บทที่ 85 แมวดาวน้อยผู้กล้าหาญ!

และแล้ว คนหนึ่งคน หมาป่าสี่ตัว กับแมวดาวอีกหนึ่งตัวก็ยืนจ้องตากันอยู่นาน ต่างฝ่ายต่างลังเล

หลี่เซียงตงไม่รู้ว่าไอ้ตัวนี้มีเจตนาอะไรกันแน่ ชั่วขณะนั้นเลยไม่รู้ว่าควรจะลงมือจัดการหรือไล่มันไปดี

เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ไม่ได้รับคำสั่งจากหลี่เซียงตง แม้จะจ้องเขม็ง แต่ก็ไม่บุ่มบ่ามทำอะไร

ส่วนแมวดาวตัวนั้นกำลังลังเลและสับสน

ในที่สุด แมวดาวฝั่งตรงข้ามคล้ายจะตัดสินใจบางอย่างได้ มันกระโดดลงมาจากต้นไม้ แววตามุ่งมั่นขณะก้าวเดินตรงมาทางหลี่เซียงตง

ดูจากร่างที่สั่นเทาทุกย่างก้าว ก็พอมองออกว่ามันเครียดแค่ไหน ก็ไอ้เจ้าสองขานี่เพิ่งจะฆ่าสัตว์ประหลาดตัวมหึมาต่อหน้าต่อตามันไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนี่นา!

สิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวขนาดนี้ ตลอดชีวิตสัตว์ป่าอันแสนสั้นของมันเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก ตัวมันไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าสองขาสุดสยองนี่ได้อย่างแน่นอน

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังเดินหน้าเข้ามาหาหลี่เซียงตงอย่างไม่คิดถอย

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแขกไม่ได้รับเชิญที่ดูท่าทางมีพลังโจมตีไม่เบา เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ก็เครียดขึ้นมาทันที ต่างแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ แทบจะพุ่งกระโจนเข้าไปอยู่รอมร่อ

ทว่าหลี่เซียงตงกลับห้ามพวกเจ้าใหญ่ที่กำลังฮึดฮัดอยากลองของเอาไว้ก่อน

ไม่รู้ทำไม มันเป็นความรู้สึกล้วนๆ หลี่เซียงตงรู้สึกว่าแมวดาวตัวนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อตนเลย

ตรงกันข้าม หลี่เซียงตงกลับสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัว และ…การวิงวอนขอร้องของมัน?

ถึงจะฟังดูแปลกๆ แต่หลี่เซียงตงกลับรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

และเรื่องราวก็ดำเนินไปตามที่หลี่เซียงตงคาด เจ้าแมวดาวเดินโซซัดโซเซมาหยุดอยู่ตรงปลายเท้าของเขา

จากนั้นก็ทำตามอย่างพวกเจ้าใหญ่ โดยการดึงขากางเกงเขาเบาๆ

นี่มัน…จะพาเราไปไหนรึเปล่าเนี่ย?

หลี่เซียงตงอ่านเจตนาของมันออก ขณะเดียวกัน เขาก็เหลือบไปเห็นบาดแผลบนตัวของมัน

ขาหลังของมันมีเนื้อแหว่งหายไปขนาดเท่ากำปั้นเด็ก ขอบแผลกะรุ่งกะริ่ง ดูแล้วน่าจะเป็นแผลที่โดนสัตว์บางชนิดกัดกระชากมาสดๆ ร้อนๆ

แม้เลือดจะหยุดไหลแล้ว แต่มองปราดเดียวก็รู้ว่าแผลติดเชื้อ บริเวณที่หนักสุดถึงขั้นเปลี่ยนเป็นสีดำและเนื้อตายไปแล้ว

ถ้ายังไม่ได้รับการรักษา ปล่อยให้มันเอาชีวิตรอดในป่าตามลำพัง เจ้าแมวดาวตัวนี้อยู่ไม่พ้นหนึ่งสัปดาห์แน่ๆ

แค่มองแวบเดียว หลี่เซียงตงก็ประเมินความรุนแรงของบาดแผลได้ทันที

และที่สำคัญที่สุดคือ…หลี่เซียงตงดันมีความสามารถรักษาเจ้าตัวเล็กนี่ได้พอดี

แมวดาวที่รู้ความขนาดนี้ หลี่เซียงตงเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดูและนึกเสียดายขึ้นมา

แม้จะยังไม่ได้เข้าทำงานจริงจัง แต่อย่างน้อยหลี่เซียงตงก็เรียนจบจากมหาวิทยาลัยแพทย์มาแบบตัวจริงเสียงจริง แถมยังสอบผ่านได้ใบประกอบวิชาชีพแพทย์ มีสิทธิ์รักษาคนอย่างถูกต้อง

แผลระดับนี้ มองดูแล้วอาจจะน่ากลัวและรุนแรงมากก็จริง แต่ขอแค่ทำหัตถการล้างแผลตัดแต่งเนื้อตายแล้วเย็บปิดแผลแบบง่ายๆ ก็เรียบร้อยแล้ว

ทว่าตอนนี้ยังมีปัญหาอยู่อีกข้อ นั่นคือข้างกายเขาไม่มีเครื่องมือแพทย์เฉพาะทาง และที่แย่กว่านั้นคือไม่มียาชา…

เข้าตำราแม่ครัวฝีมือเอกแต่ไร้ข้าวสารให้หุงแท้ๆ

ช่างเถอะ ลองดูไปก่อนว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะทำอะไรกันแน่

ในเมื่อตอนนี้ยังนึกวิธีที่เหมาะไม่ออก หลี่เซียงตงเลยตัดสินใจตามไปดูก่อนว่าแมวดาวตัวนี้มาหาเขาทำไม

สำหรับเรื่องนี้ ในฐานะหนอนหนังสือตัวยงที่อ่านนิยายมานับไม่ถ้วน หลี่เซียงตงก็แอบเดาในใจ หรือว่าตัวเองกำลังเจอกับพล็อตในตำนาน…ฉากฝากลูกฝังตัวกันล่ะเนี่ย!

ว่าไปแล้ว รอยสักสุดมหัศจรรย์บนตัวเขานี่มันช่างเหมือนพระเอกนิยายแนวสโลว์ไลฟ์ทำฟาร์มเป๊ะๆ เลยแฮะ

หรือว่า…มีความเป็นไปได้ไหมนะ ที่ตัวเขาเองจะเป็นพระเอกในนิยายเรื่องไหนสักเรื่อง?

ชั่วพริบตานั้น จินตนาการของหลี่เซียงตงก็เตลิดเปิดเปิงไปไกล

แน่นอนว่าระหว่างที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน หลี่เซียงตงก็ไม่ลืมที่จะก้าวเท้าเดินตามแมวดาวตัวนี้ไป

เพราะขาหลังบาดเจ็บสาหัส การเคลื่อนไหวของแมวดาวจึงค่อนข้างทุลักทุเล เห็นได้ชัดเลยว่าทุกย่างก้าวที่เดินไป มันต้องทนรับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

หลี่เซียงตงนึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเมื่อกี้มันปีนขึ้นไปบนต้นไม้ได้อย่างไร แล้วเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้โดดดิ่งลงมาแบบนั้น

ความเจ็บปวดระดับนั้น สิ่งมีชีวิตทั่วไปคงทนรับไม่ไหวจริงๆ

เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่กี่นาที หลี่เซียงตงก็เดินตามแมวดาวมาจนถึงพุ่มไม้รกชัฏแห่งหนึ่ง หลังเสียงส่งสัญญาณเรียกอันแผ่วเบาและอ่อนโยนของแม่แมวดาวดังขึ้น

เจ้าตัวเล็กสองตัวที่ดูท่าทางเพิ่งจะหย่านมก็พากันวิ่งกระย่องกระแย่งกล้าๆ กลัวๆ ออกมาจากพุ่มไม้

แวบแรกที่เห็น พวกมันรีบวิ่งเข้าไปหาแม่ของตัวเองทันที เดินวนเวียนรอบตัวแม่ด้วยความเป็นห่วงตั้งหลายรอบ ก่อนจะใช้น้ำตาคลอเบ้าเลียแผลตรงขาหลังของแม่ตัวเองอย่างทะนุถนอม

ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับภาพอันแสนอบอุ่นซาบซึ้งใจ แม่แมวดาวกลับไม่สนใจความนุ่มนวลนั้นเลย มันเอาหัวดุนจนลูกน้อยทั้งสองตัวกลิ้งคะมำก้นชี้ฟ้า

จากนั้นก็คาบเจ้าตัวเล็กตัวหนึ่งเดินมาที่ปลายเท้าของหลี่เซียงตง มันจ้องมองหลี่เซียงตงอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็ยอมวางลูกรักของตัวเองลงตรงหน้าเขาด้วยความอาลัยอาวรณ์

แล้วมันก็ทำแบบเดิมซ้ำอีกรอบ คาบลูกน้อยอีกตัวมาส่งให้หลี่เซียงตง

เห็นแบบนั้น ในใจของหลี่เซียงตงก็รู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย นี่น่ะหรือคือความรักของแม่? ต่อให้เป็นสัตว์ป่า เพื่อลูกของตัวเองแล้วก็ทำได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ!

ถ้าเป็นไปตามบทในนิยายทั่วๆ ไป

จังหวะนี้หลี่เซียงตงควรจะต้องยื่นมือไปรับลูกสัตว์มา แล้วเอ่ยคำสัญญาต่อแม่แมวดาวผู้ยิ่งใหญ่ตัวนี้ ว่าตนจะดูแลลูกๆ ของมันเป็นอย่างดีแน่นอน

แต่หลี่เซียงตงไม่ใช่พระเอกนิยายพวกนั้น อาศัยจังหวะที่แม่แมวดาวยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ฉวยโอกาสคว้าตัวแม่แมวดาวเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนก่อนทันที

เขาตัดสินใจแล้ว ไม่ใช่แค่เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้เท่านั้นที่เขาจะช่วย แต่แม่แมวดาวตัวนี้ เขาก็ไม่ยอมปล่อยให้ตายเด็ดขาด

ตอนเดินมาตามทางเมื่อกี้ หลี่เซียงตงไม่ได้มัวแต่คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อยอย่างเดียว ระหว่างทางเขาก็ขบคิดไปด้วยว่าจะช่วยรักษาชีวิตแมวดาวตัวนี้ได้อย่างไร

สัตว์ที่แสนรู้และสง่างามขนาดนี้ เขาชอบมันเข้าจริงๆ แล้ว

ก็นั่นน่ะสิ ถึงได้บอกไงว่าจินตนาการเขาล้ำเลิศ เพราะเขานึกวิธีดีๆ ออกจริงๆ

นั่นก็คือ…ยาเม็ดสัตว์วิญญาณที่เขาทำไว้ก่อนหน้านี้

เจ้าตัวเล็กทั้งหลายพอกินเข้าไปแล้วหลับเป็นตาย ปลุกยังไงก็ไม่ยอมตื่นเลยไม่ใช่หรือไง!

เพราะงั้น…นี่มันก็คือสุดยอดยาชาธรรมชาติชั้นเลิศไม่ใช่เรอะ?

แถมในกระท่อมของเขายังมียาแก้อักเสบสามัญเตรียมไว้อีกเพียบ ป้อนให้แม่แมวดาวกินสักหน่อย แล้วค่อยให้มันกินยาเม็ดสัตว์วิญญาณตามเข้าไป จากนั้นเขาก็ค่อยลงมือผ่าตัดเล็กๆ ให้มัน

ส่วนหลังจากนั้นจะเป็นยังไงต่อ…ก็คงต้องบอกว่าแล้วแต่ฟ้าลิขิตแล้วล่ะ!

แต่หลี่เซียงตงมีความมั่นใจอย่างน้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ว่าจะสามารถยื้อชีวิตเจ้าตัวเล็กที่ถูกชะตากับเขาตัวนี้กลับมาได้

การที่จู่ๆ ก็โดนหลี่เซียงตงอุ้มเข้ามากอดไว้ในอก แม่แมวดาวกลับไม่ได้มีท่าทีขัดขืนรุนแรงอะไรเป็นพิเศษ

มันเพียงแค่ชะโงกหัวออกมาจากอ้อมแขนของหลี่เซียงตงอย่างเป็นกังวล แล้วก้มมองลูกน้อยทั้งสองตัวบนพื้นด้วยสายตาห่วงใย

ส่วนเจ้าตัวเล็กสองตัวบนพื้น เมื่อต้องเจอกับเหตุการณ์กะทันหันแบบนี้ ก็พากันพุ่งเข้ามาตรงปลายเท้าของหลี่เซียงตง ยื่นกรงเล็บเล็กๆ อันไร้เดียงสาออกมากระหน่ำข่วนขากางเกงของเขาไม่หยุด

พยายามจะแย่งแม่ของพวกมันกลับคืนมาจากเงื้อมมือของเจ้าสองขาสุดสยองตัวนี้

หลี่เซียงตงเห็นแล้วทั้งรู้สึกขำและอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูพวกมันจับใจ

เรื่องความกล้าหาญและความรักพวกพ้องเนี่ย เจ้าตัวเล็กทั้งสองสืบทอดพันธุกรรมมาจากแม่ของพวกมันได้อย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง