บทที่ 78 ถ้ำม่านน้ำ

หุบผาชันนี้จะว่ากว้างก็กว้าง จะว่าแคบก็แคบ

แม้หุบเขาเฟิร์นที่หลี่เซียงตงเพิ่งปีนลงมาจะดูเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตาในแวบแรก แต่เอาเข้าจริงพื้นที่ก็แค่ราวสองสามตารางกิโลเมตรเท่านั้น

ประกอบกับภูมิประเทศค่อนข้างราบเรียบ เดินง่าย ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง หลี่เซียงตงก็พาเจ้าตัวเล็กทั้งสี่เดินทะลุป่าเฟิร์นแห่งนี้ออกมาได้

พอมองช่องทางเดินแคบๆ เบื้องหน้าที่กว้างแค่สองสามเมตร ดูเหมือนแนวผากิ่วเปิดสู่เวหา หลี่เซียงตงก็อดทึ่งกับความมหัศจรรย์ของธรรมชาติไม่ได้อีกครั้ง

"ยังดีนะที่สองข้างทางเป็นผาหินเขียวแข็งโป๊ก ไม่งั้นฉันก็ไม่กล้าเดินเหมือนกัน"

หลี่เซียงตงลูบหน้าผาหินสีเขียวชื้นแฉะด้านข้างแล้วถอนหายใจโล่งอกเบาๆ

หน้าผาพวกนี้มองผิวเผินก็เป็นหินเหมือนๆ กันไปหมด แต่เนื้อในกลับต่างกันลิบลับ

ผาหินเขียวแบบนี้แข็งแกร่งมาก แทบไม่ต้องห่วงเรื่องหินร่วงหรือดินถล่มเลย

ถ้าเกิดเป็นพวกหินผุกร่อน หลี่เซียงตงคงยอมเสียเวลาเดินอ้อมลูกเดียว

มันไม่คุ้มกันเลยสักนิด ขืนลมพัดมาวูบเดียวแล้วมีหินก้อนโตหนักเป็นตันๆ พังครืนลงมาจะทำยังไง

จริงอยู่ว่าหินพวกนี้เปราะมาก หลายก้อนแทบไม่ต่างจากก้อนดิน แค่บีบเบาๆ ก็แหลกคามือ แต่ถ้าตกลงมาจากหน้าผาสูงเป็นร้อยเมตร มันก็ทุบกะโหลกคุณแตกกระจุยได้สบายๆ อยู่ดี…

"แต่ก็นั่นแหละ ถ้ามีแต่พวกหินผุกร่อนไม่แข็งแรง ป่านนี้คงไม่มีหุบผาชันยักษ์หลงเหลือมาจนถึงทุกวันนี้หรอก"

พอนึกขึ้นได้ หลี่เซียงตงก็ขำตัวเองว่ากังวลเกินเหตุแท้ๆ

หุบผาชันยักษ์นี้คงอยู่มานานไม่รู้กี่หมื่นปีแล้ว ถ้ามันไม่มั่นคงแข็งแรงจริง

ต่อให้การเคลื่อนตัวของเปลือกโลกในมณฑลเฉียนแถบนี้จะไม่รุนแรงเท่าไร แต่พายุฝนกระหน่ำกับน้ำป่าไหลหลากเกิดขึ้นออกจะบ่อย หุบผานี้คงโดนถล่มกลบมิดไปตั้งนานแล้ว!

จะยังเหลือทัศนียภาพอันน่าอัศจรรย์แบบนี้รอให้หลี่เซียงตงมาสำรวจได้ยังไง

รอยแยกนี้ไม่ยาวเท่าไร แค่ร้อยกว่าเมตรนิดๆ แถมจุดที่แคบที่สุดก็มีแค่ช่วงยี่สิบถึงสามสิบเมตรแรกเท่านั้น ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ

พอถึงปลายทาง ความกว้างก็ปาเข้าไปเกินยี่สิบเมตรแล้ว

ให้ความรู้สึกเหมือนบันทึกแดนดอกท้อเปี๊ยบ ‘แรกเริ่มแคบนัก พอให้คนรอดผ่าน ครั้นเดินต่อไปอีกหลายสิบก้าว พลันสว่างโล่งตา…’

"เชี่ยยย!!"

ทันทีที่ก้าวพ้นรอยแยกออกมา หลี่เซียงตงก็สบถคำอุทานระดับชาติออกมาลั่น ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่พวกเจ้าใหญ่ก็ยังยืนอึ้งตาค้าง

ที่นี่ต่างจากป่าเฟิร์นเมื่อครู่ลิบลับ เพราะเบื้องหน้าคือป่าดงดิบดึกดำบรรพ์ที่ชวนตะลึงตาค้างอย่างแท้จริง

ต้นไม้ทุกต้นสูงตระหง่านเสียดฟ้า เป็นภาพของป่าดงดิบแท้ๆ ชัดเจน แถม… อุณหภูมิที่นี่ก็สูงมาก สูงกว่าบนภูเขาด้านนอกรอยแยกอย่างน้อยๆ มีสิบองศา

และที่สำคัญที่สุด หลี่เซียงตงพบว่าตำแหน่งที่ตัวเองยืนอยู่ตอนนี้… ดันอยู่บนชะง่อนผาที่สูงอย่างน้อยห้าสิบหกสิบเมตร! บ้าไปแล้วจริงๆ!

ภูมิประเทศในรอยแยกยักษ์นี่มันจะแอดเวนเจอร์เกินไปแล้วมั้งเนี่ย?

เมื่อกี้ยังเป็นสวนเฟิร์นแสนสงบที่มีเสียงนกร้องดอกไม้บานอยู่เลย วินาทีถัดมาดันสลับเข้าโหมดเอาชีวิตรอดเฉียดตายซะงั้น?

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่เซียงตงยังได้ยินเสียงน้ำไหลดังสนั่น ประกอบกับละอองน้ำในอากาศอันชื้นแฉะ ในหัวเขาก็ผุดความคิดสุดพิลึกขึ้นมาทันที

คงไม่ใช่ว่าตัวเอง… กำลังยืนอยู่เหนือน้ำตกหรอกนะ!

ด้วยความอยากรู้ให้กระจ่าง หลี่เซียงตงจึงค่อยๆ ย่องไปที่ริมหน้าผาอย่างระมัดระวัง สุดท้ายถึงขั้นนอนราบไปกับพื้น แล้วค่อยๆ ชะโงกหัวออกไปมองดูข้างล่าง

"เชี่ย! ว่าแล้วเชียว ให้ตายสิ กะความสูงผิดไปไกลโขเลย!"

หน้าผานี้ไม่ใช่แค่ห้าสิบหกสิบเมตรแล้ว อย่างน้อยๆ ต้องมีเป็นร้อยเมตรแน่!

แถมยังมีน้ำตกสายหนึ่งกำลังไหลทะลักลงไปจากจุดสองในสามของหน้าผา ซึ่งก็คือสูงจากพื้นด้านล่างราวๆ เจ็ดสิบเมตร

"นี่มันแม่น้ำใต้ดินชัดๆ! แม่น้ำใต้ดินที่พุ่งพรวดออกมาจากกลางหน้าผาเนี่ยนะ เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิตนี่แหละ"

เมื่อสายน้ำไหลทะลักลงสู่เบื้องล่าง รองรับอยู่ด้านใต้ก็คือทะเลสาบสีเขียวมรกต ดูทรงแล้วน้ำคงลึกเอาเรื่อง

ส่วนฝั่งตรงข้ามทะเลสาบเป็นหน้าผาสูงชันเช่นเดียวกัน แต่เตี้ยกว่าฝั่งนี้เยอะ น่าจะสูงแค่สี่สิบเมตรนิดๆ

และถ้าหลี่เซียงตงเดาไม่ผิด ปลายสุดของทะเลสาบก็น่าจะเชื่อมต่อกับแม่น้ำใต้ดินอีกสายหนึ่ง

ไม่อย่างนั้น ด้วยน้ำตกที่กว้างเกินสิบเมตรและมีปริมาณน้ำมหาศาลขนาดนี้ แอ่งข้างล่างไม่มีทางรับน้ำไหวแค่นี้แน่

ต่อให้ที่นี่จะเป็นหลุมยุบขนาดยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเป็นร้อยเมตรและลึกหลายสิบเมตร มันก็คงเอ่อล้นไปนานแล้ว และป่าฝนฝั่งตรงข้ามคงโดนน้ำท่วมมิด ไม่เหลือซากให้เห็นแบบนี้หรอก

หลังจากนอนนิ่งชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามอยู่หลายนาที หลี่เซียงตงก็ยกมือขึ้นตบหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด

"บ้าเอ๊ย! รู้งี้ไม่น่ารักสบายรีบร้อนไต่ลงมาเลย ตอนนี้เป็นไงล่ะ กลายเป็นทางตันสนิท ให้ตายสิ ลงไปต่อไม่ได้แล้วโว้ย!"

หลังจากยืนดื่มด่ำกับทิวทัศน์อันน่าตื่นตาตื่นใจนี้ต่ออีกสองสามนาที หลี่เซียงตงก็เตรียมตัวหันหลังกลับ เพื่อจะอ้อมกลับขึ้นไปบนขอบหุบผาชันแล้วค่อยเดินทางต่อ

"เจ้าใหญ่ เจ้าสอง เจ้าสาม เจ้าสี่ ไปเร็ว พวกเรากลับกัน!"

"หือ? หายหัวไปไหนกันหมดเนี่ย?"

ตะโกนเรียกไปทีหนึ่งกลับไม่มีเสียงตอบรับ หลี่เซียงตงจึงกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความแปลกใจ!

เชี่ย! ผีหลอกกลางวันแสกๆ แล้วไง ไอ้ตัวเล็กทั้งหลายหายไปไหนกันหมดวะเนี่ย!!!

หลี่เซียงตงร้อนใจขึ้นมาทันที เลี้ยงดูกันมาตั้งนานขนาดนี้ แม้พวกมันจะซนไปหน่อยแต่ก็น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ

ความผูกพันระหว่างหนึ่งคนกับสี่หมาป่าจึงแน่นแฟ้นมาก ถ้าพวกมันหายไปจริงๆ เขาคงใจหายและเศร้าไปอีกนาน

"เด็กๆ รีบกลับมาเร็ว พวกเราจะไปกันแล้ว!"

ด้วยความกระวนกระวาย หลี่เซียงตงจึงเริ่มตะโกนเรียกเสียงดังลั่น

"โฮ่งๆ บรู๊ววว"

ในที่สุด คราวนี้ก็มีเสียงตอบกลับมา หลี่เซียงตงจึงรีบหันไปมองตามทิศทางของเสียง

ครู่ต่อมา เจ้าตัวเล็กทั้งสี่กลับวิ่งทะลุออกมาจากหน้าผาหิน หมาป่าเดินทะลุกำแพงได้เหรอวะ?!! ใครมันจะไปเชื่อ!

หลี่เซียงตงขยี้ตาตัวเอง พลางนึกสงสัยว่าสายตาฝาดไปหรือเปล่า

แต่พอพวกตัวเล็กวิ่งออกมาได้ ก็พุ่งพรวดมาที่ข้างเท้าของหลี่เซียงตง คาบขากางเกงของเขาแล้วออกแรงดึงไปทางที่พวกมันเพิ่งโผล่มา

"เชี่ย!"

หลี่เซียงตงจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองอุทานคำนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันนี้

รู้สึกว่าตั้งแต่ลงมาข้างล่างนี้ คำสบถติดปากแทบจะไม่เคยหยุดหลุดออกมาเลย

พอมองดูปากถ้ำตรงหน้า หลี่เซียงตงก็ประหลาดใจจริงๆ มันไม่ได้เปิดตรงๆ บนหน้าผาหิน แต่ดันเปิดอยู่ทางด้านข้าง

แถมตรงนี้ยังห่างจากหน้าผาด้านนอกแค่สองสามเมตร ตอนเดินมา หลี่เซียงตงเลยไม่ทันสังเกตว่ามีปากถ้ำอยู่ตรงนี้ด้วย ซ่อนรูปเกินไปแล้ว!

เมื่อมองดูเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ที่ตื่นเต้นยกใหญ่ เอาแต่เร่งเร้าให้เขาเข้าไปข้างใน หลี่เซียงตงก็ออกจะงงๆ หรือว่า… ข้างในจะมีของดีอะไรซ่อนอยู่?

เมื่อมองปากถ้ำที่มืดสนิท หลี่เซียงตงก็ยอมรับว่าตัวเองไม่มีสายตามองทะลุความมืด จึงหยิบไฟฉายแรงสูงออกมาแล้วกดเปิดทันที

พร้อมกับเสียงสวิตช์ดังกริ๊ก ภายในปากถ้ำก็สว่างจ้าขึ้นมาราวกับเวลากลางวัน!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง