บทที่ 88 โชคสองชั้น เงินรางวัลเข้าบัญชีแล้ว!

"ฮัลโหล? เจ้าหนุ่ม? ทำอะไรอยู่ล่ะนั่น?"

ทางนี้ หลี่เซียงตงยังไม่ทันดึงสติกลับมาจากความดีใจที่ได้ทองคำธรรมชาติก้อนนี้มาแบบส้มหล่น จู่ๆ ก็มีสายเข้าจากตาเฒ่าที่ศูนย์วิจัย

อืม… ถึงการเรียกว่าตาเฒ่าจะฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่… ใครใช้ให้เขาจำชื่อท่านผู้เฒ่าไม่ได้กันล่ะ… (ส่งหน้าหมาแบบรู้กัน)

"ว่าไงครับคุณปู่ มีธุระอะไร หรือมีภารกิจด่วนเข้ามาเหรอครับ?"

"แต่ต้องขอโทษด้วยนะครับ อาจจะต้องทำให้ผิดหวังแล้วละ เพราะผมกำลังจะออกจากป่าตอนนี้เลย คงไม่มีเวลาไปทำภารกิจอะไรให้แล้วครับ"

แม้เงินรางวัลของกรมป่าไม้จะยวนใจแค่ไหน แต่หลี่เซียงตงก็ไม่ได้ออกไปข้างนอกมาหลายเดือนแล้ว

ต่อให้มีภารกิจ เขาก็ไม่คิดจะรับอีกแล้ว!

"เปล่า ไม่มีภารกิจอะไรหรอก ที่โทรมาก็แค่อยากจะบอกให้รู้ว่า เงินรางวัลน่ะโอนเข้าบัญชีแกแล้วนะ อย่าลืมไปเช็กดูด้วยล่ะ"

"เอาละ คนแก่อย่างฉันยังมีงานต้องทำ ไม่กวนแกแล้ว แค่นี้นะ"

ท่านผู้เฒ่าคนนี้ก็สไตล์สายฟ้าแลบตามเคย พอบอกจะวางก็ตัดสายไปเลยจริงๆ ไม่มีบทสนทนาถามไถ่ตามมารยาทเพิ่มแม้แต่คำเดียว

เงินรางวัล?!!!

เชี่ย ถ้าตาแก่ไม่พูดขึ้นมา หลี่เซียงตงก็แทบลืมไปสนิทแล้ว

เพราะตอนนั้นก็แค่พูดเปรยๆ ขำๆ เขาเองก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ และเดาว่าคงไม่ได้มากมายอะไรเท่าไหร่

แต่ว่า… ถึงอาจจะไม่เยอะ แต่ก็ถือเป็นโชคสองชั้น มือซ้ายถือทองคำธรรมชาติ มือขวารับเงินรางวัล นี่กลัวว่าพอเขาออกจากป่าแล้วเงินจะไม่พอใช้หรือยังไงกันนะ

หลี่เซียงตงเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เห็นว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านอยู่หลายข้อความจริงๆ

พอกดดูก็พบว่า สองข้อความในนั้นเป็นการแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีธนาคารเพื่อการเกษตรของเขา

"เรียน ท่านผู้ใช้บริการ บัญชีเงินฝากหมายเลขลงท้ายด้วย… มียอดเงินเข้า 16,000 หยวน ยอดเงินคงเหลือ…"

"เรียน ท่านผู้ใช้บริการ บัญชีเงินฝากหมายเลขลงท้ายด้วย… มียอดเงินเข้า 800,000 หยวน ยอดเงินคงเหลือ…"

เชี่ย!

ตอนเห็นข้อความแรก หลี่เซียงตงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรเลย คงเป็นเงินรางวัลจากภารกิจล่าสุด และยิ่งทำให้เขามั่นใจตามที่เดาไว้เป๊ะ

กะแล้วว่าเงินรางวัลคราวก่อนคงไม่ได้มากมายอะไร

ทว่า… พอเปิดดูข้อความที่สอง ความตกตะลึงก็ทำเอาเขาอ้าปากค้าง ยืนตัวแข็งทื่อไปเลย

แปดแสน! มีถึงแปดแสนหยวนเต็มๆ เลยเนี่ยนะ!

เยี่ยม สมแล้วที่เป็นกรมป่าไม้ที่แม้แต่ครูอู๋ซุ่ยเซิงยังต้องยกนิ้วโป้งให้ เปย์หนัก จัดเต็ม ใจป้ำสุดๆ

ต่างจากไอ้หน่วยงานเฮงซวยบางแห่งลิบลับ ที่พอไปเจอสมบัติของชาติในบ้านชาวบ้านก็ยึดหน้าตาเฉย แล้วตอบแทนกลับมาแค่ธงเกียรติยศผืนเดียวกับเงินห้าร้อยหยวน

"เอาละ คราวนี้สบายใจละ เดิมทีแอบกังวลอยู่ว่าพอออกไปรอบนี้แล้วจะรีโนเวตลานบ้านตัวเอง เงินอาจจะไม่พอ"

"แต่พอมีเงินแปดแสนกว่าก้อนนี้เข้าบัญชี รวมกับเงินเก็บเดิม แถมยังมีสัตว์ล่าชุดนี้ที่ยังไม่ได้ขายอีก"

"เงินเก็บรวมๆ ตีแบบเซฟๆ ก็ล้านห้าถึงล้านหกแล้ว อย่าว่าแต่ซ่อมลานบ้านเลย ต่อให้ทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่ทั้งหลังก็ยังมีเงินเหลือเฟือ!"

"พวกเฟอร์นิเจอร์ไม้จริงสไตล์มินิมอลกับงานตกแต่งที่ตัวเองเล็งไว้ ก็จัดเต็มได้หมดในรอบเดียว"

"จริงสิ พื้นลานบ้านก็ไม่ต้องมานั่งปวดหัวเลือกระหว่างเทปูนซีเมนต์กับปูกระเบื้องลายหินแล้ว ปูหินเขียวแผ่นใหญ่ไปเลยทั้งลาน!"

"อ้อ กำแพงลานบ้านก็เหมือนกัน ถึงจะเอาหินเขียวมาก่อเป็นกำแพงทั้งดุ้นไม่ได้ แต่ก็ต้องจัดแผ่นหินเขียวมาแปะผนังกำแพงรอบด้านให้ได้"

"เน้นสไตล์คลาสสิกย้อนยุค แล้วก็… เรียบหรูแต่แอบแพง!"

ถ้าไม่ลองคำนวณก็ไม่รู้เลย พอมานั่งกดเครื่องคิดเลขดูก็ถึงกับสะดุ้ง

พอได้เงินรางวัลก้อนนี้มา ยอดเงินเก็บของหลี่เซียงตงก็พุ่งทะยานสู่ตัวเลขชวนตะลึง

และทำให้เขาที่เดิมทีกะว่าจะตกแต่งลานบ้านแบบรัดเข็มขัดหน่อย ล้มเลิกแผนเดิมทิ้งไปทันที

เตรียมเดินหน้าก่อสร้างตามแบบในฝันอย่างเต็มที่ แน่นอนว่าตรงไหนประหยัดได้ก็ต้องประหยัด อย่างเช่นกำแพงลานบ้าน

แต่เทียบกับแผนแรกแล้วถือว่าหรูหราขึ้นเยอะ งบประมาณบานปลายจากเดิมไม่ต่ำกว่าเท่าตัวแน่ๆ

"จริงสิ นอกจากบ้านแล้ว ความฝันเรื่องบิ๊กไบค์ของตัวเองก็ได้เวลาสานต่อแล้วเหมือนกัน"

แม้หลี่เซียงตงจะยังอายุน้อย แต่สไตล์มอเตอร์ไซค์ที่เขาชอบกลับต่างจากวัยรุ่นทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่ชอบพวกรถสปอร์ตซิ่งๆ แนวเด็กแว้น แต่กลับหลงใหลรถทรงครุยเซอร์ที่ดูหนักแน่น สุขุม และภูมิฐานมากกว่า

ทว่ามอเตอร์ไซค์ครุยเซอร์ราคาก็เอาเรื่องมาตลอด แถมช่วงที่ผ่านมาเขาก็ไม่มีเวลาไปสอบใบขับขี่ ความฝันนี้เลยต้องถูกพับเก็บไว้ก่อน

แต่พอเปลี่ยนสายงานมาทำอาชีพนี้ ช่วงเวลาเกือบเก้าเดือนหลังจากนี้เขาจะว่างยาวๆ

การไปสอบใบขับขี่มอเตอร์ไซค์ไม่ได้กินเวลานานอะไร เต็มที่แค่สัปดาห์เดียวก็เรียบร้อย

ส่วนเรื่องตัวรถนั้น แม้แบรนด์ดังระดับโลกจะแพงหูฉี่ อย่างพวกอินเดียน โรดมาสเตอร์ หรือฮาร์ลีย์ ตระกูลไกลด์

ราคาเปิดมาก็หลักแสนสองแสน หรือลากยาวไปถึงห้าหกแสนหยวน

สำหรับหลี่เซียงตงคนก่อน นั่นถือเป็นเป้าหมายที่ไกลเกินเอื้อมจริงๆ

แต่ตอนนี้ ตัวเลขแค่นี้ถือว่าพอรับไหวแล้ว

ทว่าแม้กระเป๋าจะหนักพอ แต่หลี่เซียงตงก็ไม่ได้คิดจะเล่นเบอร์ใหญ่ขนาดนั้น

เทียบกับครุยเซอร์ราคาเหยียบล้านพวกนั้น หลี่เซียงตงกลับถูกใจรถครุยเซอร์แบรนด์ในประเทศมากกว่า

จริงอยู่ที่รถพวกนี้อาจยังมีข้อบกพร่อง เทคโนโลยีเทียบกับแบรนด์ยักษ์ใหญ่ระดับสากลแล้วยังไม่ค่อยนิ่งเท่าไหร่

แต่พวกมันก็มีเสน่ห์เฉพาะตัว อย่างแบรนด์เปินต๋า ถึงเครื่องยนต์หรือระบบจะยังไม่เสถียรมาก แต่เรื่องดีไซน์ความเท่นี่บอกเลยว่ากินขาด

หรืออย่างหวู่จี๋ ที่หลายคนมองว่ารูปทรงไม่ค่อยสวย ไม่ใช่สไตล์ครุยเซอร์แท้ๆ แต่หลี่เซียงตงกลับชอบมาก

เรื่องที่ว่าจะฉีกแนวมาสร้างสไตล์ตัวเองนั้นเวิร์กหรือไม่เวิร์กเอาไว้ก่อน แค่ฟิลลิงการควบคุมการขับขี่ก็กินขาดรถทั่วไปแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือราคาจับต้องได้สบายๆ แค่หมื่นสองหมื่นไปจนถึงสี่ห้าหมื่นหยวนก็ถอยมาขี่ได้แล้ว

เทียบกับแบรนด์นอกที่เปิดมาราคาก็เหยียบแสนไปจนถึงสี่ห้าแสนหยวน เงินก้อนเดียวกันนี้หลี่เซียงตงเอามาซื้อรถแบรนด์ในประเทศได้เป็นสิบคัน

ขี่สลับกันวันละคัน หนึ่งอาทิตย์ไม่มีซ้ำ ได้ฟีลสดใหม่ตลอดเวลา แบบนี้ไม่เจ๋งกว่าเหรอ?

อีกอย่าง เขาไม่เคยคิดว่ารถแบรนด์ในประเทศจะห่วยแตกเหมือนที่คนอื่นเขาพูดกันสักนิด

ดูอย่างรถที่บ้านเขาขับอยู่ตอนนี้สิ หงชีคันหนึ่ง กับบีเจ60 ที่เขาควักกระเป๋าซื้อเองอีกคัน เขายังรู้สึกว่าขับดีมากเลย

ในหลายๆ จุดทำได้เหนือกว่าพวกรถแบรนด์ดังระดับโลกด้วยซ้ำ

ก็แค่คนบางกลุ่มคุกเข่าจนชิน พอให้ลุกขึ้นมายืนเองเลยทำไม่เป็นก็แค่นั้น

พึ่บพึ่บพึ่บพึ่บ…

ยังไม่ทันที่หลี่เซียงตงจะได้คิดอะไรต่อ เสียงกระหึ่มกึกก้องอันคุ้นเคยของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็แว่วดังเข้ามาในโสตประสาท

พอยกนาฬิกาขึ้นมาดู ก็เที่ยงครึ่งพอดีเป๊ะ

"เฮอะ สองคนนั้นตรงเวลาดีแฮะ บอกกินข้าวเที่ยงเสร็จจะรีบมาทันที ก็โผล่มาเป็นคิวแรกจริงๆ ด้วย"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง