วจะปล่อยปละละเลยไม่สนใจไยดี นั่นไม่ได้เรียกว่าปล่อยมือ แต่เรียกว่ายอมแพ้ หรือเรียกให้ถูกคือทอดทิ้งต่างหาก

หลี่เซียงตงรู้สึกว่า คำว่าปล่อยมือในที่นี้ หมายถึงการให้เกียรติ เป็นความใจกว้างที่จะมอบอิสรภาพให้อีกฝ่าย

หากคนสองคนรักกันจริง ต่อให้เธอจะบินบนท้องฟ้าได้อย่างอิสระ เธอก็ย่อมจะบินกลับมาอยู่ข้างกายคุณในทุกๆ วันอยู่ดี

เพราะว่า…ที่ใดมีคุณอยู่ ที่นั่นก็คือบ้านของเธอ

"ไม่เป็นไรน่า ไปทำงานแค่สองวันเอง ไว้ตอนออกเวร เดี๋ยวฉันขับรถมารับเธอกลับไปเที่ยวที่ตำบลล่วงหน้าเลย ดีไหมล่ะ?"

เมื่อเห็นสวี่ฮุ่ยยู่ปากน้อยๆ ทำหน้างออย่างแง่งอน สัญชาตญาณความเป็นคุณพ่อในตัวหลี่เซียงตงที่เคยมอดดับไป ก็พลันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

"ก็ได้ค่ะ!"

ได้ยินแบบนั้น สวี่ฮุ่ยก็ยังคงแอบเซ็งอยู่นิดหน่อย

แต่ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปทำงานจริงๆ หรอกนะ แค่ไม่อยากแยกจากหลี่เซียงตง แฟนหนุ่มคนนี้ต่างหาก

ถ้าหากทุกวันที่เธอไปทำงาน หลี่เซียงตงสามารถมาอยู่เป็นเพื่อนเธอในอำเภอได้ กินข้าวด้วยกันครบทั้งสามมื้อล่ะก็

ต่อให้ต้องไปทำงานทุกวัน เธอก็ไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย

"แต่ว่า…ถึงตอนนั้นเธอต้องพาฉันไปกินร้านปิ้งย่างที่บอกว่าอร่อยสุดๆ นั่นด้วยนะ ไม่ใช่แค่มื้อเดียวนะ สองวันที่ได้หยุดเวรฉันจะกินทั้งสองวันเลย!"

พอวกเข้าเรื่องของกิน สีหน้าของยัยตัวน้อยสายกินก็กลับมาสดใสร่าเริงขึ้นทันตาเห็น

"ได้สิ ถึงตอนนั้นจะพาไปกิน อย่าว่าแต่สองวันเลย ต่อให้เธอนึกอยากจะกินมันทุกวัน ทุกมื้อ ก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้นแหละ"

"เอาล่ะ แฟนตัวน้อยของผม เวลาใกล้จะได้แล้ว พวกเราต้องออกเดินทางกันแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเธอจะไปเข้าเวรดึกวันนี้ไม่ทันเอานะ"

เมื่อพูดถึงเวรดึกของโรงพยาบาลที่สวี่ฮุ่ยทำอยู่ หลี่เซียงตงก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน รู้สึกว่าพวกผู้บริหารโรงพยาบาลสมองมีปัญหาหรือเปล่า

แม้จะพอรู้มาว่าเงินค่าเวรดึกได้ตั้งหกสิบหยวน…หรือว่าสี่สิบหยวนกันแน่นะ? ช่างเถอะ ลืมไปแล้ว!

แต่เวลาของเวรดึกเนี่ยสิ ดันเริ่มตั้งแต่หกโมงเย็น ยิงยาวไปจนถึงแปดโมงเช้าของอีกวันถึงจะได้ออกเวร!

มิหนำซ้ำ พอบวกเวลาส่งเวรหลังออกเวร หรือบางครั้งดันมีส่งเวรใหญ่รอบเช้าเข้าไปอีก กว่าจะได้กลับบ้านก็ปาเข้าไปตั้งเก้าโมงกว่า ไม่ก็สิบโมงกว่าโน่นเลย!

เกินไปจริงๆ!

เข้าเวรทีหนึ่งซัดไปสิบสี่สิบห้าชั่วโมงเต็มๆ! ใช้งานเยี่ยงทาสขนาดนี้ วัวควายในคอกยังไม่เหนื่อยเท่านี้เลยมั้ง!

แต่ยังดีที่ก่อนหน้านี้สวี่ฮุ่ยเคยถูกส่งไปอบรมดูงาน ทำให้ตอนนี้เธอประจำอยู่ที่แผนกอีไอซียู ผู้ป่วยจึงไม่ได้เยอะมากมายอะไร

บางครั้งถ้าโชคดี มีคนไข้ไม่กี่คนหรืออาการไม่ได้หนักหนาสาหัส ดึกๆ ก็ยังพอได้แอบงีบเอาแรงสักตื่น

ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น บ่อยครั้งก็นอนๆ อยู่แล้วโดนปลุกขึ้นมากลางดึกอยู่ดี เพราะดันมีเคสผู้ป่วยวิกฤตรายใหม่ถูกส่งเข้ามาด่วน…

เอาเป็นว่า…น่าปวดหัวสิ้นดี!

แค่หลี่เซียงตงฟังผ่านๆ ยังพลอยปวดกบาลแทน!

ในเวลาเดียวกัน เขาก็แอบโล่งอกโล่งใจ โชคดีจริงๆ ที่ตัวเองได้นิ้วทองคำนี้มา ไม่อย่างนั้น…คนที่ต้องมาคอยสลับเข้าเวรเช้าเวรดึกงกๆ ทุกวันนี้คงเป็นตัวเขาเองแน่นอน!

…

พอขับรถมาส่งสวี่ฮุ่ยถึงในตัวอำเภอ เวลาก็ตรงเผงที่ห้าโมงเย็นพอดี เนื่องจากเวลาค่อนข้างกระชั้น ทั้งสองคนจึงหาอะไรรองท้องง่ายๆ เป็นมื้อเย็น แล้วรีบบอกลากัน

สวี่ฮุ่ยไปเข้าเวร ส่วนหลี่เซียงตงก็ขับรถบึ่งกลับตำบล!

การออกมาเที่ยวพักผ่อนคราวนี้กินเวลาไปสัปดาห์กว่าๆ แล้ว ถึงเวลาต้องกลับไปปรึกษาเรื่องสำคัญกับคุณนายแม่และคนอื่นๆ เสียที

แม้จะรู้สึกว่าเรื่องสร้างบ้านใหม่จะเริ่มเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมณฑลเฉียนแห่งนี้

ชาวบ้านส่วนใหญ่จะเลือกเร่งลงมือก่อสร้างกันตั้งแต่ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ และระยะเวลาการก่อสร้างโดยทั่วไปก็พยายามไม่ให้เกินสี่เดือน

เพราะว่า…พ้นสี่เดือนนี้ไป มันคือหน้ามรสุมฤดูฝน!

ฤดูฝนของบ้านอื่นเมืองอื่น อาจหมายถึงแค่มีฝนตกชุกมากกว่าปกติ แต่ฤดูฝนของมณฑลเฉียนน่ะหรือ…มันตกต่อเนื่องกันได้ทั้งฤดูกาลของจริง!

หลี่เซียงตงยังจำได้แม่น ตอนที่เขาเรียนอยู่มัธยมปลาย มีอยู่ปีหนึ่งช่วงฤดูร้อน ฝนตกตลอดทั้งฤดูร้อนเลยจริงๆ!

แถมยังไม่หมดแค่นั้นด้วยซ้ำ!

มันเริ่มโปรยปรายเป็นละอองฝนมาตั้งแต่ช่วงเช็งเม้ง มีฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำสลับมาเป็นระยะๆ กว่าจะซาลงจริงๆ ก็ลากยาวไปจนถึงฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเริ่มแห้งโน่นเลย ถึงจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันกับเขาบ้าง!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง