บทที่ 83 เจ้าตัวเบิ้มที่แอบมาบุกบ้าน!

“ขอโทษทีนะ พอดีรอบนี้พวกเรามีภารกิจอื่นต่อ เลยส่งนายได้แค่ตรงนี้”

ตรงจุดที่ยังห่างจากกระท่อมพรานของหลี่เซียงตงอยู่พอสมควร นักบินทั้งสองคนเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจเล็กน้อย

ที่นี่ไม่ใช่จุดเดิมที่เคยมารับเขา แต่เป็นเพียงการพาหลี่เซียงตงบินออกมาพ้นเขตใจกลางป่าเท่านั้น ยังต้องเดินเท้าต่ออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงตัวกระท่อม

เรื่องนี้หลี่เซียงตงไม่ได้คิดมากอะไร ได้อาศัยฮอล์ฟรีช่วยทุ่นแรงในเส้นทางช่วงที่หฤโหดที่สุดมาได้ขนาดนี้ก็ถือว่าดีถมเถแล้ว ไม่จำเป็นต้องเรื่องมากเรียกร้องอะไรเกินตัว

อีกอย่าง ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองวันกว่าจะหมดฤดูล่าสัตว์ หลี่เซียงตงจะได้ถือโอกาสดูไปด้วยว่าระหว่างทางจะบังเอิญเจอสัตว์ล่าตัวใหญ่ๆ บ้างไหม

เขายังไม่ลืมหรอกนะว่าใบอนุญาตล่าสัตว์ของตัวเองยังมีโควตาสัตว์ล่าขนาดใหญ่อีกตั้งหลายใบที่ยังไม่ได้ใช้เลย

“ไม่เป็นไรครับ มีภารกิจต่อนี่นา เข้าใจได้อยู่แล้ว อ้อ แล้วเรื่องที่ผมคุยไว้ก่อนหน้านี้ว่าขากลับออกจากป่าจะขออาศัยเครื่องบิน คงไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”

ก่อนจะลง หลี่เซียงตงเอ่ยถามพลางจับพวกเจ้าตัวเล็กใส่ลงในกล่อง

“ไม่มีปัญหา เช้าอีกสองวันข้างหน้าพวกเราไม่มีภารกิจพอดี ส่งนายออกจากป่าได้สบายมาก วางใจเถอะ”

เมื่อได้รับคำยืนยันจากนักบินทั้งสอง หลี่เซียงตงก็โล่งอกในที่สุด “โอเคครับ งั้นอีกสองวันเจอกันใหม่ครับ”

พูดจบ หลี่เซียงตงก็โรยตัวลงจากเครื่องบินอย่างรวดเร็วคล้ายทหารหน่วยรบพิเศษ พาพวกเจ้าตัวเล็กลงสู่พื้นดินทันที

เห็นภาพนั้นเข้า สองนักบินบนเครื่องต่างพากันอ้าปากค้าง ทั้งยังอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาด้วยความทึ่งปนอิจฉา “ให้ตายสิ ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นก็เถอะ แต่ไอ้หมอนี่ร่างกายมันจะผิดมนุษย์มนาเกินไปแล้ว เพิ่งเคยเจอคนแบบนี้เป็นครั้งแรกจริงๆ”

“อย่าว่าแต่นายเลย ตอนฉันยังประจำการในกองทัพขับเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ ก็ไม่เคยเห็นใครสัตว์ประหลาดขนาดนี้เหมือนกัน”

หมาป่าสี่ตัวบวกกับกระเป๋าเป้ใบยักษ์ น้ำหนักรวมเกินร้อยห้าสิบจินแหงๆ ยิ่งพอดูจากขนาดของเป้แล้ว ต่อให้บอกว่าหลี่เซียงตงแบกของรวมทั้งหมดร้อยกิโลกรัม พวกเขาก็เชื่อว่าเป็นไปได้สบายๆ

แบกน้ำหนักมหาศาลขนาดนี้ยังเล่นท่ายากแบบนั้นได้อย่างหน้าตาเฉย… สภาพร่างกายแบบนี้ ต่อให้เป็นนักบินรุ่นเก๋าที่ผ่านโลกมาเยอะ ก็คงพูดได้แค่คำเดียวว่า ปีศาจชัดๆ!

“ไปกันเถอะเจ้าตัวเล็กทั้งหลาย พวกเรากลับบ้านกัน”

หลี่เซียงตงจัดกระเป๋าเป้ของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยปากร้องเรียกพวกเจ้าตัวเล็กที่พอกลับมาเจอบรรยากาศอันคุ้นเคยก็พากันคึกคักดี๊ด๊าเป็นพิเศษ

การออกไปลุยรอบนี้ พวกเจ้าตัวเล็กเติบโตขึ้นมากจนน่าตกใจ แม้จะยังเป็นลูกหมาป่าอายุแค่ไม่กี่เดือน แต่ฝีมือการต่อสู้ของแต่ละตัวเรียกได้ว่าไม่ธรรมดา

แถมพวกมันยังดูเหมือนจะปลดปล่อยสัญชาตญาณและความดุร้ายตามธรรมชาติของสัตว์นักล่าออกมาได้แล้วด้วย

อาหารการกินระหว่างทางของหลี่เซียงตงในรอบนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นฝีมือพวกเจ้าตัวเล็กนี่แหละที่หามาให้

แม้ส่วนมากจะเป็นพวกกระต่ายป่าหรือสัตว์เล็กๆ ทั่วไป แต่สำหรับลูกหมาป่าที่อายุเพิ่งจะได้ไม่กี่เดือน ก็นับว่าเป็นผลงานชั้นยอดแล้ว

อย่างน้อยในบรรดาสัตว์สายพันธุ์เดียวกัน ลูกหมาป่าวัยแค่นี้ไม่มีทางออกไปล่าเหยื่อเองตามลำพังได้อย่างแน่นอน

ขากลับรอบนี้ หลี่เซียงตงไม่ได้เหน็บมีดด้ามใหญ่ไว้ที่เอว แต่เปลี่ยนมาสะพายไว้ข้างหลังแทนอย่างที่ไม่ค่อยทำบ่อยนัก

ส่วนในมือก็ถือคันธนูเขาวัวเอาไว้ คอยกวาดสายตาสังเกตการณ์รอบตัวอยู่ตลอดเวลา

หากพบสัตว์ล่าตัวใดที่อยู่ในขอบเขตโควตาของตน จะได้มั่นใจว่าง้างคันธนูพาดลูกศรและยิงเข้าเป้าได้ในพริบตาเดียว

แต่น่าเสียดาย เดินมาตลอดทาง แม้หลี่เซียงตงจะพยายามชะลอฝีเท้าให้ช้าลงแล้วก็ตาม

ทว่านอกจากพวกกระต่ายกับกระรอกตัวจ้อย เขากลับไม่เห็นสัตว์ล่าชนิดอื่นเลยสักตัว

และไอ้สัตว์ตัวเล็กพวกนี้ โควตาสัตว์ล่าของหลี่เซียงตงมันเต็มเอี๊ยดไปตั้งนานแล้ว…

สรุปคือ เสียแรงเปล่าและเก๊กหน้าตึงระวังตัวมาตลอดทางฟรีๆ

จนกระทั่งเดินมาถึงบริเวณรอบนอกของกระท่อมพราน หลี่เซียงตงถึงได้ยอมถอดใจในที่สุด เขาลดคันธนูในมือลง เตรียมตัวกลับเข้าไปทำกับข้าวในบ้าน

วันนี้ขากลับโชคร้ายไปหน่อย ดันไม่ทันมื้ออาหารที่ฐานในหุบเขา

พอส่งมอบตัวอย่างงานวิจัยเสร็จก็ขึ้นเครื่องบินออกมาทันที พอถึงเวลานี้ท้องไส้เลยเริ่มประท้วงด้วยความหิวมาตั้งนานแล้ว

พอดีเลย หลายวันมานี้กินแต่เนื้อสัตว์ป่าสดๆ จนเริ่มจะเลี่ยน กินเนื้อรมควันในบ้านเปลี่ยนรสชาติดูบ้างก็เข้าท่าดีเหมือนกัน

“ไปกันพวกตัวแสบ วันนี้พ่อจะทำเนื้อรมควันให้พวกแกกิน”

เมื่อมองเห็นตัวกระท่อมพรานอยู่ตรงหน้า หลี่เซียงตงก็ผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่ จัดการเก็บลูกธนูกลับคืนลงซอง แล้วสะพายซองลูกธนูไว้บนหลัง

มือที่ถือคันธนูเขาวัวอยู่ก็หิ้วไว้อย่างสบายอารมณ์ ผิดกับท่าทางเตรียมพร้อมยิงตลอดเวลาตอนอยู่ในป่าลิบลับ

ทว่าสิ่งที่หลี่เซียงตงไม่ได้สังเกตก็คือ ยิ่งเข้าใกล้ตัวกระท่อมมากเท่าไร พวกเจ้าตัวเล็กกลับยิ่งตื่นตัวระแวดระวังมากขึ้นเท่านั้น ราวกับพวกมันจับสัมผัสอะไรบางอย่างได้

พอก้าวมาถึงระยะที่ห่างจากกระท่อมไม่ถึงสิบเมตร เจ้าใหญ่ก็พุ่งเข้ามางับขากางเกงของหลี่เซียงตงเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาเดินหน้าต่อ

“เป็นอะไรไปเนี่ยพวกแก? ไม่อยากเข้าบ้านเหรอ? ยังอยากวิ่งเล่นต่ออีกรึไง? แบบนั้นไม่ได้นะเว้ย! รอบนี้พาออกไปข้างนอกก็ปล่อยให้พวกแกวิ่งซนกันจนหนำใจแล้วนะ…”

พูดยังไม่ทันขาดคำ หลี่เซียงตงก็เห็นพวกเจ้าตัวเล็กที่เหลือพากันมายืนขวางข้างหน้าเขาด้วยท่าทางเคร่งเครียดเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ถึงตอนนี้เขาถึงเพิ่งเอะใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หรือว่า…ข้างหน้าจะมีอันตราย?

ไม่น่าเป็นไปได้ บริเวณกระท่อมของเขามีทั้งกลิ่นอายและร่องรอยการอยู่อาศัยของเขาติดอยู่เต็มไปหมด สัตว์ล่าทั่วไปไม่มีทางกล้าเฉียดเข้ามาใกล้แน่

แม้จะนึกสงสัย แต่ด้วยความเชื่อมั่นในตัวพวกเจ้าตัวเล็ก หลี่เซียงตงจึงเอื้อมมือไปข้างหลัง เตรียมจะหยิบซองลูกธนูออกมา…

ทว่า…ฝ่ายตรงข้ามไม่คิดจะเปิดโอกาสให้หลี่เซียงตงได้ทำเช่นนั้นเลย

ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องอันดุร้ายก็ระเบิดขึ้น เงาร่างมหึมาพุ่งทะยานออกมาจากด้านหลังกระท่อมไม้ราวกับรถบรรทุกพุ่งชน มันพุ่งตรงเข้ามาหาหลี่เซียงตงในทันที!

“เชี่ย! นี่มันหมีนี่หว่า!”

“แถมไม่ใช่หมีดำตัวเล็กๆ ธรรมดาด้วย แต่มันคือหมีสีน้ำตาล ท่าทางจะหิวโซจนคลั่งแล้วมั้งเนี่ย?”

“ไม่ใช่สิ บนตัวมันมีแผลเหวอะหวะ นี่มันไปฟัดกับสัตว์ตัวไหนมาแล้วแพ้มาหรือเปล่า? ถึงได้เจ็บจนบ้าคลั่งขนาดนี้!”

“งั้นแปลว่าฉันซวยจัด เดินมาชนเข้าเป้าพอดิบพอดีเลยงั้นเหรอ? บ้าเอ๊ย! โคตรจะซวยเลยพับผ่า!”

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดไหน ยามที่ต้องเผชิญกับหน้าสิ่วหน้าขวาน พลังที่ระเบิดออกมาล้วนยากจะประเมินได้ทั้งนั้น

ไม่อย่างนั้นคนโบราณคงไม่พูดกันหรอกว่า กระต่ายจนตรอกยังกัดคนได้ นับประสาอะไรกับหมีสีน้ำตาลที่กำลังคลั่งขนาดนี้!

อย่าเห็นว่าปกติพวกมันจะดูอ้วนท้วนเทอะทะ ดูเหมือนเชื่องช้าไม่คล่องตัว

หรืออาจจะเพราะนิทานเด็กที่ฝังหัวกันมานาน จนทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าพวกมันปีนต้นไม้ไม่เก่ง หรือแค่แกล้งนอนตายบนพื้นก็เอาชีวิตรอดได้

แต่ในความเป็นจริงไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย หมีแทบทุกตัวกินอาหารไม่เลือก ขอแค่เป็นเนื้อ พวกมันกินได้หมดทุกอย่าง!

แถมพวกมันยังเป็นยอดฝีมือในการปีนต้นไม้ระดับหาตัวจับยาก หลี่เซียงตงเคยไถโทรศัพท์ไปเจอคลิปหมีสองตัวปีนขึ้นไปฟัดกันบนยอดไม้เลยด้วยซ้ำ! ใครจะไปเชื่อลงวะเนี่ย?

เล่นซะยังกับพวกจอมยุทธ์ในนิยายกำลังภายในประลองกัน! สู้กันบนเรือนยอดไม้เนี่ยนะ! ใครจะไปเอาสองคำนี้มาเชื่อมโยงกับไอ้ตัวเบิ้มแบบนี้ได้ลงคอ?

และนั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ชวนให้สิ้นหวังที่สุด สิ่งที่ชวนให้สิ้นหวังจนแทบทรุดจริงๆ ก็คือ ความเร็วของพวกมัน…

หากวิ่งเต็มฝีเท้า ความเร็วของหมีสีน้ำตาลสามารถพุ่งขึ้นไปได้ถึงห้าสิบถึงหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง!

นั่นหมายความว่า ต่อให้เอา ยูเซน โบลต์ มาวิ่งแข่ง ก็ยังวิ่งหนีไอ้ตัวยักษ์ที่ดูหน้าโง่ตัวนี้ไม่พ้นเลยด้วยซ้ำ!

พลังโจมตีสูง พลังป้องกันหนา จะขึ้นเขาลงห้วยก็ทำได้สบาย แถมความเร็วยังจัดจ้านอีกต่างหาก! เรียกได้ว่าเป็นนักรบสายสมดุลไร้จุดบอดขั้นสุดยอดของธรรมชาติอย่างแท้จริง!

เพียงแค่ชั่วพริบตาไม่กี่วินาที ในจังหวะที่หลี่เซียงตงเพิ่งจะควักซองลูกธนูออกมาได้ ไอ้ตัวเบิ้มตัวนี้ก็พุ่งทะยานมาจ่ออยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว!

มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวโง้งคมกริบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งพัดวูบเข้าปะทะหน้า ก่อนจะพุ่งเข้าหมายจะขย้ำคอหอยของหลี่เซียงตงในทันที!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง