บทที่ 94 สวี่ฮุ่ย โดนผีอำ กลัวจัง! หลี่เซียงตง ขอบคุณพี่ผี!

"จริงสิ วันนี้เราจะตรงไปแถวเขาเหมยฮวาเลย หรือว่าจะพักในเมืองก่อนดีคะ? เดี๋ยวฉันลองดูว่ามีโรงแรมไหนเหมาะๆ บ้าง"

สวี่ฮุ่ยพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะจองโรงแรม

แม้เงินเดือนของเธอจะไม่สูงมาก เหนื่อยสายตัวแทบขาดทั้งเดือนก็ได้แค่เจ็ดแปดพันหยวน เทียบกับรายได้ของคนข้างๆ ไม่ได้เลยก็ตาม

แต่เธอเป็นผู้หญิงที่พึ่งพาตัวเองได้ อีกทั้งไม่ได้มองเรื่องเงินเป็นใหญ่

เธอจึงไม่เหมือนผู้หญิงอีกหลายคนที่พอได้ออกมาเที่ยวก็แทบจะกลายร่างเป็นปลิง คอยเกาะผู้ชายกินลูกเดียว

ตรงกันข้าม เธอกลับเป็นฝ่ายกระตือรือร้นอยากช่วยออกค่าโรงแรมเอง

ต้องรู้ด้วยว่า ต่อให้จองห้องพักธรรมดาที่สุด ค่าใช้จ่ายสำหรับสองคนตลอดหนึ่งสัปดาห์ก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย

อย่างต่ำๆ ก็ต้องควักกระเป๋าจ่ายร่วมสองพันหยวน!

เพราะถึงยังไง…แม้จะตกลงคบกันแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นนอนเตียงเดียวกันหรอกจริงไหม? ตามปกติก็ต้องเปิดแยกกันสองห้องอยู่ดี

ได้ยินดังนั้น หลี่เซียงตงก็ยิ้มออกมา "วันนี้ดึกเกินไปแล้วครับ อีกอย่างเรามีเวลาตั้งอาทิตย์หนึ่ง ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก"

"คืนนี้พักในเมืองก่อนดีกว่า อ้อ โรงแรมไม่ต้องจองนะ เดี๋ยวตรงไปนอนที่บ้านผมได้เลย ที่บ้านมีห้องชุดอยู่ที่เขาเฟิ่งหวงพอดี ไม่ต้องไปเสียเงินค่าโรงแรมหรอกครับ"

"เอาเงินก้อนนี้เก็บไว้ไปกินของอร่อยๆ หรูๆ ข้างนอกดีกว่า คุณคิดว่าไง?"

หลี่เซียงตงยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจสวี่ฮุ่ยมากขึ้นทุกที จากวิธีที่เธอจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ละอย่าง บ่งบอกได้ชัดเจนเลยว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

แน่นอนว่าในหลายๆ เรื่อง หลี่เซียงตงก็เลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของแม่สาวคนนี้

อย่างเช่นเรื่องไปค้างที่บ้าน ถ้าเกิดสวี่ฮุ่ยรู้สึกอึดอัดใจอยากไปพักโรงแรม เขาก็ไม่มีปัญหาและพร้อมจะตามใจ

"ไปนอนที่บ้านเหรอคะ? ที่บ้านไม่มีใครอยู่ใช่ไหม?"

พอได้ยินว่าจะไปนอนที่บ้าน สวี่ฮุ่ยก็ถามออกไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า คุณลุงคุณป้าก็อยู่ที่ตำบลกันหมดนี่นา แล้วที่บ้านจะมีใครอยู่ได้ยังไง

"อื้อ ถ้างั้นก็ไปพักที่บ้านเถอะค่ะ สะดวกดีใช่ไหมล่ะ?"

เธอไม่ใช่คนเรื่องมากอยู่แล้ว ในเมื่อมีที่พัก เธอก็ย่อมยินดีประหยัดเงินเอาไว้ไปทำอย่างอื่นมากกว่า

อย่างเช่นที่หลี่เซียงตงบอก เอาไปกินของอร่อยๆ หรือไม่ก็…ซื้อเสื้อผ้าให้หมอนี่สักสองสามตัวดีนะ?

หลี่เซียงตงสูงตั้งร้อยแปดสิบกว่า รูปร่างก็ดี ขาก็ยาว ถ้าใส่พวกเสื้อโค้ตตัวยาวน่าจะดูเท่มากแน่ๆ เลยใช่ไหมนะ?

คิดไปคิดมา สวี่ฮุ่ยก็เริ่มใจลอยไปไกลโดยไม่รู้ตัว

ส่วนหลี่เซียงตงแม้จะสังเกตเห็น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ช่วงเวลานี้เขาเริ่มชินกับนิสัยชอบเหม่อลอยเป็นพักๆ ของแม่สาวคนนี้เสียแล้ว

…

"นี่ ตื่นเร็ว ถึงบ้านแล้วครับ ถ้าง่วงขนาดนั้นเราค่อยขึ้นไปนอนต่อบนบ้านดีไหม?"

ระยะทางจากตำบลมาถึงเมืองเหลียงตูไม่ได้ไกลมาก ใช้เวลาขับรถแค่ชั่วโมงเศษๆ เท่านั้น

แต่แค่ระยะทางเท่านี้ สวี่ฮุ่ยก็แอบผล็อยหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

"อือ…อ้าว? ถึงแล้วเหรอคะ?"

สวี่ฮุ่ยลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้างงงวยและเลิ่กลั่ก

พอตั้งสติได้ว่าตัวเองเผลอหลับไป นี่มัน…จะน่าอายเกินไปแล้วนะ!

"ยังไม่ตื่นดีล่ะสิ รีบลงจากรถเถอะ ถึงบ้านแล้ว ค่อยขึ้นไปนอนต่อ โอเคไหมครับ?"

เมื่อเห็นท่าทางงัวเงียแถมยังดูน่ารักน่าเอ็นดูของสวี่ฮุ่ย หลี่เซียงตงก็รู้สึกว่าสีหน้าแบบนี้มันกระแทกใจเข้าอย่างจัง ชั่วพริบตานั้น แม้แต่น้ำเสียงที่เขาใช้พูดก็ยังอ่อนโยนลงไปมาก

"โอเคๆ ลงรถกันเถอะค่ะ"

สวี่ฮุ่ยที่ได้สติก็รีบลุกขึ้นเตรียมจะลงจากรถ ทว่า…เธอลืมไปเรื่องหนึ่ง คือเธอยังไม่ได้ปลดเข็มขัดนิรภัยเลย

ปัง… "โอ๊ย!"

เพิ่งจะลุกขึ้นได้ครึ่งตัว สวี่ฮุ่ยก็ถูกเข็มขัดนิรภัยดึงรั้งกลับไปที่เบาะ หัวเลยเผลอไปโขกกับประตูรถเข้าอย่างจังจนเกิดเสียงดังเปรี้ยง

ฮือๆ!

สวี่ฮุ่ยเอามือกุมท้ายทอยตัวเองไว้ น้ำตาคลอเบ้า ด้านหนึ่งคือเจ็บ เสียงดังขนาดนั้น หัวคงโนเป็นลูกมะนาวแน่ๆ!

ส่วนอีกด้านหนึ่ง…ก็คืออายแทบแทรกแผ่นดินหนีกับการขายหน้าสดๆ ร้อนๆ แบบนี้

อ๊ากกกกก! สวี่ฮุ่ย เธอนี่มันจริงๆ เลย! จะซื่อบื้อจนตายไปข้างหนึ่งใช่ไหมเนี่ย! ขอถามหน่อยว่าตอนนี้ยังมีรถไฟเที่ยวสุดท้ายหนีออกไปนอกโลกไหมคะ? ช่วยจองให้ฉันที่หนึ่งเถอะ ได้โปรด!

ยอมเอาสมบัติที่มีทั้งหมดมาแลกเลยเอ้า!

ถ้าใต้ท้องรถมีรูให้มุดลงไปได้ สวี่ฮุ่ยคงแสดงสกิลมุดหัวลงไปทำตัวเป็นนกกระจอกเทศตรงนั้นเดี๋ยวนี้เลย!

"ไหนมาให้ผมดูหน่อยซิว่าเจ็บมากไหม!"

ในฐานะแฟนหนุ่ม หลี่เซียงตงรีบแสดงความห่วงใยเป็นคนแรกทันที เพียงแต่ว่า…

ในขณะที่กำลังเป็นห่วงแฟนสาว รอยยิ้มที่มุมปากกลับกลั้นเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ

พูดก็พูดเถอะ ภาพเหตุการณ์เมื่อกี้นี้มันตลกสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ!

ยังดีที่พอดูแล้วไม่ได้เป็นอะไรมาก อย่างที่สวี่ฮุ่ยประเมินเองนั่นแหละ คงจะปูดเป็นลูกมะนาวนิดหน่อย แต่ทายาไป่เย่าของยูนนานสักนิด อย่างมากสุดสองวันก็หาย

"ดูคุณสิ หลับจนเบลอไปหมดแล้ว ป่ะ รีบขึ้นบ้านไปทายาไป่เย่าของยูนนาน นอนพักสักตื่น พรุ่งนี้น่าจะดีขึ้นเยอะแล้วครับ"

หลี่เซียงตงพูดพลางช่วยปลดเข็มขัดนิรภัยให้สวี่ฮุ่ยอย่างอ่อนโยน

ทำเอาสวี่ฮุ่ยหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เขานี่มัน…อ่อนโยนสุดๆ ไปเลยว่าไหม! ติดอยู่อย่างเดียว…รอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากนั่นน่ะ ไม่ต้องมีก็ได้นะ!

…

บ้านของครอบครัวหลี่เซียงตงในเมืองเหลียงตูมีประวัติยาวนานพอสมควร แม้ตอนที่สร้างเสร็จใหม่ๆ จะเคยเป็นโครงการระดับท็อปในยุคนั้น

แต่พอเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบยี่สิบปี ตอนนี้ก็กลายเป็นแค่ชุมชนเก่าธรรมดาๆ ไปแล้ว

ตึกทั้งหมดเป็นแบบบันไดเดินเท้า บ้านของพวกเขาอยู่ที่ชั้นบนสุด เป็นห้องดูเพล็กซ์สองชั้น มีพื้นที่ประมาณสามร้อยตารางเมตร

เดิมทีเป็นบ้านของเถ้าแก่เหมืองถ่านหิน แต่เพราะล้มละลายและต้องการเงินด่วน เมื่อไม่กี่ปีก่อนครอบครัวของเขาเลยได้ของถูกมา โดยซื้อมาในราคาไม่ถึงสามพันหยวนต่อตารางเมตรด้วยซ้ำ

"บ้านคุณหลังใหญ่จัง!"

เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าประตูมา สวี่ฮุ่ยก็อดอุทานไม่ได้

เธอคิดว่าคงเป็นห้องชุดสามหรือสี่ห้องนอนธรรมดาๆ เสียอีก ไม่นึกเลยว่าจะกว้างขวางขนาดนี้

"พอดูได้ครับ บ้านเก่าแล้ว ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอก จริงสิ คุณเลือกห้องนอนเอาเองตามใจชอบเลยนะ เดี๋ยวผมไปหายาไป่เย่าของยูนนานมาให้"

"แล้ว…ห้องนอนของคุณคือห้องไหนเหรอคะ?"

ได้ยินดังนั้น สวี่ฮุ่ยก็กลอกตาไปมา แกล้งถามหยั่งเชิงอย่างมีเลศนัย

หลี่เซียงตง: "ห้องนี้ครับ เดิมทีเป็นห้องหนังสือ ต่อมาดัดแปลงเป็นห้องนอน"

สวี่ฮุ่ย: "งั้นฉันพักห้องข้างๆ คุณห้องนี้แล้วกัน ไม่มีปัญหาใช่ไหมคะ!"

หลี่เซียงตง: "ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ อย่าว่าแต่ห้องนี้เลย ต่อให้คุณจะเลือกนอนห้องผมตรงๆ ก็ยังได้เลยนะ"

สวี่ฮุ่ย: "ฝันไปเถอะ ใครจะไปนอนห้องคุณกันล่ะยะ!"

…

นี่เป็นครั้งแรกอย่างแท้จริงที่ทั้งสองได้อยู่ตามลำพังใต้ชายคาเดียวกัน ระหว่างที่หยอกล้อแหย่กันไปมา บรรยากาศก็เริ่มอบอวลไปด้วยความหวานชวนหวามไหวขึ้นมาทีละนิด

พอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศชวนใจเต้น ทั้งคู่ก็รีบแยกย้ายไปจัดการธุระส่วนตัว ล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ แล้วมุดหัวกลับเข้าห้องนอนตัวเองไปทำตัวเป็นนกกระจอกเทศ

สวี่ฮุ่ยเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางมาทั้งวัน เธอเพลียมากจริงๆ แม้ในหัวจะมีความคิดสารพัดฟุ้งซ่านแล่นพล่าน แต่สุดท้ายก็ต้านทานความง่วงไม่ไหวและผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าหลี่เซียงตงกลับไม่เป็นเช่นนั้น ร่างกายที่ทวีความเหนือมนุษย์ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พลังงานของเขาล้นเหลือสุดๆ ผลก็คือโชคร้ายนอนไม่หลับซะงั้น

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงดึกสงัด…

ในที่สุดหลี่เซียงตงก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาบ้าง เขาจึงวางโทรศัพท์มือถือลง ปิดไฟเตรียมตัวนอน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สวี่ฮุ่ยกลับกอดหมอนใบหนึ่ง เดินมาเคาะประตูห้องนอนของเขาด้วยท่าทางน่าสงสารจับใจ

"ฉะ…ฉันฝันร้าย โดนผีอำ ตะโกนเรียกคุณยังไงก็ไม่มีเสียง กลัวแทบตายแล้วเนี่ย…ฉะ…ฉัน วันนี้ขอนอนกับคุณนะ"

หลี่เซียงตง: …หืม???!!!

มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเรอะ? ขอบคุณของขวัญจากธรรมชาติ…ไม่ใช่สิ! ต้องขอบคุณพี่ผีสุดหล่อต่างหาก!

ไว้ว่างเมื่อไหร่ พี่ชายคนนี้จะจัดบุหรี่ชั้นดีไปเซ่นไหว้ตอบแทนสักสองสามซองแน่นอน!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง