บทที่ 91 ไปออกเดตกัน!

"ได้เลย ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่พี่เอง"

พอได้ยินแบบนั้น ตู้อ้วนก็ไม่ได้ถามเลยด้วยซ้ำว่าหลี่เซียงตงจะไปไหน ปากตอบตกลงทันควัน

ขอแค่หลี่เซียงตงยังมีความสามารถระดับนี้อยู่ อย่าว่าแต่หมีปีละสองตัวเลย ต่อให้แค่หาเนื้อกลับมาให้เขาได้มากขนาดนี้ทุกปี เขาก็พร้อมจะประคบประหงมหลี่เซียงตงไว้บนฝ่ามือตลอดไป

ตราบใดที่มีหลี่เซียงตงอยู่ ร้านอาหารสไตล์ฟาร์มของเขาก็จะขายดิบขายดีไปได้เรื่อยๆ เพราะไม่ใช่ว่านายพรานทุกคนจะเก่งกาจจนล่าสัตว์ได้มากมายขนาดนี้

อันที่จริง นายพรานตั้งหลายคนล่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยมาทั้งทริป ยังขายได้เงินไม่พอค่าเดินทางออกจากป่าของหลี่เซียงตงรอบนี้ด้วยซ้ำ

"โอเคครับ งั้นก็ขอบคุณพี่ตู้มากนะ ส่วนของพวกนี้พี่ตู้ลองคิดบัญชีดูแล้วกันว่ามีกี่จิน เป็นเงินเท่าไหร่"

หลี่เซียงตงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีหลังได้ยินคำตอบ สำหรับความสามารถของตัวเองและความสำคัญที่เขามีต่อตู้อ้วนนั้น เขาย่อมรู้ดีแก่ใจอยู่แล้ว

และเท่าที่ดูตอนนี้ นอกจากทางเขาแล้ว หมอนี่ก็น่าจะไม่มีแหล่งส่งของที่มั่นคงและมีปริมาณมากขนาดนี้จากที่อื่นอีก

ไม่อย่างนั้น แม้จะไม่ถึงขั้นปฏิเสธคำขอเล็กๆ น้อยๆ ของเขา แต่ท่าทางก็คงไม่ประจบเอาใจออกนอกหน้าขนาดนี้หรอก

"ได้ๆ น้องชายให้เวลาพี่สักครึ่งชั่วโมงนะ พี่จะคิดบัญชีพวกนี้ให้ละเอียดยิบเลย"

ตู้อ้วนทุ่มเททำขนาดนี้ไปเพื่ออะไรกันล่ะ ก็เพื่อกองเนื้อตรงหน้านี้ไม่ใช่หรือไง รถห้องเย็นก็ขับมารอขนของอยู่หน้าบ้านแล้วด้วย

ทว่าตอนที่หลี่เซียงตงเก็บใส่ถุงมา เขาไม่ได้คัดแยกประเภทไว้อย่างละเอียด

ตอนนี้มันเลยกองรวมกันเป็นภูเขาเนื้อ ทุกชนิดปนเปกันไปหมด ยกเว้นเนื้อหมีดำที่มีมูลค่าสูงสุดซึ่งถูกแยกใส่ถุงไว้ต่างหาก

ดังนั้นถ้าจะจัดการของพวกนี้ให้เรียบร้อย ก็ต้องเริ่มจากการคัดแยกเสียก่อน เพราะเนื้อแต่ละชนิดราคาไม่เท่ากัน

แต่เป้าหมายแรกของเจ้าตู้อ้วนกลับพุ่งตรงไปที่ถุงเนื้อหมีใบนั้นทันที

อย่างอื่นจะมีหรือไม่มีก็ช่างเถอะ แต่เนื้อหมีนี่แหละที่ต้องเอามาไว้ในมือให้ได้

แถมตอนนี้ของยังไม่นับว่าเป็นของเขาแท้ๆ เจ้าหมอนี่ก็เริ่มประคบประหงมราวกับเป็นของล้ำค่าเสียแล้ว กลัวว่าถ้าปล่อยทิ้งไว้บนพื้นนานเกินไปเนื้อหมีจะเน่าเสีย

เขารีบลงมือยกถุงเนื้อหมีขึ้นมาก่อน กะว่าจะรีบเอาขึ้นไปเก็บบนรถห้องเย็นให้เร็วที่สุด เร็วขึ้นสักนาทีก็ยังดี

ในสายตาของเขา นี่ไม่ใช่แค่กองเนื้อธรรมดาๆ แต่มันคือชื่อเสียงและอนาคตอย่างน้อยสามเดือนข้างหน้าของร้านอาหารสไตล์ฟาร์มของเขาเชียวนะ!

หลี่เซียงตงเคยร่วมงานกับตู้อ้วนมาแล้วหลายครั้ง ประกอบกับกะน้ำหนักเนื้อของตัวเองคร่าวๆ ไว้อยู่แล้วว่ามีประมาณกี่จิน ในใจจึงพอมีตัวเลขอยู่บ้าง

พอเห็นหมอนั่นง่วนอยู่กับการจัดกองภูเขาเนื้อ หลี่เซียงตงก็ไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้ยืนเฝ้าดูด้วยซ้ำ แต่กลับเดินปลีกตัวมาจู๋จี๋กับแฟนสาวตัวน้อยต่อ

แถมยังพาสวี่ฮุ่ยเดินชมรอบๆ ลานบ้าน ป่าไผ่ด้านหลัง ไปจนถึงหุบเขาเล็กๆ ด้านหลังสุดนู่นเลย

"เอ่อ พี่ตงคะ พวกเราปลีกตัวออกมาแบบนี้ มันจะไม่เป็นไรแน่นะคะ"

แม้จะชอบและอยากอยู่กับแฟนหนุ่มมากแค่ไหน แต่สวี่ฮุ่ยก็ยังแยกแยะเรื่องด่วนเรื่องสำคัญออก

ตอนนี้เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขากำลังเตรียมจะชั่งน้ำหนักเนื้อกันอยู่ แล้วพวกเขาสองคนผละออกมาแบบนี้ จะดีเหรอ

สวี่ฮุ่ยไม่ค่อยรู้จักตู้อ้วน ย่อมต้องกังวลว่าคนอ้วนคนนั้นจะเล่นตุกติก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสลับชนิดเนื้อหรือเรื่องน้ำหนักก็ตาม

เพราะดูจากท่าทางตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ แม้จะยิ้มแย้มตลอดเวลา แต่ก็เหมือนพวกเสือยิ้มเคลือบยาพิษ ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่คนดีสักเท่าไหร่

"ไม่เป็นไรหรอก พี่ตู้เขาทำงานกับพี่มาหลายรอบแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่ต้องห่วงเลย อีกอย่าง ของๆ พี่มีประมาณเท่าไหร่ พี่ก็พอรู้ตัวเลขในใจอยู่แล้วด้วย"

ได้ยินแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกสาวมั่นบางคนในยุคนี้ อย่าว่าแต่เรื่องชั่งเนื้อเลย ต่อให้บ้านนายไฟไหม้อยู่ พวกเธอก็คงไม่สนใจด้วยซ้ำ

พวกเธอเอาแต่เรียกร้องให้นายตอบสนองความต้องการของตน เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล ไม่ได้สนความเป็นความตายของนายเลยสักนิด

ดังนั้น หลี่เซียงตงจึงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอีกครั้ง ยุคนี้ผู้หญิงดีๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ แล้วจริงๆ ตัวเขาต้องคว้าไว้ให้แน่น อย่าปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด!

"น้องชาย น้องสะใภ้ พี่คิดเลขเสร็จหมดแล้วนะ เนื้อแพะทั้งหมดหกร้อยแปดสิบจิน เนื้อหมีหกร้อยสี่สิบห้าจิน แน่นอนว่าตามกฎเดิม อุ้งตีนหมีกับดีหมีคิดแยกต่างหากนะ"

ยังไม่ทันถึงครึ่งชั่วโมง หลี่เซียงตงกับสวี่ฮุ่ยที่ยังคุยสัพเพเหระกันอยู่ในป่าไผ่ด้านหลัง เจ้าตู้อ้วนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

ปากก็รัวคำพูดออกมาเป็นชุด พูดอะไรบ้างหลี่เซียงตงก็ไม่ได้ตั้งใจฟังนัก หลักๆ คือรอฟังแค่ผลลัพธ์สุดท้าย

"รอบนี้เนื้อทุกชนิดรวมกันทั้งหมดห้าพันยี่สิบหกจิน แน่นอนว่าราคาของเนื้อแต่ละอย่างไม่เท่ากัน พี่เลยทำใบราคามาให้ใบหนึ่ง ด้านหลังมีสรุปยอดรวมไว้ด้วย"

"ลองดูหน่อย ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พี่จะได้โอนเงินให้ก่อนเลย"

ได้ยินแบบนั้นหลี่เซียงตงก็ไม่เกรงใจ เขารับใบกระดาษมาตรวจเช็กตัวเลขทันที

ถึงแม้จะไว้ใจเจ้าตู้อ้วนอยู่พอสมควรแล้ว แต่โบราณว่าไว้ รู้หน้าไม่รู้ใจ เช็กดูสักหน่อยก็ย่อมดีกว่า

อีกอย่าง หากหมอนี่ไม่ได้ตั้งใจแต่คิดเงินผิดพลาดขึ้นมาจริงๆ แล้วมารู้ทีหลัง จะได้ไม่ต้องมานั่งเถียงกันจนเสียน้ำใจไม่ใช่เหรอ

พอกวาดสายตาดูคร่าวๆ หลี่เซียงตงก็ต้องตกตะลึง เมื่อพบว่ารอบนี้ยังไม่รวมพวกหนังสัตว์ รายได้แค่เฉพาะจากเนื้ออย่างเดียวก็พุ่งสูงถึงสี่แสนหกหมื่นกว่าหยวนแล้ว!

ข้างหลังยังมีหนังหมี ดีหมี และของอย่างอื่นที่ยังไม่ได้คิดเงินอีก ถ้ารวมพวกหนังสัตว์กองนั้นเข้าไปด้วย ก็น่าจะได้เงินอีกอย่างน้อยสองถึงสามแสนหยวน

หน้าหนาวแค่ฤดูเดียว ตัวเขากลับทำเงินในป่าได้เกือบแปดแสนหยวน ถ้าบวกเงินรางวัลนั่นเข้าไปอีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย มหาศาลสุดๆ

ถ้าเขาตั้งหน้าตั้งตาทำงานประจำไปตามระเบียบ เริ่มต้นฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้าน กว่าจะมีรายได้มากขนาดนี้ ชาตินี้ถ้าไม่ทำงานไปสิบกว่าปีก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก

แถมสิบกว่าปีที่ว่านี่ยังหมายถึงรายได้รวมทั้งหมด เอาเงินเดือนสิบกว่าปีมารวมกันถึงจะได้เท่านี้ ไม่ใช่ว่าทำงานไปสิบกว่าปีแล้วจะมีรายได้ปีละเท่านี้เสียเมื่อไหร่

"ได้ครับ ไม่มีปัญหาเลยพี่ตู้ พี่ทำงานผมวางใจอยู่แล้ว อ้อ จริงสิ ดีหมี หนังหมี แล้วก็พวกหนังสัตว์พวกนั้น เดี๋ยวพี่ตู้ก็ช่วยขนไปพร้อมกันเลยแล้วกันนะครับ"

"ในเมื่อพี่ตู้มีลู่ทางอยู่แล้ว ผมก็ขี้เกียจหาเรื่องยุ่งยาก ขอรบกวนพี่ช่วยจัดการให้หมดเลยแล้วกัน"

"แล้วได้เงินเท่าไหร่ ค่อยโอนเงินมาให้ผมทีหลังก็ได้ครับ"

"อ้อ แล้วก็ต้องรบกวนพี่ตู้ช่วยขับรถไปส่งผมที่ตีนเขาหน่อยนะ รถผมยังจอดทิ้งไว้อยู่ตรงนั้น ยังไม่ได้ไปเอากลับมาเลย"

พอเห็นยอดเงินมากมายขนาดนี้ อย่าว่าแต่ตัวหลี่เซียงตงเองเลย แม้แต่สวี่ฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อ้าปากค้างจนตะลึงงันไปนานแล้ว

เธอรู้ว่าหลี่เซียงตงเข้าป่าไปเป็นนายพราน แม้จะพยายามประเมินความสามารถของเขาไว้สูงที่สุดเท่าที่จะคิดได้แล้ว แต่ก็คิดว่าตลอดฤดูหนาวในป่า รายได้ก็น่าจะอยู่ที่แสนกว่าหยวนเป็นอย่างมาก

คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้ของเพิ่งจะขายไปได้แค่ครึ่งเดียว ก็ทำเงินไปแล้วกว่าสี่แสนหยวน

หรือว่า… นี่เธอจะได้เจอกับหนุ่มเพียบพร้อมฐานะดีในตำนานเข้าแล้วจริงๆ

เรื่องเงินทองสวี่ฮุ่ยไม่ได้ให้ความสำคัญเท่าไหร่หรอก เพราะเธอไม่ใช่พวกผู้หญิงหน้าเงิน ของพรรค์นี้มีพอใช้ก็พอแล้ว

แต่ถ้าแฟนตัวเองมีความสามารถและหาเงินได้เยอะขนาดนี้จริงๆ มันก็เป็นเรื่องที่ดีมากอยู่แล้วนี่นา

"ไปกันเถอะน้องฮุ่ยคนสวย พี่พาไปเดตกัน!"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภายใต้การไปส่งอย่างกระตือรือร้นของตู้อ้วน ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้ขึ้นมานั่งอยู่บนรถของตัวเอง

พอได้จับพวงมาลัยที่ไม่ได้สัมผัสมานาน หลี่เซียงตงก็หันกลับมายิ้มให้สวี่ฮุ่ยอย่างร่าเริง แฝงความกวนนิดๆ จนสวี่ฮุ่ยหน้าแดงขึ้นมา

แต่ถึงจะหน้าแดง มันก็เป็นสิ่งที่เธอเฝ้ารอไม่ใช่เหรอ เพื่อการนี้เธอถึงกับยอมลางานตั้งหนึ่งสัปดาห์เต็มเชียวนะ

ดังนั้นแม้จะขวยเขินอยู่บ้าง แต่สวี่ฮุ่ยก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เป็นเชิงบอกว่าพร้อมไปแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง