บทที่ 89 ออกจากเขา!

เพราะเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้จึงไม่มีอะไรเป็นพิเศษให้ต้องทำ แค่ยืนรอเงียบๆ ตรงลานโล่งหน้าประตูก็พอ

ไม่นานนัก เฮลิคอปเตอร์ที่เดิมทีเป็นเพียงจุดสีดำเล็กๆ ก็บินมาถึงเหนือน่านฟ้าตรงที่หลี่เซียงตงยืนอยู่

ประตูห้องโดยสารเปิดออก พี่ชายช่างจ้อโผล่หน้ามาทำสัญญาณมือบอกให้หลี่เซียงตงถอยออกไปยืนห่างๆ หน่อย จากนั้นก็โยนถุงสัมภาระขนส่งทางอากาศสีเขียวขี้ม้าก้อนโตที่มีลักษณะคล้ายร่มชูชีพทิ้งลงมา

ต่อจากนี้หลี่เซียงตงแค่ต้องรีบจัดการยัดของทั้งหมดลงไปในถุงสัมภาระแล้วแพ็กให้เรียบร้อย ก่อนจะเกี่ยวเข้ากับตะขอสลิงของเฮลิคอปเตอร์ก็เป็นอันเสร็จสิ้น

จริงสิ ดูเหมือนพี่ชายช่างจ้อจะสังเกตเห็นว่าข้างกายหลี่เซียงตงมีเจ้าตัวเล็กเพิ่มขึ้นมาหลายตัว เจ้าตัวเลยอ้างว่าจะลงมาช่วยแล้วรีบปีนบันไดลิงลงมาจากเครื่องอย่างคล่องแคล่วว่องไว

แต่ความจริงน่ะเหรอ ดูจากสายตาที่จ้องเขม็งไปยังครอบครัวส้มอ้วนก็รู้ไต๋หมดแล้ว

"เลิกมองได้แล้ว มาช่วยกันยกเร็วเข้า นั่นน่ะแมวดาวป่าของแท้เลยนะ ระวังโดนมันกัดเข้าให้ล่ะ ผมไม่รับผิดชอบด้วยนะเออ"

เห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงถึงกับกุมขมับ โรคเดิมของหมอนี่กำเริบอีกแล้ว พอเจอสัตว์ตัวโตมาดเท่แบบนี้ทีไรเป็นต้องก้าวขาไม่ออกทุกที

แม้ขนาดตัวของแมวดาวจะไม่ถือว่าใหญ่โตอะไร อย่างมากที่สุดก็ยี่สิบถึงสามสิบจิน แต่ขนาดตัวเนี่ยมันก็ต้องดูสายพันธุ์ด้วยไม่ใช่เรอะ

ถ้าเอาไปเทียบกับพวกหมา ย่อมเทียบกันไม่ติดอยู่แล้ว แต่ในบรรดาสัตว์ตระกูลแมวที่คนทั่วไปพบเห็น นี่คือระดับยักษ์ใหญ่ตัวจริงเสียงจริง

แน่นอนว่า นี่หมายถึงเฉพาะพวกสัตว์เลี้ยงตามบ้านเท่านั้นนะ ถ้าจะมาเถียงแถเรื่องสิงโตเสือโคร่งในสวนสัตว์ อันนั้นมันก็ออกทะเลไปหน่อยแล้ว!

"น้องชาย บอกตามตรงเลยนะ แกเป็นคนที่เจ๋งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยว่ะ!"

พี่ชายช่างจ้อจ้องมองส้มอ้วนที่เกาะอยู่บนหลังหลี่เซียงตงราวกับเครื่องประดับตกแต่งด้วยสายตาละห้อย อิจฉาจนตาร้อนผ่าว

ดูเขาสิ ข้างหน้ามีหมาป่า ข้างหลังมีแมวดาว นี่สิถึงจะเรียกว่าผู้ชนะในชีวิตตัวจริงเสียงจริง!

ไม่เหมือนตัวเอง แค่อยากจะเลี้ยงหมาสักตัว แม้จะเป็นแค่พันธุ์เล็ก คนที่บ้านยังไม่อนุญาตเลย

แม้สมรรถภาพทางกายของพี่ชายช่างจ้อจะเทียบกับหลี่เซียงตงไม่ได้เลยสักนิด แต่สองคนช่วยกันทำ ความเร็วก็ยังเหนือกว่าทำคนเดียวอยู่มากโข

โดยเฉพาะขั้นตอนสุดท้ายตอนเอาถุงสัมภาระไปเกี่ยวกับตะขอสลิง หมอนี่ทำงานได้คล่องแคล่วว่องไวสุดๆ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าทำบ่อยจนชินมือ

"เอาละ เจ้าตัวเล็กทั้งหลาย รีบเข้าไปในกรงเร็วเข้า พวกเราเตรียมตัวขึ้นเครื่องบินกลับบ้านกันแล้ว!"

มองดูเจ้าตัวเล็กที่ใช้ชีวิตอยู่ในป่าดงดิบมาตั้งแต่เกิด หลี่เซียงตงก็อดเป็นกังวลไม่ได้จริงๆ ว่าพวกมันจะปรับตัวเข้ากับชีวิตนอกป่าเขาได้หรือเปล่า

แต่ว่า…ก็น่าจะพอไหวอยู่ล่ะมั้ง ตัวเขาเองส่วนใหญ่ก็พักอยู่ในหมู่บ้านเมียว พื้นที่บ้านก็กว้างขวางพอตัว…

อย่างแย่ที่สุด วันหลังก็แค่พาเจ้าตัวเล็กพวกนี้ออกมาเดินเล่นข้างนอกบ่อยๆ หน่อยก็สิ้นเรื่อง

"ออกเดินทางหรือยังเนี่ย"

เพิ่งจะก้าวขึ้นเครื่องบิน มือถือของหลี่เซียงตงก็ส่งเสียงเตือน เป็นข้อความวีแชตจากสวี่ฮุ่ย

เนื่องจากตอนนี้เครื่องยังลอยตัวอยู่เหนือเรือนไม้ ไม่ได้บินออกไปไกลมากนัก สัญญาณโทรศัพท์จึงยังมีอยู่

แต่ก็ทำได้แค่ส่งข้อความเท่านั้น โทรคุยกันน่ะหมดสิทธิ์ ไม่ใช่อะไรหรอก เสียงเครื่องบินมันดังเกินไป

เห็นข้อความนี้แล้ว มุมปากของหลี่เซียงตงก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ยัยเด็กคนนี้นี่ ตัวเขาต่างหากที่เป็นคนเสร็จงานออกจากป่า แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะดีใจยิ่งกว่าเขาเสียอีก

หลี่เซียงตง: "กำลังจะออกแล้ว ขึ้นเครื่องเรียบร้อย น่าจะไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงบ้านแล้วละ"

สวี่ฮุ่ย: "โอเค รับทราบ แล้วนี่จะตรงกลับไปที่หมู่บ้านเลยไหม"

หลี่เซียงตง: "ใช่ ตรงกลับหมู่บ้านเลย ของเยอะมาก ลานบ้านที่หมู่บ้านกว้างขวางดี จัดการอะไรก็สะดวกกว่า"

สวี่ฮุ่ย: "โอเค ฉันรู้แล้ว ตั้งใจเดินทางนะ เดินทางปลอดภัยจ้ะ"

…

พอส่งข้อความนี้เสร็จ สวี่ฮุ่ยก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก หลี่เซียงตงไม่ได้คิดอะไรมาก เขารู้ดีว่าวันนี้ยัยเด็กนั่นเข้าเวรกลางวัน ป่านนี้คงกำลังยุ่งอยู่ละมั้ง

การต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในป่าลึกนานขนาดนี้เป็นครั้งแรก แม้จะมีทั้งสัญญาณเน็ตทั้งโทรศัพท์ แถมยังได้โทรคุยกระหนุงกระหนิงกับแฟนสาวตัวน้อยแทบทุกวัน

แต่เวลาส่วนใหญ่ก็ยังต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี พอจะได้ออกจากป่าขึ้นมาจริงๆ หลี่เซียงตงจึงอดตื่นเต้นไม่ได้

มองดูทิวเขาสลับซับซ้อนเขียวชอุ่มเบื้องล่าง ความรู้สึกมันเหมือนกับกำลังจะหลุดพ้นจากทะเลทุกข์ยังไงชอบกล

"น้องชาย คิดถึงบ้านแล้วล่ะสิ! พูดตามตรงนะ ฉันนับถือนายพรานอย่างพวกแกจริงๆ อยู่คนเดียวในป่าลึกเป็นเดือนๆ ได้เนี่ย"

"อย่างฉันเนี่ย ถึงจะมีเพื่อนร่วมงานอยู่ด้วยตั้งเยอะแยะ แต่เพิ่งมาประจำการในป่าได้แค่เดือนเดียว ก็รู้สึกเหมือนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว"

"เมื่อก่อนถึงจะได้บินมาทำภารกิจแถวป่าเขาอยู่บ่อยๆ แต่เต็มที่ก็แค่วันสองวัน ส่วนใหญ่ส่งของเสร็จก็บินกลับทันที"

"มาประจำการยาวๆ ในป่าแบบนี้ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกจริงๆ"

"แต่ก็ยังดีนะ อยู่ในป่ามีเบี้ยเลี้ยงสภาพแวดล้อมการทำงานให้ด้วย เดือนหนึ่งได้เพิ่มตั้งพันกว่าหยวนแน่ะ"

"คิดดูว่าอยู่บ้านวันๆ ก็ว่างเหมือนกัน อยู่ที่ศูนย์นี่ก็ไม่เลวหรอก ติดตรงที่คิดถึงลูกสาวตัวน้อยไปหน่อย…"

ตลอดทาง พี่ชายช่างจ้อก็ไม่ทำให้ฉายาตัวเองต้องเสียชื่อเลยแม้แต่น้อย ปากไม่ยอมหยุดพักเลยสักวินาทีเดียว

ไม่สนด้วยซ้ำว่าหลี่เซียงตงจะฟังอยู่หรือเปล่า รู้สึกเหมือนเจ้าตัวแค่อยากบ่นพึมพำไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง

หลี่เซียงตงได้แต่คอยเออออห่อหมกตอบกลับไปประโยคสองประโยคเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่ก็ปล่อยให้หมอนั่นพล่ามไปเรื่อย รับบทเป็นผู้ฟังที่ดีมาตลอดทาง

แน่นอนว่า ส่วนจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไหม มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้

"น้องชาย ถึงหมู่บ้านแล้วนะ บ้านแกอยู่ตรงไหนล่ะ"

ขณะกำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พี่ชายช่างจ้อก็ตบไหล่หลี่เซียงตงเบาๆ

เขาถึงเพิ่งได้สติกลับมา ถึงแล้วเหรอเนี่ย!

แม่เจ้า เร็วเป็นบ้าเลย! แม้ข้างล่างจะห้อยสัมภาระไว้จนบินเร็วมากไม่ได้ แต่ตั้งแต่ขึ้นเครื่องมาจนถึงที่นี่ ก็น่าจะแค่สี่สิบนาทีนิดๆ เท่านั้นเอง!

ถึงได้บอกไงว่าเทคโนโลยีเปลี่ยนชีวิตจริงๆ!

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ของเยอะขนาดนี้ คิดจะขนออกจากป่าลึก อย่างน้อยต้องใช้คนมากกว่าสิบคน ใช้เวลาอีกสามวัน แต่นี่ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็จัดการเรียบร้อย

เมื่อหลี่เซียงตงชี้ตำแหน่งลานบ้านตัวเอง เขาก็อดถอนหายใจด้วยความทึ่งไม่ได้

"โอ้โฮ ลานบ้านแกกว้างจริงๆ แฮะ แถมยังสวยดีด้วย แต่ดูท่าทางจะเก่าไปหน่อย สมควรบูรณะซ่อมแซมได้แล้วละ"

พี่ชายช่างจ้อเริ่มเปิดโหมดพูดมากอีกระลอก

แต่ครั้งนี้หลี่เซียงตงไม่ได้ยินอะไรเข้าหูเลยสักนิด สายตาของเขาจ้องเขม็งลงไปยังเบื้องล่าง ที่ร่างอันคุ้นเคยในลานบ้านของตนเอง

ถ้าตาไม่ฝาดไป…นั่นมันสวี่ฮุ่ยไม่ใช่เหรอ?!!!

ยัยเด็กคนนี้โผล่มาที่นี่ได้ยังไง แล้ว…เธอรู้ได้ยังไงว่านี่คือบ้านของเขา!

มองดูร่างที่กำลังกระโดดโลดเต้นพร้อมโบกไม้โบกมือให้เฮลิคอปเตอร์อย่างกระตือรือร้นอยู่ข้างล่าง ในใจของหลี่เซียงตงนอกจากจะประหลาดใจและดีใจเป็นล้นพ้นแล้ว ยังเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งใจ!

สมัยนี้ ผู้หญิงดีๆ แบบนี้นับวันยิ่งหายากเข้าไปทุกที ตนเองต้องคว้าเธอเอาไว้ให้มั่นเสียแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง