บทที่ 79 ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ป่า

แล้ว… หลี่เซียงตงก็ต้องประหลาดใจ พื้นที่ในถ้ำแห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก แต่ตรงมุมที่ไม่ไกลกัน กลับมีปากโพรงถ้ำสายหนึ่งทอดคดเคี้ยวลงสู่ด้านล่าง

หรือว่า… มุดผ่านโพรงนี้แล้วจะลงไปข้างล่างได้?

หลี่เซียงตงอยากรู้อยากเห็นจนเนื้อเต้น ถ้าไม่บังเอิญเจอเข้า เขาก็คงยอมเดินอ้อมไปแล้ว แต่ในเมื่อเจอเข้าจังๆ แบบนี้ ยังไงก็ต้องขอแวะดูสักหน่อย เผื่อจะทะลุไปถึงฝั่งตรงข้ามได้จริงๆ!

อีกอย่างเขาก็สนใจใคร่รู้เกี่ยวกับป่าทึบที่ดูเหมือนป่าดงดิบชื้นฝั่งตรงข้ามแห่งนั้นมาก อยากจะเข้าไปสำรวจให้รู้แจ้งเห็นจริง

เพราะเมื่อกี้ตอนอยู่ข้างนอก เขาก็มองเห็นแล้วว่าป่าฝนแห่งนี้พื้นที่กว้างใหญ่เอาเรื่อง

กวาดสายตามองไป ทอดยาวไปข้างหน้าตั้งสามสี่กิโลเมตรยังมองไม่เห็นปลายทาง

แถมความกว้างของหุบเหวก็ใช่ย่อย ดูเหมือนจะกว้างกว่าป่าเฟิร์นก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ เผลอๆ จะเกือบสองกิโลเมตรเข้าไปแล้ว

ถึงแม้สภาพภูมิประเทศจะดูสูงๆ ต่ำๆ ไม่ราบเรียบ แต่ถ้าข้างในพอจะมีทางเล็กๆ ให้ลัดเลาะไปได้ละก็…

แน่นอนว่าจุดสำคัญที่สุดยังคงเป็นถ้ำตรงนี้ ต้องดูให้แน่ชัดว่ามันคือทางลัดชั้นยอดที่เชื่อมต่อป่าสองผืนที่แตกต่างกันคนละขั้วนี้เข้าด้วยกันหรือไม่

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง มูลค่าของป่าผืนตรงหน้านี้ก็จะยิ่งมหาศาลขึ้นไปอีกหลายเท่า

คิดได้ดังนั้น หลี่เซียงตงจึงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาก้าวตรงเข้าไปสำรวจทันที

มหัศจรรย์แท้ๆ ถ้าไม่ติดว่ารู้ดีว่าที่นี่ไร้ร่องรอยมนุษย์ เผลอๆ หลายสิบปีมานี้ไม่มีคนเหยียบย่างเข้ามาสักคน

หลี่เซียงตงคงต้องสงสัยแล้วว่ามีใครมาขุดเจาะไว้หรือเปล่า

ปากโพรงที่ทอดลงไปด้านล่างนี้ไม่กว้างเท่าไร เส้นผ่านศูนย์กลางแค่สามเมตรนิดๆ เท่านั้น

แต่มันกลับดูเหมือนบันไดวนคดเคี้ยวทอดตัวลงด้านล่าง แม้ส่วนขั้นบันไดจะขรุขระไปบ้าง ระดับความสูงของแต่ละขั้นก็ไม่เท่ากัน

ทว่ากลับช่วยให้คนเดินไต่ลงไปได้อย่างสบายๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าปลายทางของโพรงถ้ำนี้จะไปโผล่ที่ไหนกันแน่

เขาก้มมองลงไปด้านล่าง แต่เพราะมุมมองที่จำกัด ประกอบกับบันไดธรรมชาตินี้คดเคี้ยวเลี้ยวลด จึงมองไม่เห็นปลายทางในคราวเดียว

“แต่ดูแข็งแรงมั่นคงดี คงไม่พังลงมาหรอก มัวยืนเล็งตรงนี้ต่ออีกชั่วโมงก็ไม่ได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นมา”

“สู้เดินดิ่งลงไปเลยดีกว่า ไม่ว่าข้างล่างจะมีตัวประหลาดอะไร เดินไปถึงสุดทางเดี๋ยวก็รู้เอง”

หลี่เซียงตงปลุกใจตัวเอง พูดกันตามตรง การลุยถ้ำสำรวจทำนองนี้ ชาตินี้เขาเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกจริงๆ

ถ้ำมืดสนิทบวกกับอากาศชื้นแฉะ ทำให้ขั้นหินใต้เท้าค่อนข้างลื่น หลี่เซียงตงจึงต้องก้าวเดินด้วยความระมัดระวังยิ่งขึ้น

เขาเดินดิ่งลงไปตามทางแบบนั้นอยู่หลายนาที

“ทำไมรู้สึกเหมือนเสียงน้ำตกจะยิ่งดังชัดขึ้นเรื่อยๆ หว่า? เชี่ยเอ๊ย คงไม่ได้เดินทะลุไปโผล่ข้างลำธารใต้ดินสายนั้นหรอกนะ?”

ในเมื่อลำธารใต้ดินไหลทะลุหน้าผาซัดซ่าลงไปได้ ย่อมต้องมีโพรงปากทางน้ำไหลออกเป็นแน่

ดังนั้นข้อสันนิษฐานของหลี่เซียงตงจึงไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล

“เดี๋ยวนะ ข้างหน้าเหมือนมีแสง น่าจะใกล้ถึงปากถ้ำแล้วมั้ง?”

เดินลงไปต่ออีกสองสามนาที จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นลำแสงส่องมาจากด้านหน้า

เพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด หลี่เซียงตงจึงรีบดับไฟฉายทันที แสงที่เดิมทีดูริบหรี่พลันสว่างชัดเจนขึ้นมาถนัดตา

ของจริงแฮะ! เขาไม่ได้มองผิดและไม่ได้ตาฝาด ข้างหน้าห่างออกไปอีกราวๆ ยี่สิบเมตร ก็น่าจะเป็นปากถ้ำแล้ว

แม้ในใจจะทั้งตื่นเต้นทั้งระแวง แต่เขาก็ยังคงก้าวเดินอย่างระมัดระวัง

“เชี่ย!”

ผ่านไปอีกหนึ่งนาที ในที่สุดหลี่เซียงตงก็มาถึงตรงจุดที่คิดว่าเป็นปากถ้ำ

พอเห็นละอองน้ำสีขาวซัดซ่าไหลทะลักลงมาเบื้องหน้า เขาก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปอีกรอบ

ตอนแรกนึกว่าจะมาโผล่ตรงจุดที่ลำธารใต้ดินไหลออก คิดไม่ถึงเลยว่าจะเดินทะลุมาอยู่หลังม่านน้ำตกพอดิบพอดี

ติดอยู่แค่อย่างเดียว… ตอนนี้ตัวเองอยู่สูงจากพื้นขนาดไหนกันแน่?

ปากถ้ำตรงนี้กว้างแค่ราวๆ สี่เมตร เมื่อเทียบกับความกว้างของน้ำตกที่แผ่ออกไปเกินสิบเมตร ม่านน้ำย่อมบดบังสายตาจนมิด

หลี่เซียงตงจึงมองไม่เห็นสภาพด้านนอก และกะความสูงของตำแหน่งที่ตัวเองยืนอยู่ไม่ได้เลย

“ให้ตายสิ นี่มันถ้ำม่านน้ำตกจากไซอิ๋วชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอวะ?”

“แต่เสียดายแฮะ ที่นี่ไม่ใช่เขาฮัวกั่วซาน แล้วก็ไม่มีพญาวานรซุนหงอคงด้วย”

พอมองดูโถงถ้ำที่ตัวเองยืนอยู่ หลี่เซียงตงก็อดทึ่งกับความมหัศจรรย์ของธรรมชาติไม่ได้

ใครจะไปคิดล่ะว่าด้านหลังม่านน้ำตกจะมีถ้ำธรรมชาติที่พื้นราบเรียบ แถมยังมีพื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ซ่อนอยู่?

“น่าเสียดายจริง ถ้าไม่ติดว่าขืนอยู่นานๆ คงได้เป็นรูมาติกเล่นงาน การมาปักหลักอาศัยอยู่ที่นี่ก็นับว่าเข้าท่าดีเหมือนกันนะเนี่ย”

หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเอง เขาก็ไม่ได้หยุดแช่อยู่นาน แม้ทิวทัศน์ตรงนี้จะชวนตะลึง แต่ด้านข้างดูเหมือนจะยังมีทางเดินเล็กๆ แยกออกไปอีกสาย ไม่รู้ว่าจะมุ่งหน้าไปไหน

หลี่เซียงตงตั้งใจจะเดินสำรวจดูต่อ

ลึกๆ ในใจมีลางสังหรณ์ว่า ข้อสันนิษฐานเมื่อครู่มีแววจะกลายเป็นเรื่องจริงสูงมาก

“เชี่ยเอ๊ย! ดันมีทางแยกซะงั้น แล้วทีนี้ใครจะบอกผมได้บ้างเนี่ยว่าควรไปทางไหน?”

เดินเลียบตามทางสายเล็กต่อมาอีกร้อยกว่าเมตร โพรงถ้ำสองสายที่มืดตื๋อพอกันและสูงท่วมหัวคนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“เวรเอ๊ย! ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว อย่างมากก็แค่เดินสำรวจมันทั้งสองทางไปเลยก็สิ้นเรื่อง”

“จ้ำจี้ผลไม้… จิ้มโดนอันไหน ฉันก็ไปอันนั้น… ได้แกแล้ว ไปกันเลย!”

ท่ามกลางความลังเล หลี่เซียงตงจึงใช้วิธีที่เบสิกและเรียบง่ายที่สุด ผลการจิ้มสุ่มได้โพรงถ้ำฝั่งซ้าย เขาจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปทันทีโดยไม่ลังเล

เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ตัวด้านหลังพอเห็นพ่อของพวกมันมุดเข้าไป ก็พากันวิ่งตามก้นมาติดๆ แบบไม่ลังเลเช่นกัน

โบราณว่าไว้ ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ เจ้าตัวเล็กพวกนี้ตั้งแต่ลืมตาดูโลกมา อันตรายที่ใหญ่หลวงที่สุดที่เคยเจอก็คือพรานอย่างหลี่เซียงตงนี่แหละ

หลังจากนั้นชีวิตความเป็นอยู่ก็สุขสบายมาตลอด เรื่องความหวาดกลัวหรือภัยอันตรายอะไรพวกนั้น… ดูเหมือนพวกมันจะไม่เคยมีสามัญสำนึกด้านนี้อยู่ในหัวเลยสักนิด

“ทำไมรู้สึกเหมือนเดินดิ่งลงข้างล่างตลอดเวลาเลยวะ? ทางเส้นนี้มันไม่มีวันสิ้นสุดหรือไงกัน?”

เดินต่อไปอีกสิบกว่านาที หลี่เซียงตงก็เริ่มจะหงุดหงิดกระวนกระวายขึ้นมาบ้างแล้ว

เขารู้สึกว่าโพรงถ้ำนี้คดเคี้ยวหมุนวนดิ่งลงข้างล่างเรื่อยๆ แม้มุมลาดเอียงจะไม่ชันมาก แต่ก็ยังพอจับความรู้สึกได้ชัดเจน

ทว่ายังนับว่าโชคดี ถึงจะมุดลึกเข้ามาได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่หลี่เซียงตงกลับยังไม่รู้สึกอึดอัดจากการขาดออกซิเจนเลยสักนิด

นั่นหมายความว่าตรงนี้ยังน่าจะเป็นเขตปลอดภัย สามารถเดินหน้าสำรวจต่อไปได้

“เสียงอันคุ้นเคยนี่… หรือว่าข้างหน้าจะเป็นปากถ้ำแล้ว?”

เดินต่อมาอีกไม่กี่นาที หลี่เซียงตงได้ยินเสียงคำรามซัดซ่าอันคุ้นหูของสายน้ำตกดังแว่วมาจากข้างหน้า หัวใจที่แขวนเติ่งกังวลมาตลอดในที่สุดก็โล่งอกลงได้เสียที

เป็นไปตามคาด หลังจากเดินตรงไปข้างหน้าอีกระยะหนึ่ง ปากถ้ำขนาดพอๆ กับประตูห้องนอนที่บ้านก็ปรากฏสู่สายตา

พอก้าวพ้นออกมา เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าตัวเองดันมาโผล่อยู่ตรงริมแอ่งน้ำใต้ผืนน้ำตกพอดิบพอดี

ตรงหน้าเป็นหาดทรายเล็กๆ ขนาดเนื้อที่ไม่เกินหนึ่งร้อยตารางเมตร นอกเหนือจากนี้แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีจุดอื่นให้เหยียบย่ำพักเท้าได้อีกเลย

“ดูท่าทางเส้นนี้จะไม่ใช่ทางออกแฮะ!”

หลี่เซียงตงถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว เอาเถอะ ดูทรงคงต้องย้อนกลับไปทางเดิม แล้วลองไปสำรวจดูว่าอีกโพรงถ้ำหนึ่งมันเป็นยังไงบ้าง

เดี๋ยวนะ นั่นมันตัวบ้าอะไรกันวะเนี่ย?!!!

ขณะที่กำลังจะหมุนตัวเดินกลับ หางตาของหลี่เซียงตงก็พลันเหลือบไปเห็นก้อนสิ่งมีชีวิตประหลาดก้อนหนึ่งเข้า

ลำตัวยาวตั้งสองเมตรกว่า ผิวหนังออกสีเหลืองหม่นๆ เทาๆ รูปร่างหน้าตาประหลาดพิลึก ดูแล้วเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ไม่น่าจะมาโผล่อยู่ในยุคเดียวกับโลกปัจจุบันได้เลยสักนิด

นี่มัน…ไม่ใช่เป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้ของเขาหรอกเหรอ? ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ป่า!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง