บทที่ 90 ตู้อ้วน พ่อบุญธรรมโปรดรับการคารวะ!

เขาว่ากันว่า ผู้ชายมักจะกลายร่างเป็นหมาป่าสุดเท่ในพริบตาต่อหน้าผู้หญิงที่ตัวเองชอบ หลี่เซียงตงก็ไม่มียกเว้นอย่างแน่นอน

เดิมทีมีบันไดเชือกให้ไต่ลงไปดีๆ แท้ๆ แต่เพราะเห็นสวี่ฮุ่ยยืนอยู่ข้างล่าง เจ้าตัวแสบเลยโชว์โรยตัวลงมาอย่างไวคาตาซะเลย

ทำเอาสวี่ฮุ่ยที่มองอยู่ด้านล่างถึงกับร้องอุทานด้วยความตกใจ กลัวว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกลางอากาศ

"เสี่ยวฮุ่ย เธอมาได้ยังไงเนี่ย วันนี้ไม่ได้เข้าเวรหรอกเหรอ"

เท้าแตะพื้นปุ๊บ หลี่เซียงตงก็ไม่ได้สนใจจะไปปลดตาข่ายสัมภาระของเฮลิคอปเตอร์เป็นอย่างแรก แต่กลับเดินเข้าไปทักทายสวี่ฮุ่ยก่อนเลย

แม้ทั้งสองคนจะคุยกันทางแชตหรือวิดีโอคอลกันได้ลื่นไหลแค่ไหน แต่นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ได้เจอตัวจริงหลังจากตกลงคบกัน

ชั่วขณะนั้น ทั้งคู่ต่างก็มีท่าทีอึกๆ อักๆ รู้สึกประหม่าจนไม่กล้าเปิดเผยเหมือนเวลาคุยผ่านหน้าจอ

ในขณะเดียวกัน บนเครื่องบิน พี่ชายช่างจ้อของเราเห็นภาพนั้นเข้าก็หน้ามืดครึ้มไปหมด

ให้ตายสิ กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของความรักที่คุ้นเคยนี่มันอะไรกัน!

ช่างเถอะ ลงมือเองดีกว่า ขืนปล่อยให้สองคนนี้ยืนจีบกันอยู่แบบนั้น มีหวังเครื่องบินลำนี้ต้องลอยเคว้งอยู่ที่นี่อีกไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมงแน่

แม้ในใจจะบ่นอุบไม่หยุด แต่ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ พี่ชายช่างจ้อของเราก็ยังมีไหวพริบดีเลิศ

เขารู้ดีว่านอกจากจะต้องไม่ทำตัวเป็นก้างขวางคอแล้ว ยังต้องรับบทเป็นกองหนุนชั้นยอดอีกด้วย

แถมยังเป็นกองหนุนประเภทที่ยอมเหนื่อยอยู่เบื้องหลังแบบไม่ปริปากบ่น…

เขาโยนบันไดเชือกลงไปด้วยสีหน้าเซ็งๆ ก่อนจะปีนตามลงมา ปลดล็อกตาข่ายด้านล่างออก แล้วเริ่มลงมือขนของ

ทว่าสุดท้ายเขากลับประเมินแรงตัวเองสูงเกินไป ก่อนหน้านี้ที่มีหลี่เซียงตงเป็นกำลังหลัก ขนของพวกนี้ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็เสร็จเรียบร้อย

หลักๆ ก็เพราะไอ้หมอนี่แรงเยอะแถมไว ขนเที่ยวเดียวเท่ากับคนอื่นเดินหลายเที่ยว

แต่ตอนนี้เหลือเขาลงแรงอยู่คนเดียว ผ่านไปเกือบสิบนาที กลับพบว่าของยังขนลงมาไม่ได้ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ

ส่วนสองคนข้างหลังนั่นก็ยังคงยืนส่งสายตาหวานซึ้ง พร่ำบอกความคิดถึงกันไม่หยุด

ในที่สุดพี่ชายช่างจ้อของเราก็ทนไม่ไหว น้องชายเอ๋ย ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากช่วยนะ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เอื้ออำนวยจริงๆ ว่ะ!

"เฮ้ น้องเซียงตง แม้พี่จะเข้าใจความรู้สึกคิดถึงของนายกับน้องสะใภ้ที่ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ"

"แต่นี่เราช่วยดูกาลเทศะกันหน่อยได้ไหม ตอนนี้ของยังขนไม่เสร็จเลย รีบๆ มาช่วยกันก่อนเร็วเข้า!"

"รอให้จัดการปัญหาตรงหน้าเสร็จ พอพี่สะบัดก้นกลับไปแล้ว พวกนายสองคนจะไปสวีตกันต่อในโลกสองเราแค่ไหนก็ตามสบาย ดีไหมล่ะ"

พอได้ยินประโยคนี้ หลี่เซียงตงถึงเพิ่งได้สติ ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันควัน ใช่แล้วสิ! ยังมีงานการต้องทำอยู่นี่หว่า

ด้านสวี่ฮุ่ยพอได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าดวงน้อยก็แดงก่ำไปทั้งแถบ จนแทบจะเอาไข่ไก่มาตอกทอดบนแก้มได้อยู่แล้ว!

"ขอโทษด้วยนะคะพี่ชาย เดี๋ยวพวกเราจะรีบไปช่วยเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ"

แม้จะรู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แต่ด้วยมารยาทอันดีงาม สวี่ฮุ่ยจึงรีบขอโทษเป็นอันดับแรกก่อนจะวิ่งเข้าไปช่วยยกของ

ในที่สุดเมื่อหลี่เซียงตงลงแรงเต็มที่ ไม่ถึงห้านาที ข้าวของทั้งหมดก็ถูกจัดการจนเรียบร้อย

ส่วนพ่อหนุ่มช่างจ้อของเราก็ทิ้งคำอวยพรเบาๆ ไว้ว่า "ขอให้นายกับน้องสะใภ้มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองนะเว้ย" จากนั้นก็ปีนกลับขึ้นเครื่องบินแล้วบินจากไปอย่างเท่ๆ

…

"ไม่ยักรู้เลยว่าเธอจะเก่งขนาดนี้! ล่าสัตว์มาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เยอะมากเลย จะจัดการยังไงหมดล่ะ ขายทิ้งหมดเลยเหรอ"

"เนื้อเยอะขนาดนี้ พวกเราต้องขายไปถึงเมื่อไหร่กันเนี่ย"

หลังจากมองส่งเฮลิคอปเตอร์บินลับตาไป สวี่ฮุ่ยก็หันกลับมามองกองหนังสัตว์และกองเนื้อขนาดมหึมาบนพื้นพลางอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

เรื่องหนังสัตว์เธอไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ไม่รู้ว่ามีมูลค่าแค่ไหน แต่เนื้อตรงหน้านี้เธอกะคร่าวๆ ได้ว่า ต้องมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสามถึงสี่พันจินแน่ๆ

"ใช่ ขายทิ้งทั้งหมดเลย แล้วคนซื้อก็น่าจะกำลังเดินทางมาแล้วด้วย หรือไม่ก็อาจจะใกล้ถึงแล้วล่ะ"

"ส่วนเรื่องที่ว่าจะขายหมดเมื่อไหร่ ไม่ต้องกังวลหรอก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก่อนมื้อเย็นวันนี้ก็น่าจะไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวแล้ว"

"จริงสิ เกือบลืมไปเลยแฮะ"

ขณะที่กำลังคุยอยู่นั้น หลี่เซียงตงก็นึกขึ้นได้ว่า ตัวเองควรจะคัดของดีๆ เก็บไว้ก่อนในตอนนี้

แม้ตัวเขาจะกินที่บ้านทุกวันจนเอียนไปหมดแล้ว แต่บรรดาญาติสนิทมิตรสหายข้างนอกยังคงรู้สึกว่ามันเป็นของแปลกใหม่อยู่

ไม่ต้องพูดอะไรมาก เก็บไว้สักร้อยสองร้อยจิน ถึงเวลาก็แบ่งไปให้แต่ละบ้านได้ลิ้มลองของสดๆ ใหม่ๆ ก็นับว่าเป็นเรื่องดี

อ้อ แล้วก็แม่สาวน้อยสวี่ฮุ่ยตรงหน้านี่ด้วย ต้องแบ่งไปให้ที่บ้านของเธอด้วยเช่นกัน

แม้ตอนนี้ทั้งสองคนจะยังไม่ถึงขั้นพาไปเปิดตัวกับครอบครัว แต่หลี่เซียงตงก็เริ่มวางแผนล่วงหน้า เพื่อเตรียมมัดใจว่าที่พ่อตาแม่ยายไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว

ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ตัวจริงเสียงจริงก็โผล่มาพอดี

"น้องชาย พี่รู้อยู่แล้วว่าน้องชายน่ะเป็นคนมีความสามารถล้นเหลือจริงๆ ถึงได้เนื้อมาเยอะขนาดนี้! อย่างน้อยภายในสามเดือนนี้พี่ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหาของไม่ได้อีกแล้ว"

ตู้อ้วนเพิ่งจะก้าวเท้าพ้นประตูเข้ามา สายตาก็จ้องเป๋งไปที่ภูเขาเนื้อขนาดย่อมบนพื้นทันที

สายตาของหมอนี่เฉียบคมกว่าสวี่ฮุ่ยมากนัก กวาดตาปราดเดียวก็ประเมินได้ทันทีว่าเนื้อกองนี้น่าจะหนักราวๆ ห้าพันจิน

ที่สำคัญที่สุดคือเขาเหลือบไปเห็นของที่คุ้นเคย หมี! ยังมีหมีอยู่อีกตัวหนึ่งด้วย!

ให้ตายสิ เดิมทีเขาก็นึกว่าตัวเองประเมินค่าหลี่เซียงตงไว้สูงลิ่วแล้วนะ

แต่ดูตอนนี้สิ การประเมินของเขายังถือว่าต่ำไปเสียด้วยซ้ำ ถึงกับมีหมีตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้! แถมพิจารณาดูแล้วน่าจะเป็นหมีสีน้ำตาลที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าด้วยซ้ำ

คราวนี้เตรียมทุนรอนมาน้อยเกินไปแล้วสิ! ไม่ได้การ ต้องรีบโทรศัพท์ไปขอให้พ่อช่วยสนับสนุนลูกชายสุดที่รักคนนี้ด่วนๆ

ของดีขนาดนี้ จะปล่อยให้คนอื่นแย่งไปไม่ได้เด็ดขาด!

"น้องชาย นายมันเทพจริงๆ! คนทั่วไปทั้งชีวิตล่าหมีได้สักตัวก็เอาไปคุยโม้ได้ยันแก่แล้ว"

"นึกไม่ถึงว่าน้องชายลงมือทีเดียว ปีเดียวฟาดไปสองตัว สุดยอดจริงๆ ว่ะ!"

ด้วยความตื่นเต้นจัด ตู้อ้วนที่ปกติพูดจาคล่องเป็นต่อยหอยถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"พี่ชาย พี่ชายแท้ๆ ของผม! ไม่สิ คุณพ่อบุญธรรม! ได้โปรดเถอะนะพ่อบุญธรรม ยกหมีตัวนี้ให้น้องชายคนนี้เถอะนะ!"

คราวก่อนที่ได้หมีดำจากหลี่เซียงตงไปหนึ่งตัว ก็ช่วยส่งให้ร้านอาหารสไตล์ฟาร์มธรรมดาๆ ของเขา กลายเป็นร้านที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วมณฑลกุ้ยโจวได้แล้ว

ผลประโยชน์ที่เขาได้รับจากมัน ไม่ใช่สิ่งที่เงินทองธรรมดาๆ จะเทียบได้เลย

ถ้าหากคราวนี้คว้าหมีสีน้ำตาลตัวนี้มาครองได้อีกล่ะก็… ร้านของเขาก็จะยิ่งมีอนาคตไกลจนฉุดไม่อยู่แน่นอน!

"พอได้แล้วน่า นายนี่เล่นใหญ่ได้ทุกทีเลย ไม่เห็นเหรอว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยเนี่ย เดี๋ยวก็ทำเธอตกใจหมดหรอก ถ้าเป็นงั้นฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่"

เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก หมอนี่ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือน นิสัยยังบ๊องๆ บวมๆ เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน!

"จริงสิ แล้วก็พวกหนังสัตว์พวกนี้ด้วย นายมีลู่ทางบ้างไหม ถ้าไม่มีลู่ทางก็ช่วยจัดการให้ฉันไปพร้อมกันเลยแล้วกัน"

"อีกอย่างนะพี่ตู้ ถ้าพี่พอมีเวลา เดี๋ยวช่วยขับรถไปส่งฉันที่ที่หนึ่งหน่อยสิ"

หลี่เซียงตงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า รถของตัวเองยังจอดทิ้งไว้ตรงตีนเขาอยู่เลย จะให้เดินไปเอาก็คงไม่ไหว ไกลเกินไป

แต่ก็เหมาะเจาะพอดี มีเถ้าแก่ตู้ตัวช่วยชั้นดีเสนอหน้ามาถึงที่แบบนี้ ไม่ใช้ก็โง่เต็มทนแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง