บทที่ 95 ไปแช่น้ำพุร้อนกัน!

“ได้ รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้าไปเขาเหมยฮวาอีกนะ ผมดูเวลามาแล้ว ลานสกีปิดตั้งแต่สี่โมงเย็นโน่นแน่ะ”

หลี่เซียงตงรู้พฤติกรรมการนอนของสวี่ฮุ่ยดี เอาเป็นว่าวันไหนไม่ต้องไปทำงาน ถ้าตื่นตอนเที่ยงตรงได้ ก็นับว่าเช้ามากแล้ว!

ที่เด็ดที่สุดคือ หลายครั้งยัยตัวแสบคนนี้นอนยาวรวดเดียวจนถึงเวลามื้อเย็น ตื่นมากินข้าวเสร็จปุ๊บ…ก็นอนต่อได้หน้าตาเฉย!

มันแบบ…น่าทึ่งจริงๆ!

เอาเถอะ นอนหลับได้สนิทเหมือนคนไข้โคม่าไม่รู้เรื่องรู้ราว มันก็นับเป็นความสามารถอย่างหนึ่งละนะ

“โอเค ฉันนอนเดี๋ยวนี้แหละ”

พอเห็นหลี่เซียงตงยอมให้นอนเตียงเดียวกัน สวี่ฮุ่ยก็ดีใจจนเนื้อเต้น กอดหมอนใบเล็กของตัวเองวิ่งดุ๊กดิ๊กตามมาทันที

พูดก็พูดเถอะ เธอเนี่ยกลัวจริงๆ ใครใช้ให้บ้านเขาหลังใหญ่ขนาดนี้ แถมสไตล์การตกแต่งยังเหมือนบ้านผีสิงในหนังเป๊ะๆ!

ยังไงเธอก็ไม่กล้านอนคนเดียวเด็ดขาด!

“ว้าว ผ้าห่มคุณอุ่นจังเลย!”

พอมุดเข้ามา สวี่ฮุ่ยก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่าง เวลาเธอนอนคนเดียว ต่อให้ดึกดื่นแค่ไหนในผ้าห่มก็ยังเย็นยะเยือก

นึกไม่ถึงเลยว่าที่นอนของหลี่เซียงตงจะอุ่นขนาดนี้ เหมือนเปิดผ้าห่มไฟฟ้าไว้ไม่มีผิด แต่ก็ไม่แห้งผากเหมือนผ้าห่มไฟฟ้า เอาเป็นว่านอนสบายตัวสุดๆ ไปเลย

“ก็พอดูได้มั้ง สงสัยพลังหยางผมจะเยอะ? ไฟมันเลยแรงไปหน่อย?”

ได้ยินแบบนั้น หลี่เซียงตงก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหยอดประโยคแฝงความหมายลึกซึ้งออกมา

“เอาละ ทีนี้ไม่กลัวแล้วใช่ไหม ไม่กลัวก็รีบนอนได้แล้วครับ”

เมื่อมองสวี่ฮุ่ยที่ขดตัวกลมอยู่ในผ้าห่ม โผล่มาแค่วงหน้าเล็กๆ หลี่เซียงตงก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาในใจ

จะพูดยังไงดีล่ะ? มันเหมือนกับ…จู่ๆ ก็มีลูกสาววัยไล่เลี่ยกับตัวเองโผล่มา เป็นความรู้สึกแบบคนเป็นพ่อที่แสนจะพิลึกพิลั่น

“อ้าว แล้วคุณยังไม่นอนเหรอ?”

ได้ยินคำนั้น สวี่ฮุ่ยก็กะพริบตาปริบๆ มองหลี่เซียงตงด้วยสีหน้างุนงง

มาเร่งให้ฉันนอน? แล้วตัวเองจะแอบนอนดึกไถมือถือล่ะสิ ไม่ได้การ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะเล่นด้วย!

เดิมทีสวี่ฮุ่ยก็ง่วงเอามากๆ แต่ไม่รู้ทำไม พอนอนลงบนเตียงของหลี่เซียงตงแล้ว อยู่ดีๆ ก็ตาสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้งอย่างน่าอัศจรรย์

อืม…คงไม่ใช่เพราะเมื่อกี้เผลอเหลือบไปเห็นกล้ามอกอันน่าหลงใหลกับกล้ามท้องแปดลูกใต้ชุดนอนของหลี่เซียงตงหรอกมั้ง…

“ได้ๆ ผมนอนด้วย นอนด้วย ปิดไฟละนะ”

หลี่เซียงตงนึกขำ ลุกขึ้นไปปิดไฟทันที รู้สึกยังกะเด็กเล็กๆ ไม่มีผิด คุณไม่นอนผมก็ไม่นอนงั้นเหรอ?

ช่างเป็นนิสัยชอบเอาชนะที่แปลกประหลาดจริงๆ

“เอาละ รีบนอนเถอะ จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว ถ้าไม่นอนพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหวจริงๆ แน่”

ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม หลี่เซียงตงก็หลับตาลงทันทีเตรียมตัวนอน ด้วยคุณภาพการนอนระดับเขา สามารถเปิดการแสดงหลับปุ๋ยภายในสามนาทีให้ดูเดี๋ยวนั้นได้สบาย

แถมเขายังขอสาบาน ถึงแม้จะนอนอยู่บนเตียงเดียวกันแล้ว แต่นาทีนี้เขาไม่ได้มีความคิดอกุศลกับสวี่ฮุ่ยเลยสักนิด ตั้งใจจะนอนหลับอย่างเรียบร้อยจริงๆ

เพียงแต่ว่า…

สองนาทีต่อมา หลี่เซียงตงเกือบจะเคลิ้มหลับไปแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกว่าบนกล้ามอกของตัวเองมีมือน้อยๆ เย็นๆ ข้างหนึ่งวางแหมะลงมา

แถมจะพูดยังไงดีล่ะ? ก็…ไม่ค่อยอยู่นิ่งเอาซะเลย!

บีบตรงนี้นิด ลูบตรงนั้นหน่อย ไม่นานเท่าไหร่ ดูเหมือนกล้ามอกจะไม่เพียงพอกับความต้องการเสียแล้ว มือซนเลื่อนลงไปลูบไล้ตรงกล้ามท้องต่อทันที

เชี่ยเอ๊ย…แล้วจะนอนยังไงล่ะเนี่ย!

“คุณทำอะไรเนี่ย?”

หลี่เซียงตงอดถามขึ้นมาไม่ได้

สวี่ฮุ่ยตอบ “ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ฉันแค่ลูบดูจะเป็นไรไป ฉันลูบแฟนตัวเองไม่ได้หรือไง?”

หลี่เซียงตง: …ได้! ทำไมจะไม่ได้ล่ะ!

ผ่านไปอีกสองนาที หลี่เซียงตงรู้สึกเหมือนว่าแม้แต่กล้ามท้องของตัวเอง ก็รั้งมือน้อยๆ จอมซุกซนข้างนั้นไว้ไม่อยู่แล้ว!

หลี่เซียงตง “งั้นขอถามหน่อย ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่ครับ?”

สวี่ฮุ่ย “ไม่ได้ทำอะไรนี่ ฉันแค่ลูบดูจะเป็นไรไป? ไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย!”

หลี่เซียงตง: ดีมาก ผู้หญิงคนนี้ เธอประสบความสำเร็จในการเรียกร้องความสนใจจากฉันแล้ว…

ถุย! เข้าผิดกองถ่ายแล้ว ต้องเป็น ผู้หญิงคนนี้ เธอกำลังเล่นกับไฟอยู่ชัดๆ…

ถุย! ก็ยังไม่ถูกอีก! ดูเหมือนรอบนี้ก็ยังเข้าไม่ถูกบทอยู่ดี!

ช่างเถอะ เอาเป็นว่าในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน งั้นจะมาโทษผมไม่ได้แล้วนะ!

หลังจากนั้น…

วันที่สอง ทั้งคู่ตื่นนอนขึ้นมาก็ปาเข้าไปบ่ายสองกว่าแล้ว!

นอนอยู่บนเตียง หลี่เซียงตงจุดบุหรี่ขึ้นสูบเงียบๆ แล้วเอ่ยคำถามเชิงปรัชญาออกมาหนึ่งข้อ “แล้ว…วันนี้เรายังจะไปเขาเหมยฮวาอยู่ไหม?”

สวี่ฮุ่ย “บ่ายสองกว่าแล้ว จะไปเขาเหมยฮวาทำไม? ไปดูดาวเหรอ?”

หลี่เซียงตง “งั้นพวกเราสั่งเดลิเวอรีดีไหม? ผมหิวแล้ว คุณก็น่าจะหิวแล้วเหมือนกันใช่ปะ?”

สวี่ฮุ่ย “อืม ได้สิ คุณอยากกินอะไรล่ะ? จังก์ฟู้ดกินไหม?”

หลี่เซียงตง “จังก์ฟู้ดอะไร?”

สวี่ฮุ่ย “เคเอฟซีไง อ้อ ทาร์ตไข่ร้านเขาอร่อยมากเลยนะ คุณเอาไหม กี่ชิ้นดี?”

หลี่เซียงตง “เอามาสักสองชิ้นละกัน ผมไม่ได้ชอบกินของหวานเท่าไหร่ อ้อ นอนอยู่เฉยๆ ก็เบื่อเปล่าๆ เราดูหนังกันสักเรื่องไหม? ในห้องนอนมีโปรเจกเตอร์ที่ผมซื้อไว้ก่อนหน้านี้พอดี”

สวี่ฮุ่ย “ดีสิ!”

และแล้วทั้งคู่ก็นอนอืดอยู่บ้านกันไปทั้งวัน

พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงห้าทุ่มกว่า คราวนี้หลี่เซียงตงตั้งปณิธานอย่างจริงจัง

“อืม วันนี้นอนเร็ว พรุ่งนี้ตื่นเช้า พรุ่งนี้พวกเราต้องตื่นไปเขาเหมยฮวาให้ได้!”

สวี่ฮุ่ย “ใช่ พรุ่งนี้พวกเราต้องตื่นไปเขาเหมยฮวาให้ได้แน่นอน”

สิบนาทีต่อมา…

หลี่เซียงตง “คุณทำอะไรเนี่ย?”

สวี่ฮุ่ย “แฟนฉัน ฉันจะลูบแล้วทำไมล่ะ? ไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย!”

หลี่เซียงตง “…คุณไม่เจ็บแล้วเหรอ?”

สวี่ฮุ่ย: ก็นะ รู้ๆ กันอยู่!

จากนั้น วันต่อมาทั้งคู่ก็ตื่นกันตอนบ่ายสองกว่าอีกรอบ และแน่นอนว่าเขาเหมยฮวาก็แห้วไปตามระเบียบ

ภาพเหตุการณ์ต่อจากนั้นราวกับฉายซ้ำของเมื่อวาน สั่งเดลิเวอรี ดูหนัง แล้วเวลาก็วนกลับมาถึงห้าทุ่มอีกครั้ง

คราวนี้ ทั้งสองคนแทบไม่ต้องพูดอะไรกัน แค่สายตาประสานกันโดยไม่ตั้งใจ หลี่เซียงตงก็เข้าใจความหมายทันที เอื้อมมือไปปิดไฟทันใด…

…

วันที่สี่!

ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้วจริงๆ!

วันนี้ในที่สุดทั้งสองคนก็ได้ตื่นแต่เช้าอย่างหาได้ยาก อืม…เที่ยงครึ่งก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากเตียงแล้ว

ออกกำลังกายหักโหมนอนดึกติดต่อกันหลายวัน หลี่เซียงตงถึงจะรู้สึกว่าตัวเองยังไหว หรือต่อให้จัดอีกสักครึ่งเดือนก็ยังได้ แต่สวี่ฮุ่ยไม่ไหวแล้ว

“ฉันรู้สึกว่าถ้าเรายังมุดอยู่แต่ใต้ผ้าห่มกันทุกวันแบบนี้ ตัวต้องขึ้นราแน่ๆ ไม่ได้ละ ฉันว่าพวกเราต้องออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างแล้วแหละ”

“ไม่งั้นถ้าเพื่อนสาวฉันถามขึ้นมาว่า เสี่ยวฮุ่ย หลายวันมานี้เธอไปเที่ยวไหนมาบ้างเหรอ?”

“ฉันจะตอบยังไงล่ะ? ท่องเที่ยวจากหัวเตียงไปจนถึงท้ายเตียงในห้องนอน? อ้อ แล้วก็อ่างอาบน้ำใหญ่ในห้องนอนใหญ่ชั้นสองอีกที่…”

พูดไปพูดมา สวี่ฮุ่ยก็เหมือนจะนึกถึงภาพเกินบรรยายบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

“เอาเป็นว่า เอาเป็นว่าพวกเราจะมัวนอนอุดอู้อยู่บ้านแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วก็แล้วกัน”

เห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงก็นึกขำ ตอนนี้มารู้จักเขินนะ ตอนที่มือไม้อยู่ไม่สุขลูบคลำไปทั่วนั่น ไม่เห็นหน้าแดงสักนิด!

“ได้ ออกไปเที่ยวข้างนอกก็ดีเหมือนกัน แต่วันนี้เขาเหมยฮวาคงไปไม่ทันแล้วละ เอาเป็นว่า…พวกเราไปแช่น้ำพุร้อนกันดีไหม!”

“ผมรู้จักรีสอร์ตน้ำพุร้อนดีๆ แห่งหนึ่งอยู่แถวถนนสุ่ยหวง อากาศแบบนี้ไปแช่น้ำพุร้อนเหมาะที่สุดเลย”

“แถม…บุฟเฟต์ที่นั่นอร่อยมากเลยนะ!”

หลายวันมานี้หลี่เซียงตงถึงได้ค้นพบว่า ยัยตัวแสบนี่นอกจากจะเป็นพวกหื่นเงียบ แอบจ้องจะกินตับเขาทุกวันแล้ว ยังเป็นพวกสายกินตัวยงอีกด้วย

หลี่เซียงตงกลัวว่าพอสวี่ฮุ่ยได้ยินว่าจะไปแช่น้ำพุร้อนแล้วอาจจะรู้สึกเคอะเขินไม่กล้าไป เลยงัดไม้ตายก้นหีบออกมาใช้ซะเลย ล่อด้วยของกินนี่แหละ!

แน่นอนว่าเขาไม่ได้โกหก ก่อนหน้านี้เขาเคยไปกับพ่อแม่มาครั้งหนึ่ง ของกินข้างในนั้นรสชาติดีมากจริงๆ

แถมค่าเข้าแค่ร้อยเก้าสิบหกหยวน แต่กินได้ถึงสามมื้อ ทั้งเช้า กลางวัน เย็น แถมยังกินได้ไม่อั้นอีกต่างหาก

ถ้าไปตอนนี้ ก็น่าจะยังทันมื้อเที่ยงอยู่พอดี

หลี่เซียงตงจำได้ว่า มื้อเที่ยงที่นั่นเปิดให้บริการถึงบ่ายสองครึ่ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง