บทที่ 87 ของขวัญของส้มอ้วน

“ส้มอ้วน? ส้มอ้วน? หายหัวไปไหนเนี่ย?”

กว่าจะเก็บข้าวของเสร็จ เวลาก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว อีกไม่นานก็ใกล้จะถึงเวลานัดหมายที่เฮลิคอปเตอร์จะบินมารับ

แต่ให้ตายเถอะ บทจะซวย เจ้าส้มตัวใหญ่ดันมาหายตัวไปดื้อๆ ในเวลานี้ซะได้

หรือว่า…จะเป็นเพราะผมไม่สนใจ มันเลยหนีออกจากบ้านไปแล้ว?

ไม่ใช่สิ อย่าบอกนะว่าไม่ใช่แค่ผู้หญิง แม้แต่สิ่งมีชีวิตเพศเมียก็ขี้หึงแรงเบอร์นี้เหมือนกันน่ะ?

หลี่เซียงตงถึงกับกุมขมับไปชั่วขณะ ยิ่งไปกว่านั้น แผลที่ขาหลังของมันก็ยังไม่หายดีแท้ๆ ดันผลุนผลันวิ่งออกไปแบบนี้ ถ้าไปเจออันตรายเข้าจะทำยังไง

แต่ยังดีที่เจ้าส้มอ้วนเบอร์หนึ่งกับส้มอ้วนเบอร์สองยังอยู่ การที่ส้มอ้วนไม่ได้พาลูกสองตัวนี้ไปด้วย ก็แปลว่ามันต้องกลับมาอย่างแน่นอน

เขาไม่เชื่อหรอกว่าด้วยนิสัยของส้มอ้วน มันจะยอมทิ้งลูกสองตัวของตัวเองแล้วชิ่งหนีไปเฉยๆ ได้ มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย!

“ช่างเถอะ หาไม่เจอก็ยังไม่ต้องหา ใกล้เที่ยงแล้ว หาอะไรลงท้องรองกระเพาะก่อนดีกว่า”

แม้หลี่เซียงตงจะรู้สึกว่าตัวเองยังทนไหว ไม่ได้หิวอะไรมากมาย

แต่พวกตัวเล็กทั้งหลายกลับหิวโซกันจนทนไม่ไหวแล้ว พากันมาล้อมหน้าล้อมหลังส่งเสียงเร่งให้เขาจุดไฟทำอาหาร

โดยเฉพาะเจ้าส้มอ้วนเบอร์หนึ่งกับเบอร์สอง ที่อยู่ในช่วงกำลังกินกำลังนอนหลังจากกินยาเม็ดสัตว์วิญญาณไปได้ไม่นาน

ถ้าไม่มีส้มอ้วนคอยปรามไว้ ป่านนี้คงอาละวาดก่อหวอดจนบ้านแตกไปแล้ว

ก็นี่ไง พอส้มอ้วนไม่อยู่ เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ก็แปลงร่างเป็นเครื่องประดับห้อยติดขาซ้ายขวาของเขาทันที ร้องเหมียวๆ ไม่หยุด คอยเร่งเร้าทาสแมวอย่างเขาอยู่นั่นแหละ

“เอาละๆ เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้กินแล้วเนี่ย”

อีกประเดี๋ยวก็ต้องออกจากป่าแล้ว หลี่เซียงตงเลยไม่คิดจะทำอาหารเป็นเรื่องเป็นราวอะไร เขาไม่มีเวลามานั่งเก็บกวาดครัวอีกรอบหรอก

ยังดีที่พวกปลากระป๋องเนื้อกระป๋องที่เอาเข้ามาตอนแรกยังเหลืออยู่ไม่น้อย เอาออกมากวนๆ รวมกัน ก็ถือว่าเป็นมื้อเที่ยงที่ไม่เลวเลยทีเดียว

อืม…ถึงจะเย็นชืดไปหน่อย แต่รสชาติก็ใช้ได้อยู่นะ

หลังจากชิมสารพัดสิ่งบดรวมกันในหม้อแล้ว หลี่เซียงตงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เอาเถอะ ความจริงมันก็แค่เศษเนื้อสุกบดที่มีรสเค็มนิดหน่อยเท่านั้นแหละ

เพราะมีเจ้าส้มอ้วนเบอร์หนึ่งกับส้มอ้วนเบอร์สองอยู่ด้วย สองตัวนี้ยังเล็ก แม้จะเริ่มกินเนื้อได้แล้ว แต่เนื้อดิบชิ้นใหญ่เกินไปกระเพาะพวกมันยังย่อยไม่ไหว

ทำเป็นเนื้อบดแบบนี้นี่แหละกำลังดี ไม่ใช่แค่เขาที่กินได้ พวกตัวใหญ่ทั้งสี่ตัวก็กินได้ไม่มีปัญหาเหมือนกัน

“ส้มอ้วน! ได้เวลากินข้าวแล้ว!”

ทำ “มื้อเที่ยง” เสร็จ หลี่เซียงตงก็ตะโกนเรียกเข้าไปในป่าอีกสองสามเสียง

เรื่องหนีออกจากบ้านที่คิดไปก่อนหน้านี้น่ะ ล้อเล่นทั้งนั้น นอกจากจะขี้อ้อนตัวติดคนแล้ว เจ้าส้มอ้วนตัวนี้มักจะรู้ความอยู่เสมอ

ที่จู่ๆ หายตัวไปแบบนี้ น่าจะมีธุระอะไรให้ไปง่วนอยู่มากกว่า

ตอนนี้ก็หายไปชั่วโมงกว่าแล้ว น่าจะใกล้ถึงเวลาที่ต้องกลับมาแล้วล่ะ

เจ้าหมอนี่เป็นจอมตะกละขนานแท้ พอถึงเวลากินข้าวทีไร ต้องเป็นตัวแรกที่ไปนั่งเฝ้าชามข้าวรอเขมือบก่อนใครเพื่อนเสมอ

ถึงวันนี้จนป่านนี้จะยังไม่เห็นแม้แต่เงา แต่หลี่เซียงตงเชื่อว่า อย่างมากไม่เกินสิบนาที ยัยตัวดีต้องโผล่หัวกลับมาแน่

แล้วก็จริงเสียด้วย…

หลี่เซียงตงเพิ่งจะตะโกนเรียกไปไม่ถึงสองนาที ในป่าตรงหน้ากระท่อมไม้ก็มีเสียงใบไม้เสียดสีกันดังซ่าๆ จากการที่มีสัตว์กำลังพุ่งทะยานออกมา

แมวยักษ์ตัวหนึ่งกระโจนพรวดออกมาจากพุ่มไม้ ถ้าไม่ใช่ส้มอ้วนแล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ!

“แกนี่นะ ฉันว่าแล้ว ต่อให้ใครไม่มากินข้าว แกก็ไม่มีทางยอมพลาดมื้ออาหารเด็ดขาด”

เมื่อเห็นเจ้าส้มอ้วนตัวเบ้อเร่อโผเข้าใส่ตักตัวเอง หลี่เซียงตงก็ยิ้มพลางลูบหัวโตๆ ของมัน

ยังดีที่กลับมาทันเวลา ไม่อย่างนั้นพอเฮลิคอปเตอร์มาถึง เขาคงทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน!

จะทิ้งมันไว้ในป่าตัวเดียวได้ยังไง แผลยังไม่หายดีเลย จะปล่อยให้คลาดสายตาได้ที่ไหนกัน

“เหมียววว!”

คล้ายกับจะรับรู้ได้ว่าหลี่เซียงตงกำลังหงุดหงิด ส้มอ้วนจึงเอาหน้ามาถูไถแก้มของเขาเป็นการเอาใจ จากนั้นก็คายก้อนอะไรบางอย่างออกจากปากลงบนพื้น

มันร้องเหมียวๆ พลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำท่าเหมือนกำลังรอให้หลี่เซียงตงเอ่ยปากชม

ทว่าพอหลี่เซียงตงเห็นของที่มันคายออกมา ชายหนุ่มก็ถึงกับตาค้าง ยืนอึ้งกิมกี่ไปเลย!

ให้ตายเถอะ! นี่มันทองคำธรรมชาติก้อนเท่ากำปั้นเด็กทารกเลยไม่ใช่เรอะ!

ที่แท้ที่หายหัวไปเป็นชั่วโมงเนี่ย คือแอบไปหาไอ้ของพรรค์นี้มาหรอกเรอะ?

อย่าได้ดูถูกทองก้อนธรรมชาติเล็กๆ ขนาดนี้เชียว นอกจากราคาของทองคำธรรมชาติบริสุทธิ์จะสูงกว่าทองคำทั่วไปมากโขแล้ว

แค่ก้อนเท่านี้ หลี่เซียงตงลองหยิบขึ้นมาประเมินน้ำหนักในมือดู ตีแบบต่ำๆ เลยนะ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีสักหนึ่งจิน

นั่นหมายความว่า ส้มอ้วนเพิ่งจะคาบขุมทรัพย์มูลค่าไม่ต่ำกว่าสองแสนหยวนกลับมาให้เขาเฉยเลย!

พูดอีกอย่างก็คือ แค่เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เจ้าส้มอ้วนตัวนี้ก็หาเงินค่ารถบีเจ60 ทั้งคันมาประเคนให้หลี่เซียงตงเรียบร้อยแล้ว!

“เชี่ย นี่มันแมวกวักชัดๆ! มาๆ รีบกินข้าวเร็ว ส่วนของพ่อคนนี้ยกให้แกหมดเลยเอ้า!”

หลี่เซียงตงยัดก้อนทองคำใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วหันกลับมามองเจ้าตัวโตขี้อ้อนตรงหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งถูกชะตา เอ็นดูสุดจิตสุดใจ!

เขาถึงกับยอมสละเนื้อวัวกระป๋องในส่วนของตัวเองที่เพิ่งตักกินไปได้แค่สองคำ ยกให้เจ้าตัวตะกละนี่ไปกินจนเกลี้ยง

“ให้ตายสิ ทำไมรู้สึกว่าชีวิตฉันนี่มันชักจะเหมือนพระเอกในนิยายเข้าไปทุกทีแล้วเนี่ย!”

พอมองดูเจ้าตัวเล็กทั้งเจ็ดตัวที่กำลังก้มหน้าก้มตาสวาปามอาหาร หลี่เซียงตงก็ลูบคางพลางพึมพำกับตัวเอง

พล็อตเรื่องที่ช่วยสัตว์ป่าตัวหนึ่งเอาไว้ แล้วสัตว์ป่านั้นคาบสมบัติล้ำค่ากลับมาตอบแทนบุญคุณเนี่ย มันไม่ใช่ฉากยอดฮิตที่เจอบ่อยๆ ในนิยายแนวทำสวนทำไร่หรอกเรอะ?

ยังดีนะที่นี่มันยุคหลังก่อตั้งประเทศแล้ว ทางการสั่งห้ามสัตว์กลายร่างเป็นปีศาจ ไม่อย่างนั้นถ้ามีพล็อตทำนองสาวน้อยหอยกาบแปลงกายมาตอบแทนบุญคุณโผล่ขึ้นมาล่ะก็…

หลี่เซียงตงว่ามันก็คงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้วละ

ถึงความคิดนี้จะดูไม่ค่อยอิงหลักวิทยาศาสตร์เท่าไหร่ แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ในเมื่อเรื่องที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์ที่สุดในโลกดันเกิดขึ้นกับตัวเขาไปแล้วนี่หว่า!

อย่างรอยสักโทเทมสุดมหัศจรรย์บนตัวเขานี่ มองมุมไหนก็ไม่มีทางอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ได้เลยสักนิด!

แต่ว่านะ…การที่มีทองคำธรรมชาติก้อนนี้โผล่มาได้ มันหมายความว่า…ในหุบเขานี้มีเหมืองทองคำซ่อนอยู่ใช่ไหมเนี่ย!

แถมยังต้องเป็นเหมืองทองคำที่มีปริมาณมหาศาลและมีความบริสุทธิ์สูงมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางเกิดผลผลิตอย่างทองคำธรรมชาติขนาดเบิ้มขนาดนี้ขึ้นมาได้เด็ดขาด!

หลี่เซียงตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่แพร่งพรายเรื่องที่ตัวเองได้ก้อนทองคำนี้ออกไป

ไม่ใช่ว่าเขาเกิดโลภมากอยากจะฮุบเหมืองทองนี้ไว้คนเดียวหรอกนะ แหล่งแร่ยุทธศาสตร์ล้ำค่าระดับนี้ยังไงรัฐบาลก็ต้องเข้ามาควบคุมดูแลอยู่แล้ว

เป้าหมายของเขาไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น และเขาก็ไม่ได้ละโมบด้วย เขาแค่กะว่าไว้มีเวลาว่างเมื่อไหร่ ค่อยให้เจ้าส้มอ้วนพาเดินย้อนกลับไปดูสักรอบ

ไปลองสำรวจดูว่า ยังพอจะหาของดีๆ แบบก้อนทองคำธรรมชาตินี่เพิ่มได้อีกสักหน่อยหรือเปล่า

ต่อให้ไม่คิดจะเอาไปขาย เก็บไว้ที่บ้านเป็นของสะสม เป็นมรดกประจำตระกูลสืบทอดต่อไปก็ยังคุ้ม เพราะทองคำเนี่ย ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหน มันก็มีมูลค่ามหาศาลเสมออยู่แล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง