บทที่ 76 หุบเขาทรุดใหญ่

“คุณว่าพวกสัตว์ที่อยู่ในนี้มันใช้ชีวิตกันยังไง ภูมิประเทศแบบนี้ แค่จะก้าวขาออกจากบ้านแต่ละวันก็เป็นปัญหาแล้วมั้ง!”

บนเครื่องบิน หลี่เซียงตงมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภูเขาหินแหลมคมขรุขระตั้งเรียงรายสลับซับซ้อนแน่นขนัดราวกับเขี้ยวสุนัข ในใจอดทึ่งไม่ได้

“ไม่รู้สิครับ อาจจะเป็นการคัดเลือกตามธรรมชาติมั้ง อยู่ที่นี่มาตั้งหลายพันปี ยังไงก็คงต้องมีทักษะพิเศษติดตัวกันบ้างแหละ”

ได้ยินดังนั้น นักบินผู้ช่วยช่างคุยคนเมื่อวานก็เอ่ยตอบเรียบๆ

แม้จะเป็นแค่นักบินผู้ช่วย แต่ก็ทำงานมาหลายปีแล้ว เขตใจกลางนี้เขาก็บินเข้ามานับครั้งไม่ถ้วน

ถึงแม้ทุกครั้งที่ได้เห็นทัศนียภาพอันตระการตานี้จะอดทึ่งไม่ได้ แต่พอดูบ่อยเข้า ก็ไม่ถึงกับเก็บสีหน้าไม่อยู่

“พื้นที่ข้างล่างนั่นผมเรียกมันว่าป่าเขี้ยวหมาครับ อย่าเห็นว่ามองจากข้างบนดูน่ากลัวเชียว พอลงไปข้างล่างแล้ว มีทางเดินเล็กๆ ลัดเลาะเชื่อมถึงกันเต็มไปหมด”

“เทียบกับข้างนอกแล้ว ทางข้างในนี้ยังเดินง่ายกว่าซะอีก แต่ก็นั่นแหละ ทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าคุณต้องไม่หลงทางนะ”

พอได้ยินแบบนี้ หลี่เซียงตงก็หันไปมองคนช่างจ้อคนนี้ด้วยความประหลาดใจ

“พี่ชาย ฟังจากน้ำเสียงนี่ คุณเคยเข้าไปข้างในด้วยเหรอครับเนี่ย นับถือเลยจริงๆ สมแล้วที่เป็นหัวกะทิจากกรมป่าไม้มณฑล วิชาล้นตัวจริงๆ นะครับคุณเนี่ย”

คำชื่นชมนับถือพวกนี้ หลี่เซียงตงพูดออกมาจากใจจริง นักบินแท้ๆ ยังกล้าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงในพื้นที่อันตรายแบบนี้ได้

แถมฟังจากน้ำเสียง น่าจะเคยเข้าไปมากกว่าหนึ่งครั้งด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ลึกขนาดนี้หรอกจริงไหม

ทว่า… หลี่เซียงตงกลับคิดผิดถนัด พี่ชายคนนี้ก็แค่พวกเก่งแต่ปากคนหนึ่งเท่านั้นแหละ

พอได้ยินหลี่เซียงตงเอ่ยปากชม เขาก็หน้าแดงขึ้นมาทันควัน ก่อนจะตอบอึกๆ อักๆ

“เอ่อ… ก็ไม่เชิงหรอกครับ ผมไม่มีปัญญาเดินรอดออกมาจากที่แบบนั้นหรอก ส่วนใหญ่ก็ฟังมาจากเพื่อนร่วมงานแผนกภาคสนามในหน่วยงานนั่นแหละ”

“พอฟังบ่อยๆ มันก็พลอยรู้เรื่องโน้นเรื่องนี้ไปด้วยนิดหน่อย แต่อย่างที่คุณรู้นั่นแหละ ผมน่ะเก่งแค่วิชาการบนแผ่นกระดาษ”

พี่ยอดนักจ้อเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจขึ้นเรื่อยๆ แต่ยังดีที่เขามองเห็นจุดหมายปลายทางของเที่ยวบินนี้เข้าพอดี จึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เอาละ ไม่พูดมากแล้วครับพี่ชาย ข้างหน้านี้คือระยะทางไกลที่สุดเท่าที่เฮลิคอปเตอร์พวกเราจะเข้าไปได้แล้ว ขืนบินลึกเข้าไปอีก คุณโรยตัวลงไปมันจะไม่ปลอดภัย”

“รีบตรวจเช็กอุปกรณ์ของตัวเองรอบสุดท้ายให้ดีว่าเอามาครบหรือยัง”

“ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพอลงไปแล้ว พวกผมไม่มีปัญญาตามหาคุณเจอในป่าดงดิบกว้างใหญ่ขนาดนี้เพื่อเอาของไปส่งให้อีกรอบหรอกนะ”

“ได้ครับ ขอบคุณที่ช่วยเตือนนะพี่ชาย”

ได้ยินแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ไม่กล้าประมาท เริ่มตรวจสอบอุปกรณ์ทันที ของอย่างอื่นยังพอว่า แต่หินจุดไฟกับไฟแช็กนี่ห้ามลืมเด็ดขาด

ในป่าดงดิบแห่งนี้ค่อนข้างชื้นอยู่แล้ว หากของพรรค์นี้หายไป หลายวันหลังจากนี้เขาคงต้องกินเนื้อสดดื่มเลือดสัตว์จริงๆ แน่

ส่วนเรื่องปั่นไม้จุดไฟน่ะเหรอ คุณต้องมีทั้งฝีมือและสภาพแวดล้อมที่อำนวยด้วยถึงจะทำได้!

ดูอย่างลุงเอ็ดสิ ผู้เชี่ยวชาญการเอาชีวิตรอดระดับแถวหน้าของโลก แต่พอไปอยู่ในป่าดิบชื้นของเมืองไทย ต้องทุลักทุเลอยู่ตั้งกี่วันกว่าจะจุดไฟติด?

ส่วนหลี่เซียงตงที่ฝึกมาแบบครึ่งๆ กลางๆ แถมอยู่คนละสายกันโดยสิ้นเชิง ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

…

หลังจากโบกมือลาเฮลิคอปเตอร์ และนัดแนะกันว่าจะกลับมาขึ้นเครื่องตรงนี้อีกครั้งในตอนเที่ยงของอีกสิบวันข้างหน้า

หลี่เซียงตงก็พาเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ที่กำลังตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังหุบเหวลึก

ดวงของเขาจัดว่าดี ตอนที่อยู่บนฟ้าเมื่อครู่ก็มองเห็นแล้วว่า หุบเหวลึกอยู่ตรงหน้าเขาห่างออกไปราวๆ สิบกิโลเมตรเท่านั้น

และเมื่อดูจากความกว้าง ประเมินแบบรัดกุมก็น่าจะกว้างเกินหนึ่งกิโลเมตรครึ่ง

ความกว้างระดับนี้หมายความว่า น่าจะมีทางลงสู่ก้นเหวมากกว่าหนึ่งทางแน่นอน

นอกจากวิธีนี้แล้ว ก็ยังมีอีกวิธีคือตรงจุดที่หุบเหวแคบพอ ผนวกกับคุณมีวิชาแก่กล้าและใจกล้าบ้าบิ่นพอ จะใช้วิธีปีนป่ายหน้าผาลงไปตรงๆ เลยก็ยังได้

แต่วิธีนั้นปกติจะใช้กับรอยแยกเล็กๆ ที่ลึกไม่เกินสิบกว่าเมตรเท่านั้น

หากจะเอามาใช้กับหุบเหวลึกในเขตใจกลางป่าที่มีความลึกเฉลี่ยเกินกว่าสองร้อยเมตรแห่งนี้ละก็

หลี่เซียงตงก็คงได้แต่เอ่ยปากนับถือ แล้วค่อยถามหาที่อยู่บ้านคุณแล้วละ

ไม่ได้จะไปกราบไหว้ขอเป็นศิษย์อะไรหรอกนะ แต่กะจะไป… กินโต๊ะจีนงานศพต่างหาก! แล้วค่อยไปยืนไว้อาลัยดูหน้าศพของยอดผู้กล้าเป็นครั้งสุดท้าย

“เฮ้ย! เจ้าพวกตัวแสบ วิ่งช้าๆ หน่อย ที่นี่ไม่เหมือนแถวบ้านเรานะ อันตรายจะตายชัก”

“ถ้ามีตัวอะไรพุ่งพรวดออกมากระชากไปแดก ฉันช่วยพวกแกไม่ได้หรอกนะเว้ย”

เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสี่วิ่งคึกคะนองไปข้างหน้า ราวกับหมาฮัสกีหลุดปลอกคอ หลี่เซียงตงก็อดที่จะตะโกนเรียกไม่ได้

แม้จะไม่รู้ว่าเจ้าพวกตัวจิ๋วจะฟังพ่อของมันเข้าใจหรือเปล่า แต่พอพ่อเรียก แต่ละตัวก็ยอมวิ่งกระดิกหางกลับมาแต่โดยดี

“ตอนนี้แปดโมงครึ่ง หวังว่าจะไปถึงขอบหุบเหวก่อนฟ้ามืดนะ”

การเดินทางในป่าดงดิบเทียบไม่ได้กับการเดินทอดน่องบนถนนใหญ่

ยกตัวอย่างเช่นการวิ่งมาราธอนที่จัดขึ้นทั่วโลกทุกปี ระยะทางสี่สิบกว่ากิโลเมตร วิ่งแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงเส้นชัย

แต่ในป่าดงดิบ แม้สภาพพื้นที่จะไม่ได้ซับซ้อนทุรกันดารมากมาย แต่ต้นไม้ใบหญ้าและหนามแหลมขึ้นรกทึบ เวลาหลายชั่วโมงอาจจะเดินได้ไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรด้วยซ้ำ

ที่แย่ที่สุดคือถ้าคุณเป็นพวกเซนส์เรื่องทิศทางไม่ค่อยดี ก็มีสิทธิ์สูงมากที่จะตะเกียกตะกายบุกป่ามาทั้งวัน คิดว่าตัวเองเดินมาได้ไกลโข

แต่สุดท้ายกลับพบว่าตัวเองเดินวนเป็นวงกลมรอบใหญ่กลับมาที่เดิม

อืม… เผลอๆ อาจจะถอยหลังกลับไปอีกระยะหนึ่งด้วยซ้ำ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้…

บอกได้คำเดียวว่าในป่าดงดิบอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น พลาดพลั้งไปนิดเดียว คุณอาจจะได้กลายเป็นร่างฟอสซิลช่วยเหลืองานโบราณคดีในอีกหลายพันปีข้างหน้าเอาได้

เพราะงั้น หากไม่มีผู้เชี่ยวชาญร่วมทาง หรือไม่ได้มีฝีมือแกร่งกล้าจริงๆ ก็อย่าได้เหยียบย่างเข้ามาในป่าลึกส่งเดชจะดีกว่า

“พับผ่าสิ ต้นไม้นี่… คงต้องใช้คนสักห้าหกคนโอบเลยมั้งเนี่ย!”

การเข้ามาครั้งแรก ทำให้หลี่เซียงตงเดินไปได้แค่สองสามก้าวก็ต้องอุทานด้วยความทึ่งออกมาคำหนึ่ง

จุดที่เขาอยู่ตอนนี้คือบริเวณที่ราบซึ่งดินอุดมสมบูรณ์ที่สุด และเป็นจุดที่ต้นไม้สูงใหญ่ที่สุดเช่นกัน

ด้วยอานิสงส์จากการปกป้องของภูมิประเทศอันซับซ้อนด้านนอก ทำให้ระบบนิเวศของที่นี่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างยอดเยี่ยมมาตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน

ก่อนหน้านี้เขาเคยอ่านรายงานข่าวชิ้นหนึ่ง ระบุว่าป่าไม้หนานมู่สีทองตามธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุด และต้นไม้หนานมู่สีทองต้นใหญ่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในประเทศ ล้วนอยู่ในแถบนี้ทั้งสิ้น

ไม้ชนิดนี้คือวัตถุดิบจำเป็นที่จักรพรรดิทุกยุคทุกสมัยใช้สร้างพระราชวัง และเกือบทั้งหมดล้วนถูกตัดโค่นแล้วลำเลียงออกไปจากที่ราบสูงอวิ๋นกุ้ย

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ในยุคสมัยที่พระราชโองการยิ่งใหญ่เหนือฟ้า ผืนป่าไม้หนานมู่สีทองแห่งนี้ก็ยังคงรอดพ้นและสืบทอดมาได้จนถึงทุกวันนี้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง