บทที่ 96 สถานที่ที่ใฝ่ฝันมาตลอด แต่ไม่เคยได้ไปเยือนสักครา!

ทั้งสองขับรถมาไม่นานก็ถึงรีสอร์ต

รีสอร์ตแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตไม่เบา ว่ากันว่ามีเถ้าแก่หลายคนลงขันร่วมทุน ทุ่มเงินไปหลายร้อยล้าน เนื้อที่รวมอย่างน้อยก็นับร้อยหมู่

แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นพวกเถ้าแก่โดนเป่าหูมาหรืออย่างไร ถึงคิดว่าทำเลนี้มีอนาคตไกลนักหนา ไม่เพียงแต่ทุ่มทุนสร้างรีสอร์ตแห่งนี้เท่านั้น

หลังจากนั้นยังอัดฉีดเงินเพิ่ม สร้างถนนคนเดินสไตล์ย้อนยุคขึ้นมาหลายสายตรงหน้าทางเข้ารีสอร์ต ดูทรงแล้วคงกะจะปั้นเป็นเมืองโบราณน้ำพุร้อนเลยล่ะมั้ง?

ทว่าในทำเลร้างที่ข้างหน้าไม่ติดหมู่บ้าน ข้างหลังไม่ติดร้านรวงแบบนี้ วันๆ แหล่งคนผ่านไปมาแหล่งเดียวก็คือแขกที่ตั้งใจมาแช่น้ำพุร้อน

หรือไม่ก็…พวกขับรถผ่านทางมาแวะพักเหนื่อยเป็นครั้งคราว?

เพราะที่นี่ไม่ได้มีสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังอะไร คนย่อมบางตาอยู่แล้ว

และก็เป็นไปตามคาด เมืองโบราณแห่งนี้แจ้งเกิดไม่สำเร็จ

ผ่านมาหลายปีจนถึงทุกวันนี้ นอกจากร้านค้าประปรายไม่กี่ร้านที่ยังกัดฟันเปิดอยู่ บริเวณที่เหลือล้วนตกอยู่ในสภาพรกร้างเงียบเหงา

เห็นได้ชัดว่าเงินลงทุนหลายร้อยล้านก้อนนั้นละลายแม่น้ำไปเรียบร้อย

แต่ยังดีที่ตัวรีสอร์ตน้ำพุร้อนนั้นเข้าท่าจริง ไม่ว่าจะเป็นการตกแต่งภายในหรืออาหารการกิน จัดว่าดีมากทีเดียว

แถมราคายังจับต้องได้ ขับรถจากตัวเมืองมาแค่ไม่กี่สิบนาที ธุรกิจจึงยังคงไปได้สวยมาโดยตลอด

ในฐานะแขกที่เคยมาเยือน หลี่เซียงตงมองว่าสาเหตุที่เมืองเล็กๆ แห่งนี้ล้มเหลว ก็เป็นเพราะตัวรีสอร์ตน้ำพุร้อนเองนั่นแหละ

ข้อแรกสุดเลยก็คือ…รีสอร์ตมันใหญ่เกินไป!

ตัวมันเองเดิมทีก็เป็นสถานบันเทิงครบวงจรขนาดใหญ่อยู่แล้ว สิ่งอำนวยความสะดวกมีพร้อมสรรพ

ข้างในแทบจะรวบรวมทุกอย่างทั้งกิน ดื่ม เที่ยว เล่น เสื้อผ้า อาหาร ที่พัก และการเดินทาง เรียกได้ว่าคิดเผื่อลูกค้าไว้จนรอบด้าน

แน่นอนว่าการดูแลลูกค้าครบวงจรแบบนี้ทำได้ยอดเยี่ยม และความสำเร็จของรีสอร์ตน้ำพุร้อนส่วนใหญ่ก็มาจากข้อนี้

แต่มันกลับไม่เป็นมิตรกับการลงทุนอีกส่วนของพวกเถ้าแก่เอาเสียเลย

ลูกค้าตั้งใจมาแช่น้ำพุร้อน ในเมื่อข้างในมีทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว ใครเขาจะยอมเดินออกมาข้างนอกให้เมื่อย? ว่างจัดเหรอ? หรือกินอิ่มจนไม่มีอะไรทำ?

“เป็นไง อาหารที่นี่รสชาติดีใช่ไหมล่ะ”

หลี่เซียงตงดึงสติกลับมา มองสวี่ฮุ่ยฝั่งตรงข้ามที่เคี้ยวตุ้ยๆ เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยพลางเอ่ยยิ้มๆ

ตอนที่พวกเขามาถึงเพิ่งจะบ่ายโมงนิดๆ เป็นช่วงเวลาเปิดให้บริการของห้องอาหารพอดี หลังจากซื้อบัตรผ่านประตูเข้ามา สิ่งแรกที่ทำก็คือพุ่งตรงมากินแหลก

“อร่อยมาก! พูดตรงๆ นะ ต่อให้ที่นี่ไม่มีน้ำพุร้อนให้แช่ แค่เปิดร้านอาหารแบบนี้ร้านเดียว ธุรกิจก็น่าจะขายดีเทน้ำเทท่าแล้ว!”

สวี่ฮุ่ยตอบด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข พลางจิบโจ๊กกุหลาบในชามทีละคำเล็กๆ ไม่หยุดปาก

“จริงสิ หอยแมลงภู่นี่ด้วย เห็นว่าส่งตรงมาทางเครื่องบิน สดมากเลย หวานเจี๊ยบ รสชาติดีสุดๆ เธอลองชิมดูสิ”

เห็นสวี่ฮุ่ยกินอย่างเอร็ดอร่อย ขนาดหลี่เซียงตงเองยังพลอยเจริญอาหาร กินเพิ่มไปอีกตั้งเยอะ

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ฟาดอาหารเรียบวุธเหมือนพายุพัด ยิ่งมีกระเพาะหลุมดำอย่างหลี่เซียงตงอยู่ด้วย จานชามบนโต๊ะจึงแทบจะกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อมๆ

ทำเอาแขกคนอื่นและพนักงานบริการในห้องอาหารมองตาค้าง

ตลอดหลายปีที่ทำงานที่นี่ พวกเขาเคยเจอคนกินจุมาก็ไม่น้อย แต่คนที่กินจุได้ขนาดหลี่เซียงตงเนี่ย เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริงๆ!

“อิ่มจังเลย!”

สวี่ฮุ่ยลูบท้องน้อยๆ ของตัวเอง แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความฟิน

เธอถึงขั้นรู้สึกว่า ต่อให้ไม่ได้แช่น้ำพุร้อน แค่ได้กินอาหารมื้อนี้มื้อเดียว การมาเมืองเหลียงตูรอบนี้ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

จริงสิ เดี๋ยวตอนเย็นยังมีมื้อค่ำอีกนี่นา? ไม่รู้ว่าจะมีเมนูอะไรบ้างนะ

สมกับเป็นสายกิน แม้กระเพาะจะไม่ใหญ่โต แต่เรื่องความอยากของกินเนี่ย คนทั่วไปเทียบไม่ติดจริงๆ

“ไปกันเถอะ ไปแช่น้ำพุร้อนกัน เดินเล่นระหว่างทางไปด้วย ถือว่าเดินย่อยอาหารไปในตัว”

หลี่เซียงตงดูเวลาเห็นว่าได้ที่แล้ว จึงชวนสวี่ฮุ่ย ทั้งสองเตรียมตัวไปแช่น้ำพุร้อนกันก่อน

แช่สักชั่วโมงหนึ่ง จากนั้นค่อยไปเดินเล่นที่สวนสนุกข้างใน พอมื้อเที่ยงย่อยจนเกือบหมด ก็จะได้ลุยต่อกับมื้อค่ำตอนห้าโมงครึ่งได้พอดี

“สบายตัวจัง!”

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ทั้งสองก็มาถึงบ่อน้ำพุร้อนขนาดเล็กที่ค่อนข้างลับตาคนในรีสอร์ต

โชคดีจริงๆ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ตรงนี้เลย มีแค่พวกเขาสองคน ถือว่าได้สัมผัสบรรยากาศเหมาบ่อระดับวีไอพีโดยไม่ต้องจ่ายเพิ่มสักหยวน

“ฉันวางแผนไว้หมดแล้วนะ รอทำงานให้ครบสองเดือนนี้ก่อน พอถึงกลางเดือนเมษาฯ กะว่าจะออกไปเที่ยวสักหน่อย”

แช่ไปได้สักพัก สวี่ฮุ่ยก็โพล่งขึ้นมา เธอนิ่งไปนิดหนึ่ง ชำเลืองมองหลี่เซียงตงแวบหนึ่งแล้วพูดต่อ

“เดิมทีฉันกะจะชวนเพื่อนสนิทไปด้วยกัน แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว คุณแฟน ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม”

พูดจบ สวี่ฮุ่ยก็มองหลี่เซียงตงด้วยสายตาคาดหวัง เธอรู้ดีว่าปีนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็น่าจะยุ่งพอดู

เพราะช่วงหลายวันมานี้นอกจากจะออกกำลังกายบนเตียงกันแล้ว ทั้งคู่ยังได้คุยอะไรกันเยอะแยะ อย่างเช่นเรื่องที่หลี่เซียงตงกะจะอาศัยจังหวะปีนี้สร้างแคมป์ในเขตใจกลางป่าให้เสร็จไปเลย

หรืออย่างเรื่องที่เขาเตรียมจะบูรณะซ่อมแซมบ้านเก่าที่บ้านเกิดให้เรียบร้อย…

แต่ในขณะเดียวกัน สวี่ฮุ่ยก็เชื่อว่า ถึงจะยุ่งแค่ไหน แต่การปลีกเวลาไปเที่ยวสักทริปย่อมทำได้อยู่แล้ว

ดังนั้นหลังจากพูดจบ สวี่ฮุ่ยจึงมองหลี่เซียงตงด้วยแววตาเปี่ยมประกายความหวัง

“ได้สิ ไม่มีปัญหา เธออยากไปไหนล่ะ”

“ไปไหนเหรอ เรื่องนี้…ฉันยังไม่ได้คิดเลย รู้สึกเหมือนอยากไปทุกที่เลย อยากไปเขาหัวซาน อยากไปเขาไท่ซาน…”

พอพูดถึงเรื่องจุดหมายปลายทาง สวี่ฮุ่ยก็ชักจะลังเล!

รู้สึกว่าอยากไปหมดทุกที่ แต่ติดตรงที่เวลาและเงินในกระเป๋าไม่อำนวยนี่สิ!

เรื่องเงินยังพอว่า แต่เรื่องเวลานี่สิ โดยเฉพาะครั้งนี้เธอวางแผนจะไปแค่ราวๆ ครึ่งเดือน แต่ถึงตอนนั้นคงต้องติดหนี้บุญคุณคนอื่นไม่น้อยเพื่อวานให้มาเข้าเวรแทน!

ทำงานในโรงพยาบาลก็แย่ตรงนี้แหละ แทบไม่มีเวลาว่างส่วนตัวเอาเสียเลย!

“งั้นเธอคิดว่าพวกเราไปซินเจียงกันเป็นไง ไปซินเจียงเหนือก่อนเลย! เทือกเขาอัลไตที่นั่นน่ะ ฉันใฝ่ฝันอยากไปมานานแล้ว! เธอว่าไง”

เมื่อได้ยินว่าสวี่ฮุ่ยยังไม่รู้จะไปไหน หลี่เซียงตงจึงเสนอขึ้นมา ซินเจียง! ดินแดนที่เขาเฝ้าปรารถนามาตลอด แต่ไม่เคยได้ย่างกรายไปถึงสักครั้ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง