บทที่ 86 จากครอบครัวสามชีวิตกลายเป็นห้าชีวิต

หลี่เซียงตงไม่เกรงใจเลยสักนิด เขาลงมือทันที จัดการรวบตัวเจ้าตัวเล็กทั้งสองไว้ได้สำเร็จ

พอดีว่าวันนี้อากาศไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่ หลี่เซียงตงจึงถอดเสื้อนอกออกมา แล้วห่อครอบครัวสามชีวิตนี้มัดรวมพาไปด้วยกันซะเลย

อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงเจตนาดีของหลี่เซียงตง ตั้งแต่ต้นจนจบแม่แมวดาวจึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนท้ายที่สุด มันถึงกับผล็อยหลับไปในเสื้อของเขาเลยด้วยซ้ำ

พอกลับมาถึงบ้าน เมื่อมองดูแม่แมวดาวที่กำลังนอนกรนฟี้ๆ หลี่เซียงตงก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู ให้ตายสิ เจ้าตัวนี้นี่ใจใหญ่เบ้อเริ่มจริงๆ แบบนี้ก็ยังหลับลงได้อีก

ไม่กลัวเลยหรือไงว่าผมจะจับพวกแกยกครัวไปตุ๋นเป็นซุปบำรุงกำลังหม้อใหญ่?

“ตื่นๆ ได้เวลาตื่นแล้ว”

เขาวางครอบครัวใจใหญ่ทั้งสามลงบนพื้น หลี่เซียงตงจุดไฟที่เตาผิงก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงเริ่มเตรียมอุปกรณ์สำหรับผ่าตัดให้เจ้าส้มอ้วน

อ้อ ส้มอ้วนคือชื่อใหม่ที่หลี่เซียงตงเพิ่งตั้งให้แม่แมวดาวเมื่อกี้นี้เอง เขารู้สึกว่าไอ้ตัวที่กินอิ่มนอนหลับแถมใจกว้างตัวกลมขนาดนี้ เหมาะกับชื่อนี้ที่สุดแล้ว

มันทำให้อดนึกถึงจักรพรรดิส้มอ้วนในเรื่องเจินหวนไม่ได้ ใจใหญ่ไม่ต่างกันเลย

ทำลายชีวิตพวกนางสนมในวังหลังพังยับเยินขนาดนั้นแล้ว ยังอุตส่าห์ปักใจเชื่ออีกว่าผู้หญิงในวังทุกคนรักพระองค์จากใจจริง

แล้วเป็นไงล่ะ สุดท้ายก็ตายด้วยน้ำมือกลุ่มผู้หญิงพวกนั้น นั่นคือตัวละครที่ใจใหญ่ที่สุดเท่าที่หลี่เซียงตงเคยเห็นมาแล้ว!

พอโดนหลี่เซียงตงปลุกกะทันหัน ปฏิกิริยาของเจ้าส้มอ้วนก็ค่อนข้างตกใจ มันร้องเหมียวออกมาคำหนึ่ง ชัดเจนเลยว่าสะดุ้งสุดตัว

เมื่อเห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงจึงก้มมองการแต่งกายของตัวเองด้วยความแปลกใจนิดๆ

ใส่หน้ากากอนามัย มือซ้ายถือขวดของเหลวสีน้ำตาลไม่ระบุชื่อ (โพวิโดนไอโอดีน) มือขวาถือกรรไกรที่เพิ่งผ่านการนึ่งฆ่าเชื้อด้วยความร้อนสูงมาหมาดๆ

มองแวบแรก นี่มันตัวร้ายสุดสยองขวัญที่หลุดออกมาจากหนังเรื่องไหนชัดๆ

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เงื่อนไขที่นี่ทำได้ดีที่สุดแค่นี้กันล่ะ?

เจ้าแมวน้อย อย่าขัดขืนไปเลย ยอมให้คุณลุงใจร้ายคนนี้โกนขนเตรียมผิวให้แต่โดยดีซะเถอะ!

แม้ตอนแรกจะตกใจ แต่พอแมวดาวได้กลิ่นที่คุ้นเคยของหลี่เซียงตง มันก็สงบลงอย่างรวดเร็ว ไม่ได้มีท่าทีแตกตื่นก้าวร้าว และไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

ทำเอาหลี่เซียงตงหมดอารมณ์ภูมิใจไปหน่อยๆ อ้าว ไหนล่ะฉากดิ้นรนเอาชีวิตรอดใต้เงื้อมมือตัวร้ายสุดโหดตามบทที่คิดไว้?

สิบกว่านาทีต่อมา หลี่เซียงตงมองดูผลงานชิ้นเอกของตัวเอง สภาพเหมือนหมาแทะ ขนแมวสั้นกุดแนบเนื้อแถมยังแหว่งไปแหว่งมาไม่เท่ากันสักนิด

“ได้แค่นี้ก็บุญแล้วล่ะนะ ก็แหม ไม่มีใบมีดโกนเตรียมผ่าตัดแบบมืออาชีพนี่นา”

“อ่ะ เอาของอร่อยไปกินหน่อย”

หลังจากเตรียมผิวเสร็จเรียบร้อย หลี่เซียงตงก็ถอดถุงมือออก แล้วหยิบยาเม็ดสัตว์วิญญาณที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมาจากช่องแช่เย็นของตู้เย็น นำมาป้อนให้เจ้าส้มอ้วน

เมื่อเห็นเม็ดยาสีเขียวอยู่ตรงหน้า ดวงตาของมันก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แม้ว่าตัวเองจะไม่ใช่สัตว์กินพืช แต่กลับรู้สึกว่าไอ้สิ่งนี้กลิ่นหอมน่ากินเป็นบ้า

หนึ่งเม็ด…

สองเม็ด…

…

กินติดต่อกันไปถึงสิบหกเม็ด เจ้าส้มอ้วนถึงทนไม่ไหวและผล็อยหลับลึกไป

และข้างๆ ตัวมัน ก็คือลูกน้อยสองตัวที่หลับสนิทไปแล้วเช่นกัน

ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ก็เผยธาตุแท้ความเป็นสายกินออกมาซะแล้ว ตอนที่หลี่เซียงตงเพิ่งป้อนเจ้าส้มอ้วนไปได้แค่ครึ่งทาง เจ้าสองตัวนี้ก็ได้กลิ่นแล้วคลานดุ๊กดิ๊กตามมาทันที

เมื่อเห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ไม่ได้ตระหนี่ถี่เหนียว เริ่มป้อนเจ้าตัวเล็กทั้งสองด้วยเหมือนกัน แต่พวกมันกินได้ไม่เยอะ ตัวหนึ่งกินไปแปดเม็ด อีกตัวกินไปเก้าเม็ด

“ยาเม็ดสัตว์วิญญาณเดิมทีก็เป็นของที่ช่วยกระตุ้นศักยภาพร่างกายอยู่แล้ว หวังว่าหลังจากกินยานี้เข้าไปแล้ว แกจะผ่านเคราะห์ครั้งนี้ไปได้นะ”

หลี่เซียงตงมองเจ้าส้มอ้วนที่หลับปุ๋ยไปแล้ว ก่อนจะหันหลังกลับไปเตรียมตัวผ่าตัด

ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์เฉพาะทาง มีแต่ของที่เขาดัดแปลงขึ้นมาเองทั้งนั้น เข็มเย็บแผลก็ทำจากเข็มเย็บผ้าเหล็กกล้า ส่วนไหมเย็บก็เป็นด้ายฝ้ายธรรมดาที่สุด

แม้กระทั่งมีดที่ใช้ผ่าตัด ก็เป็นแค่มีดเล่มเล็กที่หลี่เซียงตงเคยใช้แล่หนังมาก่อน เพียงแค่นำไปผ่านความร้อนสูงเพื่อฆ่าเชื้อโรคมาแล้วเท่านั้นเอง

“เหอะๆ คิดไม่ถึงจริงๆ วิชาความรู้ที่อุตส่าห์ร่ำเรียนมาตั้งหลายปี คนไข้รายแรกที่ได้ลงมือผ่าตัดจริงๆ ดันไม่ใช่คนซะงั้น ชีวิตนี่มันช่างมีสีสันตลกร้ายดีแท้”

…

หลังจากจับเจ้าส้มอ้วนตรึงไว้บนโต๊ะตัวเล็ก หลี่เซียงตงก็เริ่มลงมือ เขาค่อยๆ เลาะตัดเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อส่วนที่เน่าเปื่อยติดเชื้อออกทีละชั้นจากตื้นไปลึก และเย็บผูกหลอดเลือดดำที่ฉีกขาดไปด้วยในตัว

เมื่อตรวจดูจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร หลี่เซียงตงจึงเริ่มเย็บปิดแผล ตั้งแต่ชั้นกล้ามเนื้อ พังผืด ใต้ผิวหนัง จนถึงการเย็บปิดผิวหนังชั้นนอกสุดเป็นขั้นตอนสุดท้าย

เขาทุ่มเททำอย่างประณีตบรรจง ราวกับกำลังผ่าตัดให้คนไข้จริงๆ คนหนึ่ง

ในที่สุด หลังจากหลี่เซียงตงพันผ้าพันแผลให้เจ้าส้มอ้วนและสะสางงานขั้นสุดท้ายเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปเกือบสองชั่วโมงเต็ม

…

เวลาผ่านไปสองวันในพริบตา และแล้วก็มาถึงเช้าของวันที่สาม วันนี้เป็นวันที่หลี่เซียงตงจะได้ออกจากป่าแล้ว

เมื่อวานเขาโทรศัพท์ไปยืนยันอีกรอบ เครื่องบินที่นัดหมายไว้จะมารับตอนเที่ยงตรง

ดังนั้นตอนนี้หลี่เซียงตงจึงกำลังง่วนอยู่กับการจัดเก็บและแพ็กผลงานที่ล่ามาได้ตลอดฤดูหนาวนี้ โชคดีที่ตอนเข้าป่าคราวนั้น ได้ครูอู๋ซุ่ยเซิงเตือนไว้ก่อน เลยพกกระสอบงูติดตัวมาด้วยเยอะพอสมควร

ไม่อย่างนั้นเนื้อสัตว์มากมายขนาดนี้คงจัดการลำบากแย่ จะให้โยนใส่ตาข่ายแขวนใต้เฮลิคอปเตอร์ไปทั้งอย่างนั้นก็ดูจะไม่ถูกสุขอนามัยเกินไปหน่อย

“ส้มอ้วน อย่าซนสิ รีบพาเจ้าส้มอ้วนเบอร์หนึ่งกับส้มอ้วนเบอร์สองของแกไปเล่นตรงนู้นไป พ่อแกกำลังทำงานอยู่นะ”

หลี่เซียงตงที่กำลังเก็บของอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกหนักอึ้งที่หัวไหล่ ไม่ต้องหันกลับไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร

นอกจากเจ้าส้มอ้วนที่ฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยาเม็ดสัตว์วิญญาณมันวิเศษขนาดนั้นจริงๆ หรือเปล่า แค่ผ่านไปสั้นๆ เพียงสองวัน หลี่เซียงตงก็ต้องประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อพบว่า บาดแผลของไอ้หมอนี่กลับสมานตัวดีขึ้นจนเกือบจะหายสนิทอย่างน่าเหลือเชื่อ

อีกไม่เกินสองสามวันก็น่าจะตัดไหมได้แล้ว

ต้องรู้ก่อนนะว่า ตอนที่หลี่เซียงตงลงมือเย็บแผล เขาเคยแอบกังวลอยู่พักใหญ่เลยว่า แผลตึงขนาดนี้อาจจะหายยาก หรือไม่ก็แผลปริแตกแยกออกจากกันไปเลยด้วยซ้ำ

แม้จะไม่เข้าใจหลักการของมันเลยสักนิด แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องดีแหละนะ

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ ไอ้ตัวนี้ไม่รู้ว่าฟื้นขึ้นมาแล้วกินยาผิดขวดหรือยังไง ถึงได้กลายเป็นแมวขี้อ้อนติดคนขนาดหนัก แทบจะอยากสิงอยู่บนตัวหลี่เซียงตงตลอดทั้งวันยี่สิบสี่ชั่วโมง

ที่เกินเบอร์ไปกว่านั้นคือ มันไม่เพียงแต่อ้อนเองคนเดียว แต่ยังพาลูกสมุนตัวจิ๋วทั้งสองตัวตามติดมาเป็นเงาตามตัวด้วย แม้กระทั่งเวลานอนก็ยังแอบมุดเข้ามาในผ้าห่มของหลี่เซียงตงอยู่เรื่อย

แถมยังว่านอนสอนยาก ดุไปก็ไม่จำ แม้หลี่เซียงตงจะไม่ได้รังเกียจพฤติกรรมแบบนี้เท่าไหร่ก็เถอะ แต่มันมักจะทำให้เขาเสียการเสียงานอยู่บ่อยๆ อย่างเช่นตอนนี้เป็นต้น

พูดได้ว่าเป็นความปวดหัวที่มีความสุขอย่างหนึ่งละกัน

“ฮัลโหล? เถ้าแก่ตู้ รถห้องเย็นที่ผมบอกให้เตรียมไว้ คงเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?”

หลี่เซียงตงผลักนังตัวดีขี้อ้อนตัวนี้ออกไปอย่างไม่ใยดี แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ พร้อมกับไม่ลืมที่จะติดต่อหาลูกค้าประจำอย่างเจ้าตู้อ้วน

ช่วงนี้ใกล้จะหมดฤดูล่าสัตว์แล้ว หมอนี่ไม่รู้ไปควานหาเบอร์โทรศัพท์ดาวเทียมของหลี่เซียงตงมาจากไหน จู่ๆ ก็โทรพรวดพราดเข้ามา

ในสายเนี่ยประจบสอพลอสุดฤทธิ์ แทบจะคุกเข่าเรียกหลี่เซียงตงว่าพ่อบุญธรรมอยู่รอมร่อ

คะยั้นคะยอสารพัดว่ายังไงก็ต้องเก็บของที่ได้จากการเข้าป่ารอบนี้ไว้ให้เขาทั้งหมด พร้อมกับรับประกันเป็นมั่นเหมาะว่าจะให้ราคาสูงที่สุดในตลาดเหมือนเดิมแน่นอน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง