บทที่ 81 ทำเลที่เหมาะที่สุดในการตั้งค่ายพัก

พอปล่อยโดรนบินขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาของหลี่เซียงตงก็คือหลุมยุบขนาดใหญ่ที่เขาเพิ่งเดินผ่านมา

น้ำตกสีขาวขนาดยักษ์ แอ่งน้ำลึกสีมรกตอันเงียบสงบ บวกกับหน้าผาสูงชันล้อมรอบ มองดูแล้วชวนให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายตาเหลือเกิน

เพียงแต่ว่า… พอมองนานๆ เข้า มันกลับทำให้ในใจรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน?

เขาไม่ได้ใส่ใจกับรายละเอียดเล็กน้อยนี้ หลังจากเจ้าสี่ขาปรับทิศทางตามเรียบร้อย โดรนก็เริ่มบินมุ่งหน้าเข้าไปในผืนป่าดงดิบ

หลี่เซียงตงพบว่า อาณาเขตของป่าทั้งผืนนี้น่าจะกว้างใหญ่กว่าที่เขาเห็นในตอนแรกอยู่พอสมควรทีเดียว

เพราะแนวรอยแยกของหุบเขาพอมาถึงตรงนี้กลับคดเคี้ยว ป่าทอดยาวต่อไปจากจุดที่เขาเห็นเมื่อกี้แล้วเลี้ยวหักมุมไปทางหนึ่ง

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ มันแตกสาขาแยกออกไปทางทิศตะวันตก

ทอดยาวต่อไปข้างหน้าอีกหลายกิโลเมตร แม้ความกว้างช่วงท้ายจะไม่เท่ากับช่วงแรก แต่ก็มีพื้นที่อย่างน้อยๆ สองถึงสามตารางกิโลเมตรเลยทีเดียว

สำหรับเรื่องเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิดนี้ หลี่เซียงตงไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากนัก

แม้ข้างหลังจะมีทรัพยากรสำคัญกระจายอยู่แน่นอน แต่เขาก็คงไม่สร้างแคมป์ลึกไปถึงขนาดนั้น

เพราะด้านหน้ายังมีหุบเขาเฟิร์นอยู่อีก ทรัพยากรตรงนั้นก็มองข้ามไม่ได้ ตำแหน่งนั้นมันห่างไกลเกินไป ไม่เหมาะกับการพัฒนาในระยะยาว

ต่อให้ด้านหลังจะมีทำเลที่เหมาะเหม็งมาก หรือถึงขั้นแทบไม่ต้องลงแรงก็สร้างที่พักได้เลย หลี่เซียงตงก็ไม่คิดจะเอามาพิจารณา

แน่นอนว่าถ้ามีที่แบบนั้นจริงๆ การสร้างแคมป์สำรองเอาไว้สักหลังก็ไม่เลวเหมือนกัน

วันไหนเบื่อๆ ก็แวะไปนอนเล่นสักสองวัน เปลี่ยนบรรยากาศ ผ่อนคลายอารมณ์ได้

ดังนั้น หลี่เซียงตงจึงทุ่มความสนใจและเรี่ยวแรงทั้งหมดไปที่ป่าดงดิบตรงหน้านี้

อย่างแรกเลย จากข้อมูลที่กล้องส่งกลับมา ภูมิประเทศแถบนี้ไม่ได้ราบเรียบเท่าไหร่ แตกต่างจากหุบเขาเฟิร์นด้านหน้าอย่างสิ้นเชิง

แม้ความสูงต่ำโดยรวมจะไม่ต่างกันมาก ไม่เกินหนึ่งร้อยเมตรแน่นอน แต่ก็มีสภาพภูมิประเทศเป็นลอนคลื่นสลับสูงต่ำชัดเจน

และเมื่อมองภาพรวม ทางทิศตะวันตกกับทิศเหนือมีที่ดอนอยู่สองแห่ง ซึ่งระดับพื้นดินโดยรวมจะสูงกว่าจุดอื่นๆ ขึ้นมาพอสมควร

ถัดมาก็คือจุดที่หลี่เซียงตงยืนอยู่ในปัจจุบัน ส่วนทางทิศตะวันออกเป็นพื้นที่ต่ำที่สุด

แค่โดรนบินกวาดตามองรอบๆ คร่าวๆ หลี่เซียงตงก็เห็นแอ่งน้ำที่ขังตัวตามธรรมชาติอยู่หลายแห่งทางทิศตะวันออก แหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์มาก

แน่นอนว่าพวกทรัพยากรปลาน่าจะมีอยู่ไม่น้อย มองดูแล้วเหมาะกับการตั้งรกรากใช้ชีวิตอย่างยิ่ง

แต่หลี่เซียงตงกลับตัดทิศตะวันออกทิ้งไปจากตัวเลือกตั้งแคมป์เป็นอันดับแรกในทันที

ไม่มีอะไรมาก พื้นที่ลุ่มต่ำมันอันตรายเกินไปสำหรับการตั้งแคมป์

โดยเฉพาะในมณฑลกุ้ยโจวที่มีฤดูฝนยาวนานไม่หยุดหย่อน นึกจะเทฝนกระหน่ำซัดลงมาเมื่อไหร่ก็มา

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าที่นี่อยู่ในรอยแยกภูเขา ซึ่งเป็นพื้นที่ต่ำและจุดรวมน้ำฝนอยู่แล้ว

จากนั้นพื้นที่ทางใต้ซึ่งเป็นจุดที่หลี่เซียงตงยืนอยู่ ก็ถูกตัดออกตามไปติดๆ

อันนี้ไม่มีเหตุผลพิเศษอะไร ถ้าจะต้องบอกจริงๆ ละก็ คงเป็นเพราะเขารู้สึกไม่ค่อยดีกับตรงนี้อย่างบอกไม่ถูก สัญชาตญาณมันสั่งให้ถอยห่างออกไปให้ไกลหน่อย

แม้ตัวเองจะรู้สึกว่าความคิดนี้มันไร้สาระสิ้นดี แต่พอมองย้อนกลับไปที่น้ำตกซึ่งอยู่ไม่ไกลด้านหลัง หลี่เซียงตงก็รู้สึกว่ามันมีเหตุผลขึ้นมาทันที

ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น แค่เสียงอึกทึกของน้ำตกนี่ ถ้ามาสร้างบ้านตรงนี้จริงๆ คืนๆ คงนอนไม่หลับแหง

เดินห่างออกไปอีกหน่อยน่าจะดีกว่า

สุดท้ายเหลือแค่ที่ดอนทางทิศเหนือกับทิศใต้ หลี่เซียงตงก็ชักจะลังเลขึ้นมา

เนื่องจากเขายังเป็นมือใหม่หัดบินโดรน จึงไม่กล้าทำตัวแบบพวกเซียนที่ชอบหาเรื่องเสียว บินซิ่งลอดสิ่งกีดขวางในป่า

ทำได้แค่สำรวจคร่าวๆ จากบนฟ้าเท่านั้น

พอมองจากมุมสูง ทั้งสองแห่งดูไม่ต่างกันเท่าไหร่ มีลานดินที่เหมาะสำหรับตั้งแคมป์อยู่บ้าง

แต่ถ้าจะดูให้ละเอียดกว่านั้น หลี่เซียงตงก็มองไม่เห็นแล้ว

ดังนั้น เขาจึงเตรียมจะเดินเท้าเข้าไปสำรวจทั้งสองจุดนั้นด้วยตัวเองอย่างละเอียด

ในการเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศนี้ ที่ดินแปลงไหนจะได้คว้าชัยไปในท้ายที่สุด ยังมีปัจจัยสำคัญอีกข้อหนึ่ง นั่นก็คือเรื่องแหล่งน้ำ

การใช้ชีวิตอยู่กลางป่าเขา ไม่เหมือนอยู่ในเมืองใหญ่ที่มีการประปาคอยการันตี เปิดก๊อกเมื่อไหร่ก็มีน้ำให้ใช้ไม่มีวันหมด

เพื่อความอยู่สบายในภายภาคหน้าและประหยัดแรงตัวเอง การมีแหล่งน้ำที่มั่นคงไว้ใจได้อยู่ใกล้ๆ บ้านถือเป็นเรื่องสำคัญมาก

หลี่เซียงตงเลือกจุดที่ใกล้ที่สุดก่อน โดยมุ่งหน้าไปยังที่ดอนทางทิศตะวันออกเป็นอันดับแรก

ตลอดทางที่เดินมา หลี่เซียงตงพอใจกับทรัพยากรในป่าผืนนี้มากจริงๆ

มีทั้งนกและพืชพรรณนานาชนิดโผล่มาให้เห็นไม่ขาดสาย กระทั่งเขายังเจอกลุ่มลิงฝูงหนึ่งที่ไม่กลัวคนเลยสักนิด ทั้งยังไม่เข้ามารบกวนด้วย

พวกมันทำเพียงแค่นั่งมองหลี่เซียงตงเดินผ่านหน้าไปเงียบๆ

ขนสีทองบนตัวพวกมันเปล่งประกายวิบวับใต้แสงแดด ช่างงดงามเหลือเกิน

สำหรับเจ้าตัวเล็กพวกนี้ หลี่เซียงตงไม่ได้คิดอะไรแผลงๆ ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่มีราคานะ

แต่ตรงกันข้ามเลยล่ะ เพราะพวกมันมีค่ามากเกินไปต่างหาก เขาถึงไม่กล้าแตะต้องแม้แต่ปลายก้อย

สัตว์ป่าคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ ได้ชื่อว่าเป็นชนชั้นสูงแห่งวงการลิงอย่างค่างทองมณฑลเฉียนเชียวนะ! คนทั่วไปใครจะกล้าไปยุ่งกับมัน?

"หน้าหนาวขนาดนี้ ยังมีน้ำไหลอยู่อีกเหรอ?"

พอก้าวเข้าสู่เขตที่ดอนทางทิศตะวันออก ผืนดินแห่งนี้ก็มอบเรื่องเซอร์ไพรส์ให้หลี่เซียงตงทันที

ลำธารสายเล็กๆ ที่คดเคี้ยว กว้างเพียงเมตรสองเมตร กำลังไหลเอื่อยผ่านหน้าเขาไป

ลำธารไม่ได้ใหญ่โต หรือจะเรียกว่าเล็กจิ๋วเลยก็ว่าได้ สายน้ำที่ไหลอยู่ข้างในก็เล็กเช่นกัน กว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ลึกแค่สิบถึงยี่สิบเซนติเมตรเท่านั้น

แต่หลี่เซียงตงกลับดีใจมาก อย่าลืมว่าตอนนี้มันคือช่วงแล้งจัดกลางฤดูหนาวเชียวนะ!

ขนาดฤดูนี้ยังมีน้ำไหลได้ขนาดนี้ ฤดูอื่นก็คงไม่ต้องพูดถึง สำหรับเขาแล้วมันเหลือเฟือแน่นอน

หลี่เซียงตงตัดสินใจในพริบตา ไม่หาจุดอื่นให้เสียเวลาอีก เดินลัดเลาะทวนสายน้ำเล็กๆ นี้ขึ้นไปทันที

หนึ่งคืออยากไปดูต้นน้ำ และสองก็เพื่อดูว่าตามแนวริมลำธารจะมีที่ดินราบเรียบเหมาะแก่การตั้งแคมป์บ้างไหม

ต่อให้มีแหล่งน้ำ แต่ถ้าไม่มีที่ดินเหมาะๆ มันก็ไร้ประโยชน์

โบราณว่าโชคดีมักไม่มาเดี่ยว แต่วันนี้หลี่เซียงตงกลับเจอโชคสองชั้นเข้าเต็มๆ

ประการแรก ตลอดทางที่เดินมา มีที่โล่งเหมาะแก่การตั้งแคมป์อยู่ไม่น้อย ทั้งเล็กทั้งใหญ่รวมกันตั้งสี่จุด

จุดที่ใหญ่ที่สุดมีพื้นที่เกือบสองหมู่เลยทีเดียว!

ประการต่อมาก็คือแหล่งน้ำตรงหน้านี้ ถึงตอนเดินมาจะพอเดาได้เลาๆ แต่พอได้เห็นของจริงเข้า ก็อดตื่นเต้นดีใจไม่ได้

นี่มันน้ำพุธรรมชาติแท้ๆ ชัดๆ แหล่งน้ำผุดไหลรินออกมาจากหน้าผาหินขนาดใหญ่ตรงหน้านี้โดยตรง ไร้มลพิษร้อยเปอร์เซ็นต์ เป็นน้ำแบบที่ตักดื่มได้ทันที

หลี่เซียงตงลองชิมดูแล้ว น้ำหวานมาก!

ส่วนเรื่องการเลือกทำเลตั้งแคมป์นั้น ในใจเขามีคำตอบแล้ว

แม้ตำแหน่งตรงตาน้ำผุดตรงหน้านี้จะไม่เลว พื้นที่ไม่น้อยเลย อย่างต่ำๆ ก็พันกว่าตารางเมตรขึ้นไป จะออกแบบจัดวางยังไงก็ทำได้ตามใจชอบ

แต่มันมีข้อเสียร้ายแรงอยู่อย่างหนึ่ง… มันอยู่ชิดหน้าผาเกินไป!

อย่างแรกคือบดบังแสงแดด ส่วนอย่างที่สอง ในอนาคตจะนำเฮลิคอปเตอร์ขึ้นลงลำบาก ก็เหตุผลเดิมนั่นแหละ เพราะมันอยู่ใกล้หน้าผาเกินไป

หลี่เซียงตงจึงเลือกทำเลลานดินแห่งที่สองซึ่งอยู่ต่ำลงไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร แม้พื้นที่จะมีแค่สี่ร้อยกว่าตารางเมตรก็ตาม

แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแสงแดดหรือด้านอื่นๆ ก็นับว่ายอดเยี่ยมมาก

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาแค่จะสร้างแคมป์พัก ไม่ได้จะมาสร้างปราสาทหรือคฤหาสน์สักหน่อย ไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่กว้างขวางขนาดนั้นหรอก!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง