บทที่ 80 ปล่อยโดรนขึ้นบิน

เชี่ย ไหนบอกว่าอยู่สุดปลายหุบเหวไง นี่น่าจะเพิ่งผ่านมาได้แค่สองในสามของระยะทางเองไม่ใช่เหรอ โผล่มาแล้วเรอะ

หรือว่าจะ…

หลี่เซียงตงเงยหน้าขึ้นมองน้ำตกสูงตระหง่านตรงหน้าสลับกับแอ่งน้ำที่ไม่ไกลออกไปในทันที

ไอ้ตัวนี้… คงไม่ได้อาศัยอยู่ในแม่น้ำใต้ดินสายนี่หรอกนะ

มิน่าล่ะ ผ่านมาตั้งกี่ปีต่อกี่ปีถึงเพิ่งจะมาพบร่องรอยของพวกมันเอาป่านนี้

เล่นเก็บตัวอยู่แต่ในถ้ำแทบไม่ยอมโผล่หัวออกมาแบบนี้ ขืนใครมาเจอเข้าก็ผีหลอกแล้ว!

ถึงจะบอกว่าให้ผมไปถึงสุดปลายหุบเหวก่อนค่อยเริ่มเก็บตัวอย่างก็เถอะ แต่ในเมื่อบังเอิญมาเจอก่อนตรงนี้ จะเริ่มลงมือล่วงหน้าสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา

อีกอย่างถ้าพูดกันตามตรง นี่ก็นับว่าเป็นการค้นพบครั้งใหญ่เลยนะเนี่ย

ไม่รู้ว่าทางกรมป่าไม้จะเพิ่มเงินรางวัลพิเศษให้ผมบ้างไหมนะ หลี่เซียงตงเปิดเป้หยิบอุปกรณ์พลางคิดฝันหวานไปเรื่อย

“มาๆ มองกล้องหน่อย เร้ว อย่างนั้นแหละ ให้คุณอาถ่ายวิดีโอสวยๆ ให้แกหน่อยซิ”

ขั้นตอนแรกของการทำงาน ต้องถ่ายวิดีโอเจ้าซาลาแมนเดอร์ยักษ์ป่าที่บังเอิญเจอตัวนี้อย่างละเอียดก่อน

นี่ก็เพื่อบันทึกและประเมินสภาพความเป็นอยู่รวมถึงสุขภาพร่างกายของมันในปัจจุบัน

หากไปทำขั้นตอนอื่นก่อน เช่น ตักตัวอย่างน้ำ แล้วเกิดพลั้งเผลอทำเจ้าตัวยักษ์นี่ตกใจเผ่นหนีไป นั่นย่อมกลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ในการทำงานอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้การค้นพบใหม่นี้จะช่วยชดเชยจนไม่ถึงขั้นถูกหักค่าจ้าง แต่เรื่องเงินรางวัลพิเศษอะไรพวกนั้นก็คงหมดสิทธิ์หวังไปได้เลย

การปรากฏตัวอย่างไม่คาดคิดของซาลาแมนเดอร์ยักษ์ป่าตัวนี้ ทำให้หลี่เซียงตงเสียเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงตามระเบียบ

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีมนุษย์ย่างกรายเข้ามาที่นี่เป็นเวลานานเกินไป หรือเป็นเพราะมันสัมผัสได้ว่าหลี่เซียงตงไม่มีเจตนาร้ายกันแน่

หลังจากที่ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ตัวนี้สังเกตเห็นการมีอยู่ของหลี่เซียงตง มันกลับไม่มีทีท่าว่าจะหนีเลยสักนิด

ตรงกันข้าม มันกลับมองสำรวจสัตว์สองเท้าหน้าตาประหลาดตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับกำลังพิจารณาอยู่ว่าไอ้หมอนี่มันจะอร่อยหรือเปล่า

“บ๊ายบายนะคุณพี่ มีวาสนาไว้ค่อยเจอกันใหม่”

หลังจากเก็บตัวอย่างคุณภาพน้ำเสร็จสิ้น แถมยังจดบันทึกข้อมูลอย่างละเอียด ทั้งความยาวลำตัวและน้ำหนักโดยประมาณของเจ้าซาลาแมนเดอร์ยักษ์ตัวนี้เรียบร้อยแล้ว

หลี่เซียงตงก็ทิ้งท้ายด้วยสำเนียงปักกิ่งแบบแปร่งๆ ไปหนึ่งประโยค ก่อนจะรีบถอนตัวเดินย้อนกลับทางเดิมอย่างคล่องแคล่ว

ส่วนเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ ในช่วงที่หลี่เซียงตงกำลังทำงานอยู่นั้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งเคยเห็นสิ่งมีชีวิตตัวเบ้อเริ่มแถมหน้าตาพิลึกพิลั่นแบบนี้เป็นครั้งแรกจนรู้สึกกลัวหรืออย่างไร พวกมันถึงได้สงบนิ่งกันอย่างน่าประหลาดตลอดเวลา

ไม่มีเค้าความคึกคักปราดเปรียวเหมือนตอนอยู่ที่บ้านเลยสักนิด

เนื่องจากมีประสบการณ์ตอนขาลงมาแล้ว ขากลับแม้จะเป็นทางเดินขึ้นเนิน แต่ความเร็วกลับไวกว่าขาลงอยู่พอสมควร

ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาที หลี่เซียงตงก็กลับมาถึงบริเวณปากถ้ำสองทางแยกเดิม เขามองไปยังอีกถ้ำหนึ่งที่ยังไม่เคยย่างกรายเข้าไปพลางพึมพำเบาๆ

“ให้ตายสิ หวังว่าดวงจะดีหน่อยนะ ขอให้ทางนี้ทะลุไปฝั่งตรงข้ามได้ทีเถอะ ไม่อย่างนั้นคงต้องเสียเวลาไปอีกตั้งวัน”

ในเวลาเดียวกัน สิ่งที่หลี่เซียงตงไม่รู้ก็คือ หลังจากที่เขาเดินจากไปได้ไม่นาน เงาดำร่างมหึมาที่มีความยาวไม่ต่ำกว่าสิบห้าเมตรก็ลอยตัวขึ้นมาเหนือน้ำในแอ่งเบื้องล่าง

หากเขายังอยู่ที่นี่ คงมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคืองูหลาม!

มันคืองูหลามขนาดยักษ์ที่ใหญ่เกินกว่าสายพันธุ์ใดๆ ที่มนุษย์เคยค้นพบ เป็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่… ที่ยังไม่มีใครรู้จัก

เมื่อมีสัตว์ร้ายระดับนี้อยู่ สี่ตัวเล็กที่ไวต่ออันตรายมาโดยตลอดจึงย่อมไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

เพราะกลัวเหลือเกินว่าหากเผลอไปรบกวนเจ้าตัวยักษ์สุดสะพรึงนี้เข้า ทั้งพวกมันและพ่อจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่

“เฮ้ย มีลุ้นแฮะ รู้สึกได้ชัดเลยว่าทางนี้มันทอดยาววนขึ้นข้างบนเรื่อยๆ”

หลังจากเดินอยู่ในถ้ำสายที่สองมาร่วมยี่สิบกว่านาที หลี่เซียงตงก็กะระยะว่าตนน่าจะมาถึงตำแหน่งของหน้าผาฝั่งตรงข้ามแล้ว

เส้นทางในถ้ำแห่งนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก มันมีลักษณะเป็นรูปตัววีอย่างเห็นได้ชัด

ช่วงแรกทางในถ้ำลาดต่ำลงไปเรื่อยๆ เดินไปสิบกว่านาทีก็ยังเป็นแบบนั้น จนหลี่เซียงตงเกือบจะถอดใจไปแล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่าจะมีจังหวะพลิกผันให้เห็นทางสว่าง

เหมือนอย่างที่กวีชื่อดังเคยว่าไว้ ทางตันจนคิดว่าไร้หนทาง แต่กลับพบหมู่บ้านท่ามกลางแมกไม้อันร่มรื่น

เดินไปเดินมาเขาก็พบว่าทางเริ่มไต่ระดับขึ้น และเมื่อเทียบกับความลาดชันตอนขาลงแล้ว อัตราความชันขาขึ้นนี้ถือว่ามากกว่ากันเห็นๆ

“นี่มัน… ลม”

เดินต่อไปอีกสิบกว่านาที หลี่เซียงตงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่ เขารู้สึกได้ถึงสายลมอ่อนๆ… ที่พัดผ่านใบหน้าไป

การมีลมพัดมาหมายความว่าแถวนี้จะต้องมีทางออกอย่างแน่นอน และมันอาจจะอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนี้แล้ว

การคาดเดาของเขาถูกต้อง ที่นี่มีทางออกทะลุไปฝั่งตรงข้ามได้จริงๆ ด้วย

หลี่เซียงตงจับทิศทางของลมแล้วสาวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่นาที ประกายแสงสว่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“ฮ่าๆ สำเร็จแล้วโว้ย ข้ามมาฝั่งตรงข้ามได้จริงๆ ด้วย!”

เมื่อมองเห็นป่าดงดิบสูงใหญ่ตระหง่านอยู่ตรงหน้า หลี่เซียงตงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา

มีเส้นทางลับที่เชื่อมต่อหุบเขาทั้งสองฟากเข้าด้วยกันจริงๆ

การมีเส้นทางเชื่อมถึงกันย่อมหมายความว่า เขาสามารถมองหุบเขาทั้งสองฝั่งนี้เป็นพื้นที่ผืนเดียวกันได้เลย

และยิ่งพื้นที่กว้างใหญ่ขึ้นเท่าไร ก็แปลว่ามีทรัพยากรให้เก็บเกี่ยวมากขึ้นเท่านั้น สัตว์ป่าให้ล่าก็ย่อมจะชุกชุมตามไปด้วยเป็นธรรมดา

หลี่เซียงตงมีลางสังหรณ์ว่า จุดตั้งแคมป์ในเขตใจกลางของเขา แปดเก้าส่วนคงต้องปักหลักอยู่ในป่าดิบชื้นตรงหน้านี้นี่แหละ

แม้ก่อนหน้านี้จะเคยดูแผนที่ดาวเทียมมาแล้ว แต่นั่นก็เป็นภาพถ่ายจากดาวเทียมที่อยู่ไกลออกไปตั้งหลายร้อยกิโลเมตร มองเห็นได้แค่ภาพรวมคร่าวๆ รายละเอียดอะไรพวกนั้นล้วนเบลอไปหมด

พอคิดได้ว่าตรงนี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นจุดตั้งแคมป์ที่ตนเฝ้าฝันถึง หลี่เซียงตงก็ไม่อาจระงับความตื่นเต้นในใจได้อีกต่อไป

เขาหยิบโดรนออกมาทันที เตรียมจะสำรวจป่าผืนนี้ให้ทะลุปรุโปร่ง

ส่วนตัวเลือกที่จะใช้สองขาเดินบุกเบิกสำรวจเองนั้น หลี่เซียงตงไม่เคยคิดจะเอามาพิจารณาเลยสักนิด ตัดทิ้งไปตั้งแต่แรกแล้ว

นี่มันยุคศตวรรษที่ 21 ยุคที่เทคโนโลยีกำลังรุ่งเรืองเฟื่องฟูแล้วนะ จะมาใช้แรงคนเดินลุยทำไมกัน

ใช้โดรนบินลาดตระเวนสำรวจเบื้องต้นดูก่อน พอเห็นว่าเหมาะสมแล้วค่อยลงไปเดินสำรวจช้าๆ ด้วยตัวเองก็ยังไม่สาย

อย่างน้อยๆ ก็ให้โดรนบินดูขนาดพื้นที่คร่าวๆ ของป่าดิบชื้นแห่งนี้ก่อน แล้วถือโอกาสดูไปด้วยเลยว่ามีจุดไหนที่เหมาะกับการตั้งแคมป์บ้าง

การลับมีดให้คมไม่ได้ทำให้เสียเวลาตัดฟืน การเตรียมตัวขั้นต้นให้พร้อมและคัดกรองข้อมูลให้รอบคอบ จะช่วยประหยัดแรงในการลงไปสำรวจขั้นต่อไปได้อีกเยอะโข

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง