บทที่ 82 การเดินทางกลับ

“ขุนเขาสดเขียว ลำธารใสแจ๋ว ทิวทัศน์สบายตา ช่างเป็นที่พักผ่อนวัยเกษียณชั้นยอดจริงๆ”

“แต่น่าเสียดาย ที่แบบนี้พวกคนแก่คงไม่มีปัญญาดั้นด้นเข้ามาหรอก”

ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดลง แม้ยังพอมีเวลาก่อนดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า แต่หลี่เซียงตงก็ไม่คิดจะเดินทางต่อแล้ว

เขาทอดกายนอนเอกเขนกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงจุดที่เล็งไว้เป็นค่ายพัก สายลมพัดโชยมาเอื่อยๆ ในปากคาบยอดหญ้าป่าไม่ทราบชนิดที่เด็ดติดมือมาจากไหนก็ไม่รู้

สายตาทอดมองเมฆาที่ลอยละล่องแปรเปลี่ยนไปมาบนท้องฟ้าไกลลิบ ช่างดูเกียจคร้านและสุขสงบเหลือเกิน

แม้ค่ายพักของตัวเองจะยังไม่เห็นเป็นรูปเป็นร่าง แต่หลี่เซียงตงขอประกาศเลยว่าเขาตกหลุมรักที่นี่เข้าให้แล้ว

จริงสิ จากตรงนี้ยังมองเห็นน้ำตกอยู่ไกลๆ ได้ด้วย แม้จะไม่น่าตื่นตาตื่นใจเท่าตอนยืนอยู่ตรงหน้าน้ำตก แต่มันก็เป็นจุดชมวิวชั้นยอดเลยทีเดียว

“วันนี้ปักหลักพักที่นี่สักคืนก่อนแล้วกัน ถือว่าได้ลองสัมผัสบรรยากาศการนอนในค่ายล่วงหน้าไปในตัว”

เมื่อไม่อยากเดินทางต่อ หลี่เซียงตงจึงตัดสินใจตั้งหลักปักฐานตรงนี้เสียเลย

สาเหตุหลักก็เพราะเขาถูกใจที่ตรงนี้เหลือเกิน แม้ตอนนี้จะยังไม่มีวัสดุสร้างค่ายพัก เครื่องไม้เครื่องมืออะไรก็ยังไม่พร้อม

แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการสร้างที่พักชั่วคราวขึ้นมาแต่อย่างใด

“อย่างน้อยก็ขึ้นโครงสร้างที่แข็งแรงไว้ก่อน รอตอนขากลับเข้ามาพร้อมของที่เตรียมมา ค่อยปรับปรุงซ่อมแซมอีกที”

“เอาไว้ใช้เป็นที่พักชั่วคราวตอนลงมือสร้างค่ายจริงจัง แม้จะซอมซ่อไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่านอนเอาฟ้าห่มแทนผ้า เอาดินต่างเตียงล่ะน่า”

อาศัยช่วงที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท หลี่เซียงตงก็เริ่มลงมือทันที

แม้จะไม่ได้พกเลื่อยหรืออุปกรณ์ตัดไม้อื่นๆ มาด้วย แต่หลี่เซียงตงพกมีดพร้าเล่มโตมา แถมยังมีพละกำลังมหาศาลติดตัวอยู่อีก

การตัดไม้สักสองสามต้นมาสร้างที่พักชั่วคราวไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลยสักนิด

สิ่งแรกคือเรื่องการเลือกทำเล แน่นอนว่าจะสร้างทับลงบนพื้นดินที่จะใช้สร้างค่ายพักในอนาคตไม่ได้ ขืนยึดพื้นที่ตรงนี้ไปก่อน แล้วค่ายพักหลักจะไปสร้างตรงไหนกันล่ะ?

แต่ก็ต้องไม่อยู่ห่างจากจุดตั้งค่ายพักจนเกินไป ทางที่ดีที่สุดคืออยู่ติดๆ กันนี่แหละ

“ยังดีที่เป็นแค่ที่พักชั่วคราว ไม่ได้เรียกร้องเรื่องขนาดพื้นที่มากนัก พออยู่ได้ก็พอแล้ว”

ขณะที่กวาดสายตามองไปรอบๆ หลี่เซียงตงก็พึมพำกับตัวเอง ไม่นานเขาก็ค้นพบเป้าหมาย

บนเนินดินเตี้ยๆ ข้างค่ายพักของเขา กะด้วยสายตาน่าจะสูงกว่าพื้นที่ค่ายสักสองถึงสามเมตร มีลานโล่งที่ค่อนข้างราบเรียบอยู่จุดหนึ่ง

เพียงแต่ขนาดของมันเมื่อเทียบกับพื้นที่ค่ายพักแล้วถือว่าเล็กมากทีเดียว เป็นผืนดินรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีความกว้างยาวด้านละราวๆ สามเมตรนิดๆ

พื้นที่อย่างมากก็แค่สิบกว่าตารางเมตรเท่านั้น

หากจะใช้เป็นค่ายพักระยะยาวคงจะคับแคบจนทนไม่ไหว แต่ถ้าใช้เป็นที่พักชั่วคราว มันก็เพียงพอแล้ว

ที่พักชั่วคราวจะไปเรียกร้องอะไรมากมาย ขอแค่มีที่วางเตียงสักหลัง พอให้ตัวเองมุดเข้าไปหลบลมหลบฝนได้ก็พอ

ถ้ายังมีที่ว่างเหลือพอให้วางเครื่องมือสำคัญได้อีกสักหน่อย นี่ก็คือที่พักพิงชั่วคราวอันสมบูรณ์แบบแล้ว

เห็นได้ชัดว่าพื้นที่สิบกว่าตารางเมตรนี้ตอบโจทย์ความต้องการทั้งหมดได้อย่างลงตัว

แม้จะแออัดไปสักนิด แต่มันก็มีข้อดีที่สำคัญมากๆ อยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือความใกล้!

อยู่ติดกับค่ายพักที่ตัวเองเลือกไว้ จะทำงานหรือทำอะไรก็สะดวกสบายไปหมด

ไม่ต้องเปลืองแรงเดินไปเดินมา จะอยากพักผ่อน ทำงาน หรือแม้กระทั่งอยากแอบทำโอทีรอบดึก พอมีที่พักตรงนี้ ความคิดพวกนั้นก็ทำได้จริงทั้งหมด

“โชคดีจริงๆ รอบๆ นี้มีแต่ต้นไม้ขนาดเท่าท่อนขา แถมสภาพป่าฝนยังทำให้มันขึ้นสูงชะลูดและตรงเปลาอีกด้วย”

“สร้างที่พักชั่วคราวแบบนี้ ใช้ไม้ไม่กี่ต้นก็น่าจะพอแล้ว”

ด้วยนโยบายพิเศษ สำหรับเรื่องที่นายพรานต้องสร้างที่พักหลบภัย ตราบใดที่ไม่ทำเกินขอบเขต หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็มักจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่

พวกเขาอนุญาตให้หาวัสดุจากในพื้นที่ได้ ตัวอย่างเช่นกระท่อมหลังเล็กของครูอู๋ซุ่ยเซิง ก็ย่อมต้องตัดไม้สร้างจากแถวนั้นเหมือนกัน

ไม่อย่างนั้นไม้ตั้งมากมายขนาดนั้น อู๋ซุ่ยเซิงจะแบกมาจากนอกป่าเขาทีละท่อนได้ยังไงกัน?

“รู้สึกว่าต้นไม้รอบๆ แต่ละต้นก็ดูพอๆ กันไปหมด สู้ตัดเอาจากตรงที่ตั้งค่ายพักเลยไม่ดีกว่าเหรอ”

“ยังไงเสีย พอกลับมาคราวหน้าก็ต้องเคลียร์ต้นไม้พวกนี้ทิ้งอยู่ดี ถือว่าช่วยอนุรักษ์ระบบนิเวศไปในตัวแล้วกัน”

ในที่สุดหลี่เซียงตงก็ล็อกเป้าหมายของไม้ที่ต้องใช้ไว้ที่ลานโล่งตรงค่ายพักนั่นเอง

ก็อย่างที่เขาว่าไว้ ในอนาคตตอนสร้างค่ายพักก็ต้องถางลานโล่งแห่งนี้ให้เตียนอยู่ดี ต้นไม้ในค่ายก็ต้องถูกโค่นทิ้งทั้งหมด

ฉะนั้นแทนที่จะปล่อยให้ทรัพยากรสูญเปล่า สู้ชิงเอามาใช้ประโยชน์ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า แถมยังช่วยประหยัดแรงในการทำงานข้างหน้าไปได้เปลาะหนึ่ง

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว มีอะไรไม่เข้าท่าตรงไหนล่ะ?

หลี่เซียงตงถือมีดพร้าเล่มโตเดินตรงไปที่โคนต้นไม้ใกล้ที่สุดแล้วฟันลงไปเต็มแรง

มีดคมกริบ บวกกับพละกำลังประหลาดของหลี่เซียงตง ต้นไม้ไม่ทราบชนิดขนาดเท่าท่อนขาก็ถูกฟันขาดในดาบเดียว ก่อนจะค่อยๆ ล้มลงกับพื้น

“ฮิๆ สะใจจริงโว้ย!”

…

ฟันลงไปทีละดาบๆ พริบตาเดียวผ่านไปชั่วโมงกว่า ภายใต้แผนการง่ายๆ ทว่าทรงพลังสไตล์ใช้แรงเข้าว่าของหลี่เซียงตง โครงสร้างค่ายพักแบบหยาบๆ ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

เมื่อมองผลงานชิ้นเอกตรงหน้า หลี่เซียงตงก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่ารอบๆ จะยังมีช่องว่างอยู่ไม่น้อย จนเลี่ยงลมเลี่ยงฝนไม่ได้

แต่ดูจากสภาพอากาศแล้ว คืนนี้ฝนคงไม่ตกแน่นอน อีกทั้งอุณหภูมิในหุบเขาแห่งนี้ยังสูงกว่าข้างนอกพอสมควร เอาเป็นว่าทนนอนไปสักคืนก่อนแล้วกัน

ส่วนงานละเอียดที่เหลือ ค่อยรอไว้ทำตอนกลับมาสร้างค่ายพักหลักทีเดียวก็ยังไม่สาย ไม่เปลืองเวลาเกินครึ่งชั่วโมงหรอก

…

หลังจากพักผ่อนไปหนึ่งคืนเต็มๆ หลี่เซียงตงก็จำใจเอ่ยลาค่ายพักในอนาคตของตัวเองด้วยความอาลัยอาวรณ์

เขาออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังปลายสุดของหุบเหวลึกต่อไป เขายังไม่ลืมหรอกนะว่าตัวเองยังมีภารกิจที่กรมป่าไม้มอบหมายติดตัวอยู่

แม้ก่อนหน้านี้จะพบร่องรอยของซาลาแมนเดอร์ยักษ์ตรงแอ่งน้ำใต้น้ำตก แต่นั่นก็เป็นแค่เรื่องน่ายินดีที่เจอนอกเหนือความคาดหมาย ไม่ใช่เป้าหมายหลักของภารกิจในครั้งนี้

เวลาผ่านไปอีกสองวัน กระเป๋าเป้ของหลี่เซียงตงก็อัดแน่นไปด้วยตัวอย่างสารพัดชนิดจากสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยของซาลาแมนเดอร์ยักษ์ป่า

“เวลาก็น่าจะใกล้เต็มทีแล้ว อีกสักสองสามวัน ฤดูล่าสัตว์ก็จะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ ถึงเวลาที่ฉันต้องเดินทางกลับเสียที”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง