บทที่ 92 แฟนสาวมาเยือน สถานะในบ้านลดฮวบลงหนึ่งขั้นทันตาเห็น!

“แต่ว่า ก่อนหน้านั้น พวกเรายังมีอีกเรื่องที่ต้องทำนะ”

เรื่องอะไรเหรอ? สวี่ฮุ่ยรู้สึกสงสัย

“เอ่อ…คืออย่างนี้ เรื่องที่ผมกลับมาแล้วน่ะปิดไม่มิดแน่นอน ขืนพวกเราหนีไปเที่ยวกันดื้อๆ มีหวังคุณนายแม่ของผมได้ระเบิดลงแน่”

“เพราะงั้น…ก่อนที่พวกเราจะออกเดินทางไปลัลลากัน เราต้องแวะกลับบ้านก่อนสักรอบครับ”

หลี่เซียงตงอธิบายแก้เก้อ เพิ่งจะได้เจอกันแท้ๆ ก็จะพาสาวกลับบ้านเสียแล้ว รู้สึก…เหมือน…มันจะไม่ค่อยเหมาะจริงๆ นั่นแหละนะ!

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อตัวเองเข้าไปอยู่ในป่าตั้งหลายเดือน หากออกจากป่าแล้วไม่ยอมเหยียบบ้านแต่หนีไปเที่ยวเล่นเลย มันยิ่งไม่เหมาะสมเข้าไปใหญ่

“เอ่อ ถ้าคุณไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพอถึงในเมือง หาร้านชานมสักร้าน คุณไปนั่งดื่มชานมรอ ผมแวะกลับบ้านไปโผล่หน้าให้เห็นแป๊บเดียว เดี๋ยวก็รีบออกมาแล้ว”

พอนึกขึ้นได้ หลี่เซียงตงจึงพูดเสริมอีกประโยค

แม้ว่าการพาสวี่ฮุ่ยกลับบ้านไปด้วยย่อมช่วยให้เขาหาทางชิ่งออกมาได้ง่ายขึ้น แถมทั้งพ่อและแม่จะต้องดีใจมากแน่ๆ

แต่ถ้าเกิดแม่สาวน้อยคนนี้ขี้อายเกินไป ไม่อยากไปด้วยเพราะรู้สึกว่ายังไม่พร้อม หลี่เซียงตงก็เข้าใจได้

อย่างแย่ที่สุดพอกลับถึงบ้าน เขาก็ค่อยหาข้ออ้างว่ายังมีธุระต้องรีบไปจัดการ แล้วค่อยเผ่นออกมาก็สิ้นเรื่อง

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ แวะกลับไปสักรอบก็ได้ คุณไม่ได้กลับบ้านมาตั้งนาน ป่านนี้คุณลุงคุณป้าคงคิดถึงแย่แล้ว พวกเราแวะกลับไปก่อนเถอะค่ะ”

“จริงสิ แถวนี้มีร้านขายผลไม้กับเครื่องดื่มไหมคะ คุณช่วยจอดหน่อย ฉันขอแวะซื้อผลไม้กับพวกเครื่องดื่มสักนิด ไปบ้านครั้งแรก ถือมือเปล่าเข้าไปมันดูไม่ดีน่ะค่ะ”

ตอนแรกที่ได้ยินว่าจะต้องไปบ้านของหลี่เซียงตง สวี่ฮุ่ยก็ลังเลอยู่บ้าง การที่ตัวเองโผล่ไปแบบปุบปับขนาดนี้จะดูไม่งามหรือเปล่า?

แต่พอลองคิดดูอีกที ในเมื่อนี่คือคนที่เธอปักใจเลือกแล้ว ทำไมถึงไม่ถือโอกาสนี้แวะไปทำคะแนนเก็บความประทับใจจากว่าที่พ่อแม่สามีในอนาคตเสียเลยล่ะ?

ในเมื่อหมายตาไว้แล้ว ลงมือก็ต้องเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นหากผู้ชายโดนคนอื่นแย่งไป ถึงตอนนั้นก็คงได้แต่มุดโปงแอบร้องไห้อยู่คนเดียว

ร้องไห้ให้ตายก็สมน้ำหน้า มีโอกาสแล้วไม่ยอมคว้าไว้ ไม่น่าสงสารหรอก

“ได้ครับ แต่ไม่ต้องซื้ออะไรยุ่งยากหรอก หิ้วเครื่องดื่มไปสักสองลังก็พอแล้ว”

ได้ยินแบบนั้น หลี่เซียงตงก็อดเซอร์ไพรส์แกมดีใจไม่ได้ ผู้หญิงที่ยอมตามไปบ้านคุณน่ะ มันหมายความว่ายังไงก็คงไม่ต้องพูดแล้วมั้ง!

…

“แม่ พ่อ ผมกลับมาแล้วครับ”

พอมาถึงหน้าร้านค้าเล็กๆ ของครอบครัวในตัวอำเภอ หลี่เซียงตงก็หิ้วของพะรุงพะรังเต็มสองมือ

นอกจากผลไม้กับเครื่องดื่มที่สวี่ฮุ่ยซื้อมาแล้ว ก็ยังมีเนื้อสัตว์ป่าและเครื่องหนังที่เขาเอามาฝากพ่อกับแม่ด้วย

จริงสิ ยังมีของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เขาเหลาแก้เบื่อจากไม้จินซือหนานที่เก็บได้คราวนั้นอีก อย่างพวกกล้องยาเส้นกับที่กรองบุหรี่…

“โอ้โห นี่ใครกันล่ะเนี่ย ที่แท้ก็ลูกชายฉันเองเหรอ ลูกชายฉันยังจำทางกลับบ้านได้ด้วยแฮะ”

แม่ได้ยินเสียงก็เดินออกมา แต่พออ้าปากทีก็เปิดโหมดแซะประชดประชันตามสไตล์

ได้ยินดังนั้น หลี่เซียงตงก็อดกระดากอายไม่ได้ ตอนจะเข้าป่าเดิมทีตกลงกันดิบดีว่าจะรายงานตัวให้พ่อแม่รู้ทุกวัน

แต่หลังจากนั้น พอกลับมาถึงกระท่อมทุกวันก็มัวแต่วิดีโอคอลคุยกับแฟนสาวคนสวย หน้าที่รายงานตัวก็เลยค่อยๆ กลายเป็นสองสามวันครั้ง จนกระทั่งอาทิตย์ละครั้งไปเฉยเลย

“แหะๆ แม่ครับ ผมก็กลับมาแล้วนี่ไง รีบดูสิว่าผมเอาอะไรมาฝากแม่? นี่เลย หนังหมาป่าเกรดท็อปที่ผมคัดมากับมือเลยนะ”

“อีกสองวันผมจะพาแม่ไปร้านตัดเสื้อ ให้เขาวัดตัวตัดเสื้อโค้ตขนสัตว์ให้แม่ใส่เฉิดฉายสักตัว”

“จริงสิ พวกเราอย่ามัวแต่ยืนคุยกันตรงนี้เลย ข้างหลังยังมีคนอยู่อีกนะ”

มีคนงั้นเหรอ? ได้ยินคำนี้ แถมหลี่เซียงตงยังเบี่ยงตัวหลบ หวางเจี๋ยจึงเพิ่งสังเกตเห็นสวี่ฮุ่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังลูกชายตัวดี

เนื่องจากยังไม่แน่ใจสถานะ กลัวว่าจะทักผิดจนหน้าแตก หวางเจี๋ยจึงหันขวับส่งสายตาไปหาหลี่เซียงตงทันที

ความหมายก็คือ ไอ้ลูกตัวแสบ แกยังไม่รีบแนะนำอีกเหรอ?

“แม่ ไม่ต้องจ้องแล้ว นี่ไงลูกสะใภ้ที่แม่เฝ้าฝันถึง ผมพามาส่งถึงที่แล้วเนี่ย”

เมื่อเห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันแทบทุกซี่ หน้าหนาบอกว่าสวี่ฮุ่ยเป็นลูกสะใภ้ของแม่หน้าตาเฉย

จากนั้น…ตำแหน่งเอวตรงพิกัดไตของเขาก็โดนกรงเล็บกระดูกขาวเก้าอิมของสาวน้อยผู้ไม่สนใจกติกาแอบหยิกหมับเข้าให้อย่างจัง

“สวัสดีค่ะคุณป้า หนูชื่อสวี่ฮุ่ยค่ะ นี่ของเล็กๆ น้อยๆ เอามาฝากคุณป้ากับคุณลุงค่ะ…”

สวี่ฮุ่ยตื่นเต้นจนรู้สึกว่าตัวเองพูดจาลิ้นพันกันไปหมดแล้ว

เพียงแต่ว่า…ความกังวลของเธอมันช่างสูญเปล่าสิ้นดี พอหวางเจี๋ยแน่ใจว่านี่คือลูกสะใภ้ที่ตนเฝ้าฝันหา ก็ดีใจจนแทบจะเปล่งแสงกลายร่างเป็นอุลตร้าแมนอยู่ตรงนั้นแล้ว!

อารมณ์ตอนนี้นี่บอกเลยว่าฟินสุดๆ!

มีลูกสะใภ้มันดีจริงๆ! ลูกสะใภ้นี่มันประเสริฐแท้ๆ!

แถมหนูสวี่ฮุ่ยคนนี้ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวเรียบร้อยอ่อนหวาน ดูเป็นผู้ดีที่เข้ากับคนง่ายแน่นอน

แม่ผัวบ้านอื่นมองลูกสะใภ้ มองยังไงก็ขัดหูขัดตาไปหมด แต่หวางเจี๋ยมองยังไงก็ยิ่งเอ็นดู ยิ่งมองยิ่งถูกชะตา

คนวัยเดียวกับเธอน่ะ ได้อุ้มหลานจนเป็นย่าเป็นยายกันไปตั้งกี่คนแล้ว!

ตัวเธอเองเพราะนโยบายวางแผนครอบครัวในยุคนั้น เลยมีหลี่เซียงตงแค่คนเดียว รู้สึกเสียดายมาตลอด และเฝ้าฝันอยากจะอุ้มหลานชายตัวน้อยมาตั้งนานแล้ว

ถึงขนาดที่เวลากินข้าวทีไร ก็มักจะบ่นกรอกหูหลี่เซียงตงอยู่เรื่อยๆ ว่า วันข้างหน้าอย่างน้อยต้องมีลูกสักสามคนนะ!

ตอนนี้รัฐบาลเปิดนโยบายให้มีได้แล้ว ต้องมีเยอะๆ เลย!

แถมยังบอกไม่ให้หลี่เซียงตงต้องกังวล ถึงเวลาสองเฒ่าจะช่วยเลี้ยงหลานเอง ไม่ปล่อยให้หลี่เซียงตงต้องแบกภาระคนเดียวแน่นอน

แต่ติดตรงที่ต่อให้หวางเจี๋ยจะบ่นจนปากเปียกปากแฉะ ลูกสะใภ้ของไอ้ลูกชายตัวดีก็ยังไร้วี่แวว เอาแต่บอกว่าไม่รีบ ตัวเองยังหนุ่ม ยังไม่ต้องรีบร้อน

แกยังหนุ่ม แต่แม่ของแกไม่สาวแล้วโว้ย!

แต่ยังดีที่หลังจากเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน ในที่สุดวันนี้ก็สมหวัง ได้เห็นลูกชายพาสาวเข้าบ้านสักที

“เสี่ยวฮุ่ย ป้าไม่ได้จะว่าหนูนะ แต่จะมาหาก็มาสิลูก จะเกรงใจซื้อของมาเยอะแยะทำไมกัน? มาๆ เดี๋ยวป้าช่วยถือเอง หนูจะได้ไม่เมื่อยมือ”

เธอรับของในมือสวี่ฮุ่ยไปด้วยความกระตือรือร้น เมินลูกชายตัวดีที่หิ้วของพะรุงพะรังเต็มตัวไปอย่างสิ้นเชิง

ก่อนจะจูงมือสวี่ฮุ่ยพากันเดินขึ้นชั้นบน โดยไม่ลืมหันมาสั่งงานหลี่เซียงตงทิ้งท้าย

“จริงสิลูก เดี๋ยวแวะไปตลาดสดซื้อปลามาทำสักสองตัวนะ เย็นนี้พวกเราจะกินต้มปลาซุปเปรี้ยวกัน”

เห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงก็แอบถอนหายใจโล่งอก ในขณะเดียวกันก็รู้สึกขำไม่ออกบอกไม่ถูก!

เอาเถอะ เพิ่งจะพาก้าวเข้าบ้านแท้ๆ สถานะในบ้านของเขาก็ลดฮวบลงไปอีกหนึ่งขั้นซะแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง