บทที่ 93 ลานสกีเขาเหมยฮวา

หลี่เซียงตงถึงกับพูดไม่ออก…

ไม่ใช่สิคุณนายแม่ ช่วยหันมาดูลูกชายตัวเองหน่อยได้ไหมเนี่ย ของพะรุงพะรังเต็มตัวขนาดนี้ จะไม่คิดเข้ามาช่วยกันสักนิดจริงดิ?

หวางเจี๋ย: เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ วันข้างหน้าจะดูแลลูกสะใภ้ของฉันได้ยังไงยะ?

ไป๊ ที่ไหนเย็นก็ไปเล่นแถวนั้น อย่ามาขัดจังหวะแม่จะสนิทสนมกับลูกสะใภ้ อ้อ วางของเสร็จแล้วก็รีบไปตลาดซื้อปลามาด้วยล่ะ!

หลี่เซียงตง: …(／_＼)

"เสี่ยวฮุ่ย น้าจะบอกให้นะ อย่าไปดูว่าตอนนี้หมอนี่ตัวโตเป็นยักษ์ ตอนเด็กๆ น่ะตลกมาก แถมยังขี้แยสุดๆ"

"น้าจำได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่บ้านป้าสามของเขานะ…"

พอหลี่เซียงตงขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กของที่บ้านกลับมาจากตลาดสด ก็ได้ยินคุณนายแม่กำลังเผาเรื่องน่าอายของเขาเป็นฉากๆ

แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันเล่า!

หลี่เซียงตงรีบส่งเสียงดังขัดจังหวะทันที "แม่! ซื้อของกลับมาแล้วเนี่ย มาดูเร็วเข้าว่าจะทำยังไง!"

"จะหกโมงเย็นอยู่แล้ว ถ้าไม่ทำกับข้าว ลูกชายแม่ได้หิวตายพอดี!"

"เออๆ รู้แล้วย่ะ เจ้าลูกคนนี้นี่ ไม่ได้กินมื้อเดียวมันจะหิวตายหรือไงฮะ เดี๋ยวก็ไปแล้วเนี่ย!"

เมื่อเจอลูกชายเร่งเร้า หวางเจี๋ยก็ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาพูดจาอ่อนหวานนุ่มนวลกับสวี่ฮุ่ยต่อ

"เสี่ยวฮุ่ย หนูนั่งรอตรงนี้นะจ๊ะ อยากกินอะไรดื่มอะไรไม่ต้องเกรงใจ สั่งให้เจ้าเซียงตงไปหามา น้าไปทำกับข้าวก่อน เดี๋ยวค่อยออกมาคุยต่อนะ"

พูดจบก็เดินไปทำกับข้าวด้วยความกระตือรือร้น ตอนเดินผ่านลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ยังไม่วายปรายตามองค้อนใส่อีกหนึ่งวง

จริงๆ เลย ไม่มีเซนส์เอาเสียเลย ไม่เห็นหรือไงว่าแม่กำลังคุยสนุก จะมาเร่งทำไมฮะ เจ้าบ้าเอ๊ย!

"เป็นไงบ้าง? คุณนายแม่เล่าอะไรให้ฟังบ้างล่ะเนี่ย? ยิ้มหน้าบานเชียวนะ"

พอแม่เดินไปแล้ว หลี่เซียงตงก็เดินมานั่งลงข้างๆ สวี่ฮุ่ย มองดูเธอที่ยังกลั้นยิ้มไม่อยู่แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ถึงแม้เขาจะได้ยินมาบ้าง และในใจก็พอจะเดาออกแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังอยากถามดูอยู่ดี

"คุณหลี่เซียงตง ตอนนี้ความลับแย่ๆ ของนายอยู่ในกำมือฉันเพียบเลยนะ เพราะงั้น ต่อไปต้องทำตัวดีๆ กับฉันล่ะ ไม่อย่างนั้น…"

"หึๆ ถ้าวันไหนฉันเผลอหลุดปากเรื่องเด็ดๆ ออกไปละก็…"

พอเห็นหลี่เซียงตงกลับมา สวี่ฮุ่ยเองก็แอบถอนหายใจโล่งอกอยู่ในใจ

แม้จะคุยกับคุณน้าอย่างสนุกสนาน แต่ก็นี่มันครั้งแรกที่ได้เจอกัน ครั้งแรกที่มาเหยียบบ้านเขา จะไม่ให้ตื่นเต้นเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

เธอรู้สึกว่าช่วงหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ตัวเองแทบจะเอามือจิกกางเกงยีนส์จนเป็นรูพรุนอยู่แล้ว

สาเหตุหลักก็เพราะเจ้าหมอนี่ไม่อยู่ ทักทายเสร็จก็แวบออกไปซื้อกับข้าวเฉยเลย

ปล่อยให้เธออยู่ที่นี่คนเดียว มันโคตรจะเก้อเขินเลยรู้ไหม!

แต่ยังดีที่ในบ้านมีคุณน้าอยู่แค่คนเดียว พ่อของหลี่เซียงตงยังสอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียน ยังไม่กลับมา

ไม่อย่างนั้นถ้าเธอต้องรับมือกับผู้ใหญ่สองคนพร้อมกัน คงจะยิ่งอึดอัดกว่านี้แน่ๆ

"ได้ใจใหญ่เลยนะ เพิ่งมาบ้านครั้งแรกก็กล้าข่มขู่พี่ตงแล้วเหรอเนี่ย!"

"เห็นทีต้องสั่งสอนให้เข็ดเสียหน่อยแล้ว"

หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาหลายชั่วโมง ประกอบกับพื้นฐานความรู้สึกที่คุยผ่านวิดีโอคอลมาตลอดหลายเดือน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงไม่ได้ดูขัดเขินเหมือนตอนเพิ่งเจอกันใหม่อีกต่อไป

หลี่เซียงตงยื่นมือมารร้ายออกไปเริ่มจี้เอวจั๊กจี้สวี่ฮุ่ยทันที

นี่เป็นจุดอ่อนที่เขาแอบได้ยินมาจากปากของเธอตอนคุยวิดีโอคอลกัน คราวนี้รู้แล้วว่าสาวน้อยคนนี้บ้าจี้ที่สุด

เมื่อเห็นสวี่ฮุ่ยหัวเราะจนแทบจะหายใจไม่ทัน หลี่เซียงตงก็ยิ้มอย่างได้ใจ "ยังกล้าขู่พี่ตงอีกไหม? ทีนี้รู้หรือยังว่าใครเป็นใคร"

ทว่า…

"หลี่เซียงตง! ฉันเพิ่งเดินออกมาได้แค่สองนาที แกก็เริ่มรังแกเสี่ยวฮุ่ยของเราแล้วเหรอฮะ! รีบไสหัวมาช่วยแม่เด็ดผักเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณนายแม่มายืนจังก้าอยู่ตรงประตูห้องนั่งเล่น เห็นภาพตรงหน้าปุ๊บก็ส่งเสียงคำรามดั่งนางสิงห์ออกมาทันที!

"คร้าบ ทราบแล้วครับ จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!"

วินาทีก่อนยังทำหน้าพองขนได้ใจ วินาทีถัดมาหลี่เซียงตงก็หงอยสนิทกลายเป็นหมาหงอย เขาไม่กล้าไปกระตุกหนวดเสือคุณนายแม่อยู่แล้ว

ท่าทางเปลี่ยนสีหน้าไวในพริบตาทำเอาสวี่ฮุ่ยขำกลิ้ง นึกในใจว่าแพ้ทางกันจริงๆ

ผู้ชายสายบ้าระห่ำที่เก่งกาจขนาดล่าหมีได้ในป่าดงดิบ พอมาอยู่ต่อหน้าแม่ตัวเองก็เป็นได้แค่เด็กว่านอนสอนง่ายคนหนึ่งนี่เอง

…

ฝีมือแม่รวดเร็วทันใจ ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ต้มปลาซุปเปรี้ยวหม้อใหญ่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งก็ยกขึ้นมาวางบนโต๊ะ

จังหวะนั้น พ่อของเขาก็ประชุมเสร็จกลับมาถึงบ้านพอดี

ตอนแรกที่เห็นสวี่ฮุ่ย พ่อก็ชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นพอแม่แนะนำว่านี่คือแฟนสาวที่ลูกชายพามาเปิดตัวที่บ้าน

มุมปากของพ่อก็ฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่ลงตั้งแต่ก้าวเข้าบ้านเลยทีเดียว!

"จริงสิแม่ เดี๋ยวพวกผมไม่ได้นอนค้างที่บ้านนะ"

"ตัวผมเวลาเหลือเฟือก็จริง แต่เสี่ยวฮุ่ยอุตส่าห์ลางานมาได้แค่สัปดาห์เดียว พวกเราเลยกะว่าจะออกไปเที่ยวข้างนอกสักสองสามวันน่ะครับ"

ระหว่างกินข้าว หลี่เซียงตงก็เอ่ยปากขึ้นมา

พ่อกับแม่สบตากัน ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ แถมยังตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น

แม่ถึงขั้นแอบกระซิบถามหลี่เซียงตงด้วยซ้ำว่าเงินติดตัวพอยัง มีพอใช้ไหม ถ้าไม่พอจะให้เงินติดกระเป๋าเอาไว้ก่อน

ได้ยินแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู นี่เขาเรียนจบออกมาตั้งนานแล้ว แม่ยังคิดว่าตนเป็นนักศึกษาที่ไม่มีปัญญาหาเงินอยู่อีกหรือไงเนี่ย?

"มีครับมี คุณนายแม่วางใจได้เลย ไม่ใช่แค่มีนะ แต่มีเยอะเลยต่างหาก!"

"อ้อ อีกเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องใหญ่เลย เรื่องบ้านเดิมของตระกูลเราน่ะครับ ผมอยากจะรีโนเวตซ่อมแซมใหม่เสียหน่อย รออีกสองสามวันผมกลับมา แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอย่างละเอียดนะครับ"

…

แม้ว่าปกติหลี่เซียงตงจะดูเป็นคนเฮฮาบ้าบอ และหลายครั้งก็ดูไม่ค่อยจะเต็มเต็งนัก แต่พอถึงเวลาเข้าด้ายเข้าเข็ม เขากลับเป็นคนที่พึ่งพาได้มากทีเดียว

อย่างเช่นตอนนี้ กินข้าวเสร็จ ถึงจะมองออกว่าพ่อกับแม่ต่างก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

ก็แหม ไม่ได้เจอลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมาตั้งหลายเดือน แถมกลับมารอบนี้ยังพาว่าที่ลูกสะใภ้มาด้วยนี่นา!

แต่หลี่เซียงตงรู้ดีกว่าใครว่า สวี่ฮุ่ยคงจะขัดเขินจนนอนค้างที่บ้านนี้ไม่ลงแน่ๆ พอกินข้าวเสร็จ เขาจึงตัดบทพาเธอออกจากบ้านทันที

"เป็นไง โล่งอกไปทีใช่ไหมล่ะ พ่อแม่ฉันบางทีก็แบบนี้แหละ ค่อนข้างจะ…พูดยังไงดีล่ะ กระตือรือร้นเกินเบอร์ไปหน่อย?"

"ไม่หรอกค่ะ คุณลุงคุณป้าเป็นแบบนี้ก็ดีออก ว่าแต่เรากำลังจะไปไหนกันเหรอคะ?"

ได้ยินดังนั้น สวี่ฮุ่ยก็อมยิ้ม แม้วันนี้เธอจะประหม่ามากจริงๆ แต่อย่างน้อยดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ผลลัพธ์ก็นับว่าน่าพอใจมากทีเดียว

ความประทับใจแรกที่คุณลุงคุณป้ามีต่อเธอน่าจะจัดว่าดีเยี่ยมเลยละ

"พวกเราไปเมืองเหลียงตูเลยดีไหม หลายปีมานี้ได้ยินมาตลอดว่าทางนั้นเขาสร้างลานสกีขนาดใหญ่เอาไว้ เพียงแต่ฉันยังไม่มีโอกาสได้ไปลองดูเลยสักที"

"อีกอย่าง เธอมีวันหยุดแค่อาทิตย์เดียว ไปที่ไกลๆ คงไม่ทัน สู้หาที่เที่ยวสนุกๆ ใกล้ๆ แถวนี้ดีกว่า เธอคิดว่าไง?"

สวี่ฮุ่ยได้ยินก็คิดตาม รู้สึกว่าเข้าท่าดีเหมือนกัน เพราะงานของเธอจะหาทางลาหยุดทีละสิบวันครึ่งเดือนนั้นยากเย็นแสนเข็ญจริงๆ

แม้จะไม่ใช่สถานที่วิเศษเลิศเลออะไร แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าไปกับใครไม่ใช่เหรอ?

"นายหมายถึงลานสกีภูเขาเหมยฮวาใช่ไหม ฉันเองก็ได้ยินชื่อมานานแล้วเหมือนกันแต่ยังไม่เคยไปเลย งั้นเราไปเหลียงตูกันเถอะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง