บทที่ 84 แมวดาวแสนรู้

เชี่ย!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไอ้ตัวยักษ์ที่ดุร้ายขนาดนี้ หลี่เซียงตงทำได้แค่สบถคำด่าประจำชาติอยู่ในใจ

มันพุ่งเข้ามาจ่อตรงหน้าแล้ว ขืนมัวแต่ง้างธนูพาดลูกศรมีหวังไม่ทันการแน่

หลี่เซียงตงทำได้เพียงพลิกตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว รอดจากการกระโจนขย้ำของหมีสีน้ำตาลไปได้ เพียงแต่เพราะเหตุการณ์มันกะทันหันเกินไป ท่าทางตอนหลบเลยดูทุลักทุเลไปสักหน่อย

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ด้วยความที่ไอ้ตัวไม่รู้ธรรมเนียมนี้ลอบจู่โจมกะทันหัน ซองลูกศรที่หลี่เซียงตงเพิ่งหยิบออกมาจึงหลุดมือลอยละลิ่วไปด้วยความไม่ระวัง

พอไม่มีลูกศร คันธนูที่มีอานุภาพทำลายล้างมหาศาลในมือก็กลายเป็นแค่ของประดับฉาก

อย่างดีที่สุดก็เป็นได้แค่ท่อนฟืนที่มีน้ำหนักอยู่บ้าง แถมยังเป็นท่อนฟืนทรงประหลาดที่มีพลังโจมตีจำกัดจำเขี่ยอีกต่างหาก…

"ให้ตายสิ เสือไม่คำราม นึกว่าพ่อป่วยระยะสุดท้ายหรือไงวะ"

เมื่อเห็นว่าการโจมตีพลาดเป้า หมีสีน้ำตาลไม่เพียงไม่หนี แต่กลับหมุนตัวเตรียมพุ่งเข้ามาเล่นงานต่อ หลี่เซียงตงก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริงๆ

"เจ้าใหญ่ พวกแกถอยไปเล่นตรงนู้น ดูพ่อสั่งสอนไอ้หมอนี่ก่อน"

ในเวลาเดียวกัน หลี่เซียงตงก็สังเกตเห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ตัว เมื่อพวกมันเห็นว่าเขาตกเป็นรอง ก็ไม่สนใจเลยว่าร่างกายตัวเองจะเล็กจ้อยแค่ไหนเมื่ออยู่ต่อหน้าหมีสีน้ำตาล ต่างพากันคำรามขู่และเตรียมพุ่งเข้าไปรุมกัดไอ้ตัวยักษ์นั่นทันที

เห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงก็รู้สึกซาบซึ้งใจ คิดว่าเนื้อที่ขุนให้กินอยู่ทุกวันไม่ได้เสียเปล่าจริงๆ แต่ขณะเดียวกันก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู

ด้วยขนาดตัวกะเปี๊ยกเดียวกับฟันซี่เล็กๆ แค่นั้น ถึงปกติอยู่บ้านจะกัดรองเท้าแตะฉันเก่งก็เถอะ แต่กับหมีสีน้ำตาลนี่ขอบายดีกว่ามั้ง เผลอๆ จะกัดไม่ระคายผิวหนังของมันด้วยซ้ำ

เมื่อได้ยินเสียงร้องสั่งของหลี่เซียงตง เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ถึงจะดูไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ก็ยอมถอยไปอยู่ด้านหลังของเขา

ทว่าพวกมันยังคงจับจ้องตาไม่กะพริบ อยู่ในท่าพร้อมจะเปิดฉากโจมตีได้ทุกเมื่อ

"เข้ามาเลยไอ้ตัวใหญ่ ให้พ่อได้ลองเชิงแกหน่อยซิวันนี้"

ในเมื่อธนูใช้ไม่ได้ หลี่เซียงตงก็ไม่คิดจะใช้มันอีก เขาโยนคันธนูเขาวัวไปด้านข้าง แล้วเอื้อมมือไปชักมีดพร้าเล่มใหญ่สะพายหลังออกมาอย่างคล่องแคล่ว

แม้เขาจะไม่เคยร่ำเรียนวิชาดาบเป็นเรื่องเป็นราว ถ้าจะให้พูดถึงความแม่นยำ ก็มีแค่ฝีมือที่ฝึกมาจากการฟันกิ่งไม้ผ่าฟืนเท่านั้น

แต่หลี่เซียงตงเน้นพลังมหาศาลบันดาลปาฏิหาริย์ ไม่สนหรอกว่าแกจะมีลูกเล่นแพรวพราวแค่ไหน แค่ฟันจามลงไปกลางหัวตรงๆ ฉับเดียว ก็ส่งแกไปเฝ้าเง็กเซียนฮ่องเต้ได้แล้ว

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับการยั่วยวนของหลี่เซียงตง หมีสีน้ำตาลกลับดูลังเลอยู่บ้าง ในฐานะสัตว์ร้ายที่อาละวาดในป่าใหญ่มานานหลายปี มันสัมผัสได้ว่าไอ้ตัวเล็กตรงหน้านี้อันตรายมาก

กระทั่งให้ความรู้สึกน่ากลัวยิ่งกว่าเจ้าแมวลายตัวใหญ่ที่มันเพิ่งสู้รบตบมือด้วยเมื่อก่อนหน้านี้เสียอีก

ถ้าอยู่ในช่วงสมบูรณ์พร้อมล่ะก็ สัตว์ตัวเล็กแค่นี้มันคงไม่เสียเวลาลังเลด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มันบาดเจ็บอยู่ จึงไม่มีความมั่นใจเท่าไหร่นัก

แต่สุดท้าย ความกระหายและความโกรธแค้นก็เข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของมัน

เป็นไปไม่ได้ สัตว์ตัวเล็กจ้อยแค่นี้ จะเป็นคู่ต่อสู้ของมันได้ยังไง!

กินมันซะ! กินไอ้ตัวที่บังอาจบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตและกล้าท้าทายมันตัวนี้ซะ!

มันไม่สนใจมีดเล่มใหญ่ในมือของหลี่เซียงตงอีกต่อไป หมีสีน้ำตาลพุ่งชาร์จเข้าใส่หลี่เซียงตงอีกครั้ง

ดีนะที่หลี่เซียงตงไม่รู้ว่าไอ้ตัวยักษ์นี้คิดอะไรอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงอยากโทรแจ้งตำรวจให้รู้แล้วรู้รอด!

ยังมีหน้ามีสัตว์หน้าหนาแบบนี้อยู่อีก แย่งบ้านคนอื่นไปยังไม่พอ ตอนนี้ยังคิดจะฆ่าคนปิดปาก ทำลายศพทำลายหลักฐานอีกเรอะ!

ช่าง…ให้อภัยไม่ได้จริงๆ!

ต้องโดนลงทัณฑ์ด้วยการจามด้วยมีดใหญ่แห่งความยุติธรรมซะให้เข็ด!

"เอาเรื่องนี่หว่า! ใจกล้าไม่เบา!"

เห็นดังนั้น หลี่เซียงตงก็ตะโกนลั่น!

มิน่าล่ะถึงได้มีสำนวนว่าใจกล้าบ้าบิ่นเหมือนหัวใจหมีดีเสือ ตลอดเวลาหลายเดือนที่เขาอยู่ในป่า สัตว์ที่กล้าพุ่งชาร์จเข้าใส่พรานตรงๆ มีแค่สองตัวเท่านั้น!

ตัวหนึ่งก็คือไอ้หมอนี่ตรงหน้า ส่วนอีกตัว ก็คือลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กของมันนั่นเอง!

หรือก็คือเจ้าหมีดำตาบอดที่ช่วยบริจาคเงินซื้อรถให้หลี่เซียงตงอย่างไม่เสียดายนั่นแหละ

สองมือกระชับมีดแน่น หลี่เซียงตงไม่หลบไม่เลี่ยง เล็งจังหวะที่หมีสีน้ำตาลพุ่งเข้ามาอย่างดุดันแล้วฟันสวนเข้าแสกหน้าเต็มแรง!

ฉับ! ไม่มีอะไรผิดคาดแม้แต่น้อย

มีดอัลลอยน้ำหนักสิบกว่าจิน เดิมทีก็ทั้งคมทั้งแกร่งอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับแรงฟันสุดกำลังด้วยความโมโหของหลี่เซียงตง หัวหมีขนาดมหึมาจึงถูกผ่าแยกออกเป็นสองซีกทันที

เจ้าหมีใหญ่ที่เมื่อครู่ยังวางก้ามโอหัง ถึงกับล้มพับหลับสนิทคาที่ในเสี้ยววินาที!

แสดงให้เห็นถึงคุณภาพการนอนอันยอดเยี่ยมของหมีวัยรุ่นอย่างเต็มเปี่ยม ช่างเป็นความเรียบง่ายที่ไม่ยึดติดกับพิธีรีตอง และไม่เลือกสถานที่นอนเอาเสียเลย

"ให้ตายสิ น่าเสียดายชะมัด! หัวหมีใหญ่ขนาดนี้ โดนฟันเละเทะสภาพอนาถขนาดนี้ ราคาคงตกไปเยอะเลยมั้งเนี่ย!"

หลี่เซียงตงสะบัดมือทั้งสองข้างที่ชาดิกจากแรงปะทะมหาศาล ก่อนจะจับด้ามมีดอีกครั้ง แล้วออกแรงดึงมีดเล่มเก่งออกจากหัวหมี

เมื่อก้มมองคมมีดที่มีรอยบิ่นเล็กๆ จากการกระแทกกับกะโหลกศีรษะ หลี่เซียงตงก็อดไม่ได้ที่จะเตะศพมันไปทีหนึ่งด้วยความแค้นใจเพื่อระบายอารมณ์!

"เวรเอ๊ย! มีดเล่มเก่งของฉัน! ดูทรงแล้วคงใช้ต่อไม่ได้แล้วมั้งเนี่ย! บ้าจริง ใครสั่งใครสอนให้กะโหลกแข็งขนาดนี้วะ!"

เตะไปสองสามทีหลี่เซียงตงก็ยังรู้สึกไม่หายโมโห จึงเอ่ยทักทายโคตรเหง้าศักราชของมันต่อไปอีกหลายนาที

ทว่า ยังไม่ทันที่หลี่เซียงตงจะหลุดพ้นจากความโศกเศร้าที่ต้องสูญเสียมีดเล่มโปรด เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ก็วิ่งกรูเข้ามาหาเขาอีกครั้ง

พวกมันล้อมหลี่เซียงตงไว้เป็นวงกลม หางจุกก้น แยกเขี้ยวขู่ฟ่อ พลางจ้องเขม็งไปยังพงป่าที่อยู่ไม่ไกล

เห็นดังนั้น หลี่เซียงตงก็พลอยตกใจไปด้วย รีบกระชับมีดด้วยสองมือขึ้นมาอีกรอบ พลางรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันควัน

ให้ตายสิ คงไม่มีไอ้ตัวบิ๊กเบิ้มโผล่มาอีกตัวหรอกนะ?

พอมองดูมีดเล่มใหญ่ในมือที่ใบมีดบิ่นปริแตกแล้ว หลี่เซียงตงก็อดหวั่นใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าสภาพแบบนี้จะยังฟันกะโหลกหมีขาดกระจุยได้อีกรอบไหม!

ถ้าฟันไปครึ่งทางแล้วมีดดันหักขึ้นมา วันนี้คงได้เปิดศึกดุเดือดเลือดพล่านของจริงแน่!

หลี่เซียงตงคอยจับจ้องลึกเข้าไปในดงไม้อย่างตึงเครียด สายตาก็แอบเหลือบมอง พลางค่อยๆ ขยับตัวไปยังทิศทางที่คันธนูเขาวัวกับกระบอกใส่ลูกศรตกอยู่บนพื้นอย่างเงียบเชียบ

กะว่าจะอาศัยจังหวะก่อนที่ "หมีสีน้ำตาล" ตัวนี้จะพุ่งเข้ามาโจมตี สลับไปใช้อาวุธระยะไกลก่อน!

ทว่า…ยังไม่ทันที่หลี่เซียงตงจะได้ลงมือ "ศัตรูตัวฉกาจ" ในพงป่าก็เผยร่างออกมาให้เห็นด้วยตัวเองเสียก่อน

ที่แท้กลับเป็นแมวดาวตัวหนึ่งหรอกเหรอ?!!!

เห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ถอนหายใจโล่งอกทันที ถึงแม้เจ้านี่จะได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในนักล่าระดับท็อปของผืนป่า แต่ด้วยขนาดตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ ต่อหน้าหลี่เซียงตงแล้วยังถือว่าห่างชั้นเกินไปเยอะ

เขาโยนมีดด้ามใหญ่ทิ้งไปทันที แล้วเอื้อมมือไปชักมีดกูรข่าตรงเอวออกมาแทน จัดการกับเหยื่อตัวขนาดนี้ แค่มีดเหน็บเล่มเล็กก็เอาอยู่แล้ว

แต่ว่า…หลี่เซียงตงจ้องเจ้าแมวดาวตัวนี้อยู่นานสองนาน กลับพบว่ามันดูไม่มีท่าทีจะจู่โจมเขาเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม มันกลับมองเขาด้วยแววตาที่ทั้งหวาดกลัว ปนเปไปด้วยความคาดหวังและเหมือนกำลังเว้าวอนขอร้องอย่างไรอย่างนั้น?

คาดหวัง? เว้าวอน?

หลี่เซียงตงสะบัดหัวไปมา รู้สึกว่าตัวเองคงอยู่ในป่านานเกินไปจนเริ่มเบลอไปแล้ว สัตว์ตัวหนึ่งเนี่ยนะ จะไปมีอารมณ์ความรู้สึกที่เหมือนมนุษย์ขนาดนั้นได้ยังไง?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง