บทที่ 77 ราวกับหลุดเข้ามาสู่โลกยุคดึกดำบรรพ์!

เห็นได้ชัดเลยว่าภูมิประเทศแถบนี้ซับซ้อนขนาดไหน

แถมไม้หนานมู่สีทองต้นใหญ่ที่สุดในประเทศต้นนี้ ยังช่วยเป็นหลักฐานอ้างอิงให้กับงานโบราณคดีหลายๆ ชิ้นอีกด้วย

อย่างเช่นสิ่งปลูกสร้างขนาดยักษ์ที่มีการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ อย่างหอทงเทียนฝูถูที่บูเช็กเทียนสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง ของพรรค์นั้นเทียบได้กับตึกระฟ้าในยุคปัจจุบันหลายๆ ตึกเลยทีเดียว

ว่ากันว่าเสากลางต้นหลักของหอนั้น คือไม้หนานมู่สีทองขนาดยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกินกว่าสิบเมตร

นี่คือเส้นผ่านศูนย์กลางนะ! นึกภาพดูแล้วกันว่าขนาดของไม้ยักษ์ต้นนั้นในยุคนั้นจะเวอร์วังอลังการขนาดไหน จนนักประวัติศาสตร์หลายคนเคยคิดว่าเป็นแค่บันทึกที่เขียนโม้เกินจริง

จนกระทั่ง… ช่วงปลายศตวรรษที่แล้ว ผู้คนได้มาค้นพบไม้หนานมู่สีทองขนาดยักษ์ต้นนี้ในส่วนลึกของเทือกเขาสือว่านต้าซาน

แม้ขนาดจะเทียบไม่ได้กับเสาเอกของหอทงเทียนฝูถูในตำนาน แต่เส้นผ่านศูนย์กลางของมันก็เกินกว่าเก้าเมตร และมีความสูงเฉียดสองร้อยเมตรจนน่าขนลุก

ความจริงแล้วหลายคนที่ได้เห็นของจริงเป็นครั้งแรก ต่างก็ต้องกังขาในชีวิต คิดไปว่าสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์บางอย่างที่มีอยู่แค่ในตำนานปรัมปราโบราณ แท้จริงแล้วอาจจะเคยมีอยู่จริงก็ได้

อย่างเช่นต้นไม้สวรรค์เจี้ยนมู่ในตำนานอะไรเทือกนั้น

เพราะไม้หนานมู่สีทองต้นนี้นี่แหละ ในตอนนั้นทั้งในประเทศไปจนถึงระดับสากลเลยเกิดกระแสศึกษาตำนานโบราณกันยกใหญ่ ซึ่งเรื่องที่ฮิตที่สุดย่อมหนีไม่พ้นคัมภีร์ซานไห่จิงอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ก็ว่าไม่ได้นะ พอตามรอยบันทึกในซานไห่จิงเข้าจริงๆ ดันมีคนค้นพบอะไรบางอย่างเข้าจริงๆ ถึงส่วนใหญ่จะเป็นข้อสรุปที่ไม่มีหลักฐานรองรับเท่าไร แต่มันก็น่าสนใจมากอยู่ดี

โดยเฉพาะช่วงสองปีมานี้ พอแพลตฟอร์มคลิปสั้นบูมขึ้นมา คลิปแนวเรื่องแปลกชวนพิศวงก็ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ประเด็นพวกนี้เลยถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีกครั้ง มีทั้งจริงทั้งปลอม และเรียกยอดวิวได้ดีทีเดียว

ปกติเวลาหลี่เซียงตงว่างๆ ก็ไถเจออยู่บ่อยๆ หลักๆ คือดูเอาฮา

…

"จากแผนที่ระบุไว้ จุดที่ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ป่าปรากฏตัว น่าจะอยู่ทางฝั่งตะวันออกสุดของหุบผาชัน ลงไปจากตรงนี้ยังมีระยะทางอีกสิบกว่ากิโลเมตร แถมภูมิประเทศข้างในยังซับซ้อน อาจจะต้องใช้เวลาสักสองวัน"

ช่วงใกล้เที่ยงของวันที่สอง หลี่เซียงตงก็พาเจ้าตัวเล็กทั้งสี่มาถึงขอบหน้าผาของหุบผาชันจนได้

เดิมทีเมื่อวานเขาวางแผนว่าจะดิ่งมาให้ถึงขอบผาเลย แต่แผนการมักตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทัน พอใกล้จะถึงจุดหมาย หลี่เซียงตงดันเจอของใหม่เข้าเสียก่อน เลยเสียเวลาไปพักใหญ่

ก็ไม่ใช่ของแปลกพิสดารอะไรหรอก แค่ไปเจอกิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่งเข้า ดูทรงแล้วน่าจะมีอายุหลายปี

กิ่งไม้นี้ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือขนาดก็ดูธรรมดาแสนธรรมดา หนาแค่ราวๆ ท่อนแขน ยาวสองเมตรเศษๆ ถ้าจะพูดถึงจุดที่พอเชิดหน้าชูตาได้เพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือมันเป็น… ไม้หนานมู่สีทอง

ใช่แล้ว ตาคุณไม่ได้ฝาดหรอก นี่คือไม้หนานมู่สีทองจริงๆ

แม้ไม้หนานมู่สีทองตามธรรมชาติจะเป็นพืชคุ้มครองหายากระดับชาติที่ห้ามตัดเด็ดขาด แต่กิ่งไม้ที่หักหล่นตามธรรมชาติอยู่บนพื้นแบบนี้ เก็บกลับไปก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร

และถึงแม้ในเน็ตจะปั่นราคาไม้หนานมู่สีทองกันจนเว่อร์วัง แต่เอาเข้าจริง ไม้หนานมู่สีทองที่ราคาแพงลิบลิ่วพวกนั้นตัวมันเองก็หาดูได้ยากมาก

อย่างไม้หนานมู่สีทองต้นใหญ่ที่สุดในประเทศที่พูดถึงก่อนหน้านี้ ย่อมมีมูลค่ามหาศาลอยู่แล้ว แต่เศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยแบบนี้ ไม่ได้แพงอะไรขนาดนั้นหรอก

หลี่เซียงตงกะว่าจะเอากลับไปกลึงแปรรูปง่ายๆ ทำเป็นไม้เท้าเก็บไว้ พอถึงวันเกิดคุณตาปีหน้าค่อยเอาไปให้เป็นของขวัญวันเกิด

จากนั้น… เขาก็ดันนึกขึ้นมาได้อีกว่า ถ้าให้คุณตาแล้ว จะไม่ให้คนอื่นก็ดูจะลำเอียงไปหน่อย

เลยช่างหัวการเดินทางชั่วคราว กางเต็นท์ตั้งแคมป์ตรงนั้น แล้วเริ่มตระเวนหาไม้ในป่าต่อทันที

แต่เชื่อไหมล่ะ เขาเจองานไม้ที่พอเอามาใช้ประโยชน์ได้เพียบเลยจริงๆ ชิ้นเล็กชิ้นใหญ่รวมๆ กันแล้วหนักตั้งยี่สิบถึงสามสิบจิน คราวนี้อย่าว่าแต่ไม้เท้าเลย

ต่อให้เป็นเครื่องประดับ ปิ่นปักผมไม้ หรือพวกลูกปัดร้อยข้อมือ ก็ทำได้ตั้งเยอะแยะ

เผลอๆ แจกญาติโกโหติกา ป้าสะใภ้ น้าสาวทั้งหลายจนครบทุกคนแล้ว ในมือเขาก็ยังเหลือของพวกนี้อีกเพียบ

"ไปกันได้แล้วพวกตัวเล็ก ถึงเวลาลงไปข้างล่างแล้ว"

พอกวาดสายตาดูคร่าวๆ หลี่เซียงตงก็เห็นทางลาดที่ไม่ชันมากนักจุดหนึ่ง บนนั้นยังมีต้นไม้ใบหญ้าและพุ่มไม้ขึ้นอยู่พอสมควร

มีต้นไม้พวกนี้คอยช่วยยึด ต่อให้ต้องเจอกับหน้าผาเตี้ยๆ ก็คงไต่ลงไปได้อย่างราบรื่น

ดังนั้น หลี่เซียงตงจึงเลือกเส้นทางนี้โดยไม่ลังเล แม้ว่าถ้าลองหาดีๆ อาจจะมีตัวเลือกที่ดีกว่านี้ อย่างเช่นทางด่านสัตว์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติในป่า

จุดที่พวกสัตว์ป่าเดินผ่าน ย่อมไม่มีทางที่ไม่มีทางเดินอยู่แล้ว

แต่ก็นั่นแหละ โบราณว่าไว้ มีฝีมือซะอย่างจะทำอะไรก็ได้ ไม่อยากเสียเวลาหาแล้ว เขาก็เลยเลือกที่จะลุยดะลงไปตรงๆ นี่แหละ

ทว่าดวงของหลี่เซียงตงจัดว่าดีมาก ตลอดทางที่ไต่ลงมา ถึงบางช่วงจะชันไปหน่อย แต่ก็เจอแค่เนินสะดุดเตี้ยๆ ไม่กี่จุด นอกนั้นก็ไม่มีอะไรเลย

พอลงมาถึงก้นหุบผาชันได้อย่างราบรื่น แค่กวาดสายตามองแวบเดียว หลี่เซียงตงก็ถึงกับตะลึงงันไปเลย

มิน่าล่ะเมื่อวานพวกตาแก่พวกนั้นถึงบอกว่า ระบบนิเวศในส่วนลึกของเทือกเขาสือว่านต้าซานแห่งนี้ แทบจะเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ซับซ้อนที่สุดในโลกเท่าที่พวกเขาเคยเห็นมา

ระยะห่างแค่ไม่กี่ร้อยเมตรแท้ๆ แต่ทิวทัศน์กลับเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ มหัศจรรย์สมคำร่ำลือจริงๆ

พอมองออกไป สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือผืนทะเลเฟิร์นอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา บางต้นยังมีดอกไม้สีเหลืองเล็กๆ ที่ไม่รู้จักชื่อเบ่งบานอยู่ ดูสวยงามแปลกตาไปอีกแบบ

ทั้งต้นสูงต้นเตี้ย คุณแทบจะเห็นพืชตระกูลเฟิร์นสารพัดรูปแบบได้จากที่นี่

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฟิร์นไร้ชื่อต้นหนึ่งที่โตสูงใหญ่ราวกับไม้ยืนต้น หลี่เซียงตงก็เงยหน้ามอง พลางอดอุทานออกมาไม่ได้

"นี่เชี่ยอะไรเนี่ย เฟิร์นเรอะ? อย่างต่ำๆ ก็ต้องมีหกเจ็ดเมตรแล้วมั้งเนี่ย!"

และเฟิร์นขนาดยักษ์แบบนี้กลับไม่ได้หาดูยากเลยในแถบนี้ ต้นที่ย่อมลงมาหน่อย สูงสองถึงสามเมตรหรือกระทั่งสามถึงสี่เมตร ยิ่งมีให้เกลื่อนกลาดไปหมด

ชั่วพริบตานั้น หลี่เซียงตงถึงกับเกิดภาพลวงตาขึ้นมาว่า ตัวเองหลุดมาอยู่ในยุคดึกดำบรรพ์หรือเปล่า

ยุคดึกดำบรรพ์อันดิบเถื่อนอย่างถึงที่สุด ยุคที่ยังมีพวกเสือเขี้ยวดาบกับแมมมอธเดินเพ่นพ่าน แม้กระทั่งแมลงปอยังตัวโตตั้งเมตรสองเมตรนั่นน่ะ!

ผ่านไปหลายนาที ในที่สุดหลี่เซียงตงก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้ เขาร้องเรียกพวกตัวเล็กที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่ไม่ไกลให้กลับมา

หยิบเข็มทิศพกพาออกมา หลี่เซียงตงก็มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก มุ่งตรงสู่จุดหมายของตัวเอง

"ไม่รู้เหมือนกันแฮะว่าในนี้จะมีสัตว์อะไรอาศัยอยู่บ้าง ยังไงซะก็ต้องระวังตัวไว้ก่อนดีกว่า"

เฟิร์นป่าส่วนใหญ่สามารถกินได้ โดยเฉพาะในมณฑลกุ้ยโจวแห่งนี้ พืชตระกูลเฟิร์นแทบจะเป็นกับแกล้มผักยำรสเลิศที่ขาดไม่ได้บนโต๊ะอาหารของใครหลายๆ คน

พืชที่กินได้ย่อมหมายความว่าที่นี่ต้องมีสัตว์ป่าอยู่ชุกชุมแน่นอน เพราะในสายตาของพวกสัตว์กินพืช ที่นี่แทบจะเป็นสรวงสวรรค์ที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสทุกหนทุกแห่ง

และพอสัตว์กินพืชมีเยอะ ก็ย่อมหมายความว่า สัตว์กินเนื้อแถบนี้ก็ต้องมีไม่น้อยเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ร้ายที่ล่าเหยื่อด้วยกรงเล็บและเขี้ยวอันแหลมคม หรือพวกสัตว์มีพิษที่ใช้พิษในการล่า ต่างก็เป็นตัวอันตรายทั้งนั้น

หลี่เซียงตงไม่อยากให้ตัวเองกับพวกตัวเล็กต้องมาเจ็บตัวโดยใช่เหตุ

ดังนั้นตลอดทาง เขาจึงสังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้างอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะพวกสัตว์มีพิษแมลงมีพิษทั้งหลาย ของพรรค์นี้มักจะพรางตัวเก่งเป็นบ้า เผลอแค่นิดเดียวอาจจะโดนมันเล่นงานเอาได้ง่ายๆ

จัดเป็นพวกสายซุ่มแอบแทงข้างหลังตัวพ่อของวงการธรรมชาติอย่างแท้จริงเลยเชียวล่ะ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง