บทที่ 75 ใจกลางเขตลึกสุด

คนที่รู้ก็เข้าใจว่านี่คือฐานวิจัยและคุ้มครอง แต่ถ้าคนไม่รู้มาเห็น คงนึกว่าเป็นรีสอร์ตดูแลสุขภาพสุดหรูในหุบเขาลึกเป็นแน่

"เสี่ยวหลี่มาแล้ว มาๆ รีบมานั่งก่อน นั่งเครื่องบินมาเหนื่อยไหมล่ะ?"

ทันทีที่ก้าวลงจากเครื่อง หลี่เซียงตงก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากกลุ่มคุณตาคุณยาย

โดยเฉพาะตาแก่คนที่เคยทำหน้าบูดบึ้งตลอดเวลา ไม่ประสีประสาเรื่องมารยาททางสังคมคนนั้น ตอนนี้กลับฉีกยิ้มแป้นหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศ

ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เซียงตงจำสีหน้าบูดบึ้งของแกได้แม่นยำ คงอดสงสัยไม่ได้ว่าฐานนี้เปลี่ยนตัวผู้ดูแลไปแล้วหรือเปล่า

"เสี่ยวหลี่เอ๊ย คราวนี้แกสร้างผลงานใหญ่หลวงจริงๆ นะ จากการวิจัยของพวกเราในช่วงนี้พบว่ากล้วยไม้ต้นนี้มหัศจรรย์มากเลย"

"พอกลางคืนมาถึง ดูเหมือนมันจะทำปฏิกิริยาเคมีประหลาดบางอย่างกับแสงจันทร์"

"ตอนที่มันเปล่งแสง กลิ่นหอมสะอาดที่แผ่ออกมาจะมีสารลึกลับมหัศจรรย์ชนิดหนึ่งปนอยู่ด้วย"

"ไม่เพียงแต่ช่วยให้นอนหลับ แต่ดูเหมือนยังช่วยปรับสภาพร่างกายให้ดีขึ้นได้อีก"

"ช่วงนี้พวกคนแก่อย่างพวกเราพักอยู่ที่นี่ตลอด รู้สึกได้ชัดเจนเลยว่าร่างกายดีกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก"

…

พอพูดถึงเรื่องวิจัยกล้วยไม้ ตาแก่ก็ร่ายยาวเป็นน้ำไหลไฟดับ

กลุ่มคนแก่ข้างๆ ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ คอยเออออห่อหมกเสริมอยู่เรื่อยๆ

ทำเอาหลี่เซียงตงลงเครื่องมาแล้วแทรกไม่ได้สักประโยค ได้แต่นั่งฟังพวกเขาพล่ามอยู่ตรงนี้

แถมพวกเขายังไม่พูดถึงเรื่องงานจริงจังแม้แต่คำเดียว ไหนตกลงกันไว้ว่าจะมาอบรม แล้วมุ่งหน้าเข้าสู่เขตแกนกลางของเขตใจกลางป่าโดยตรงเลยไม่ใช่เหรอ?

ดูทรงแล้ว… วันนี้คงไม่ได้ไปแหงๆ

"เรื่องนี้พวกเรารายงานขึ้นไปแล้ว ยังไงพวกเราก็เป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญด้านพืชและสัตว์ ด้านอื่นไม่ใช่ขอบเขตความเชี่ยวชาญของพวกเรา"

"มีผู้เชี่ยวชาญมารับตัวอย่างส่งไปตรวจที่สถาบันระดับท็อปที่น่าเชื่อถือที่สุดในประเทศแล้ว ตอนนี้ก็แค่รอผล"

"ถ้าเรื่องเป็นจริงอย่างที่พวกเราว่า ต่อไปที่นี่คงไม่ธรรมดาแล้วละ"

"เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง อันดับแรกฐานนี้ต้องขยายใหญ่ขึ้นแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้ก็ส่งผลดีกับแกอย่างมากด้วย"

"ไม่พูดเรื่องอื่น แค่อยู่ติดกับฐานขนาดนี้ ต่อไปเรื่องงานของแก การเข้าออกป่าอะไรพวกนี้ก็จะสะดวกขึ้นเยอะ แถมยังมีเรื่องเงินรางวัลที่เคยบอกแกไว้อีก"

"ถึงตอนนั้นเงินรางวัลต้องเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าแน่ เพราะถ้ามันเป็นจริง สำหรับหลายๆ อุตสาหกรรมในประเทศของเรา"

"อย่างเช่น อุตสาหกรรมยา หรือการดูแลสุขภาพ ล้วนเป็นการค้นพบและการก้าวข้ามครั้งใหญ่ ประเมินค่าไม่ได้เลย"

พวกคนแก่ยิ่งพูดยิ่งคึกคัก จนสุดท้ายพากันเดินเข้ามานั่งในห้องแล้ว ก็ยังคุยกันไม่หยุดหย่อน

ทว่า… สำหรับคำพูดของพวกเขา หลี่เซียงตงกลับไม่ได้เก็บมาใส่ใจเท่าไร

อย่างแรกเลย เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ค่อยน่าเชื่อถือ ต่อให้มีผลแบบนั้นจริง ก็คงน้อยนิดจนแทบมองไม่เห็น

เพราะถึงตาแก่ยายแก่พวกนี้จะดูกระปรี้กระเปร่ากว่าตอนเจอกันครั้งก่อนมาก แต่สุขภาพเนื้อแท้จริงๆ ก็ยังเหมือนเดิมนั่นแหละ

ส่วนเรื่องความกระปรี้กระเปร่านั้น น่าจะมาจากปัจจัยของตัวเองมากกว่า

ข้อแรก การค้นพบกล้วยไม้มหัศจรรย์ต้นนี้แต่เดิมก็ทำให้พวกเขากระตือรือร้นสุดขีดอยู่แล้ว ยังไงนี่ก็คือพืชที่เคยมีอยู่แค่ในตำนาน จู่ๆ กลับมาโผล่อยู่ตรงหน้าพวกเขา

ส่วนข้อสอง ก็คือเรื่องที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่าการได้ดมกลิ่นหอมของดอกไม้ช่วยให้นอนหลับได้ดี

กินอิ่มนอนหลับ ชีวิตมีเป้าหมายให้มุ่งมั่น ใช้ชีวิตแบบนี้มาสักพัก ร่างกายไม่ดีขึ้นสิแปลก

แต่ถึงในใจจะคิดแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ไม่ได้คิดจะพูดออกไปทำลายความกระตือรือร้นของคนแก่พวกนี้หรอก

ก็เหมือนที่พวกเขาว่านั่นแหละ ส่งตรวจไปแล้วนี่ ถ้าไม่ได้อะไรก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเกิดได้อะไรขึ้นมาจริงๆ มันก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขาไม่ใช่เหรอ?

ด้วยเหตุนี้ ฝ่ายคนแก่ก็รับหน้าที่พูดไป ส่วนหลี่เซียงตงก็รับหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดีเป็นหลัก

คุยกันยาวไปจนถึงเวลาอาหารกลางวัน

ส่วนเรื่องการเข้าสู่เขตแกนกลาง ตอนนี้หลี่เซียงตงกลับไม่ค่อยรีบร้อนแล้ว

อย่างแรกเลยก็คือเพราะมีเฮลิคอปเตอร์ ตัวเขาเองก็ประหยัดเวลาเดินทางไปได้ตั้งหนึ่งวันแล้ว

แถมหลังจากนี้เขายังสามารถขอติดเครื่องบินไปลงตรงจุดที่ใกล้จุดหมายที่สุดและลงจอดได้อีก

คิดไปคิดมา ช่วยร่นเวลาเดินทางไปได้ตั้งหลายวัน แถมไม่ต้องไปบุกป่าฝ่าดงให้ทรมานสังขารด้วย

ตอนนี้ก็แค่คุยเป็นเพื่อนคนแก่ไม่กี่คน เมื่อเทียบกับประโยชน์ที่เขาได้มา มันคุ้มค่าเสียยิ่งกว่าคุ้ม

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่เซียงตงยังแอบมีแผนการเล็กๆ ในใจ นั่นก็คือ… ฉวยโอกาสนี้ผูกมิตรกับพวกตาแก่ไว้ให้ดี

ต่อไปถ้าเขาอยากจะใช้เครื่องบินอะไรมันจะไม่สะดวกขึ้นเยอะเลยเหรอ?

อย่างน้อยก็ไม่ต้องเหนื่อยไปจองคิวรอข้างนอก แถมยังอยู่ใกล้ตัวเองมาก แค่ยี่สิบสามสิบนาทีก็ถึง

แน่นอนว่าเรื่องค่าใช้จ่าย หลี่เซียงตงจ่ายตามปกติอยู่แล้ว

อะไรที่ควรเอาเปรียบ อะไรที่ไม่ควรเอาเปรียบ เรื่องนี้ในใจเขารู้ดีทีเดียว

"ไปเถอะเสี่ยวหลี่ พวกเราไปกินข้าวกันก่อน ให้แกเห็นเรื่องน่าขำซะแล้ว พวกคนแก่อย่างเราก็ไม่ได้เจอใครที่จะมาแชร์ความสุขด้วยตั้งนานแล้ว"

"พอจู่ๆ ได้เจอผู้มีผลงานใหญ่อย่างแก ก็เลยอดพูดมากไม่ได้"

จนกระทั่งแพทย์ประจำตัวของพวกเขาเดินมาเร่ง บอกว่าถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว ทั้งหมดถึงเพิ่งรู้สึกตัว

ต้องยอมรับเลยว่า การมีผู้ใหญ่กลุ่มนี้อยู่ที่นี่ทำให้เขาพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ฝีมือพ่อครัวที่รับหน้าที่ทำอาหารนี่สุดยอดจริงๆ ถึงจะไม่ใช่หูฉลามเป๋าฮื้ออะไร เป็นแค่อาหารบ้านๆ ทั่วไป แต่รสชาติดีมากจริงๆ

อย่างน้อยหลี่เซียงตงลองถามใจตัวเองดู เขาก็ไม่มีฝีมือขนาดนี้แน่

ไม่ได้กินกับข้าวหอมอร่อยขนาดนี้มานานแล้ว หลี่เซียงตงก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ฟาดเรียบอย่างเมามัน แน่นอนว่าระหว่างนั้นก็ไม่ลืมแบ่งอาหารให้เจ้าตัวเล็กทั้งหลายด้วย

จากนั้น…

เพราะพวกเขาเป็นแขก อาหารกลางวันของโรงอาหารในวันนี้เกือบครึ่งหนึ่งจึงตกไปอยู่ในท้องของพวกกระเพาะครากทั้งห้า…

ทำเอาพ่อครัวที่รับหน้าที่ทำอาหารยืนอ้าปากค้าง นี่มันคนป่าที่ไหนโผล่มาวะเนี่ย? กินจุชิบเป๋ง!

พอกินข้าวเสร็จ ช่วงบ่ายก็ไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรอีก บรรดาคนแก่ต่างก็เป็นคนงานยุ่ง การที่ยอมเสียเวลาคุยเล่นไปทั้งช่วงเช้าก็ถือเป็นการผ่อนคลายที่หาได้ยากแล้ว

พอกินเสร็จก็พากันมุดเข้าห้องทดลองไปทำงานต่อ

แต่ก่อนจะไป ในที่สุดก็ยังไม่ลืมเรื่องงานหลัก ได้ไปตามคนหนุ่มที่เรียนมาทางด้านนี้โดยตรงมาช่วยสอนข้อควรระวังให้หลี่เซียงตง

เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือ คราวนี้หลี่เซียงตงไปแล้วต้องบันทึกข้อมูลอะไรบ้าง และยังต้องเก็บตัวอย่างน้ำกลับมาสามชุด

สำหรับเรื่องนี้ หลี่เซียงตงยินดีทำอย่างยิ่ง เพราะนั่นหมายความว่า ขากลับเขาก็สามารถขอติดเครื่องบินกลับมาที่นี่ได้อีก

สุดท้ายก็เป็นพวกอุปกรณ์เฉพาะทาง เช่น กล้องวิดีโอ เครื่องเก็บตัวอย่างอะไรพวกนั้น

การเรียนรู้วิธีใช้อุปกรณ์พวกนี้ให้ถูกต้องก็กินเวลาไปพอสมควร

กว่าหลี่เซียงตงจะเรียนรู้จนจบหลักสูตร เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสี่โมงกว่า จะถึงเวลาอาหารเย็นอีกแล้ว

เมื่อเป็นเช่นนี้ หลี่เซียงตงย่อมหน้าด้านขอฝากท้องกินข้าวฟรีที่นี่อีกมื้อ

ส่วนเรื่องเขตแกนกลาง พรุ่งนี้เช้าตื่นมาค่อยไปก็มีค่าเท่ากัน นั่งเครื่องบินไปไม่กี่สิบนาทีก็ถึง ไม่เสียเวลาหรอก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง