บทที่ 74 หุบเขาเล็กๆ ที่เปลี่ยนโฉมใหม่

“ได้ครับ ผมแอดวีแชตคุณไปแล้ว รบกวนช่วยกดยืนยันด้วยนะครับ”

“จริงสิครับ รบกวนคุณยืนรออยู่ที่เดิมก่อน อย่าเพิ่งเดินไปไหน เดี๋ยวทางเราจะมีเฮลิคอปเตอร์เฉพาะกิจบินไปรับคุณครับ”

พอได้ยินแบบนี้ หลี่เซียงตงก็แอบแปลกใจ เฮลิคอปเตอร์เหรอ จะได้รับการดูแลดีขนาดนี้เชียว?

แต่เดี๋ยวนะ ในเมื่อพวกเขามีเฮลิคอปเตอร์ แล้วทำไมไม่บินไปกันเองล่ะ ต่อให้นักวิจัยจะมีร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหน่อยก็เถอะ

แต่ระดับเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้มณฑล เวลาออกไปปฏิบัติภารกิจสำรวจ จะพกปืนไปด้วยสักสองสามกระบอก หรือแม้กระทั่งทำเรื่องขอเจ้าหน้าที่ติดอาวุธคุ้มกันไปด้วยก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้นี่นา?

ไหงภารกิจที่ดูไม่มีอะไรซับซ้อนแบบนี้ถึงได้วนมาตกใส่หัวเขาได้ล่ะเนี่ย?

“ใช่ครับ เฮลิคอปเตอร์ครับ เพราะการค้นพบของคุณหลี่ ทางเราเลยได้ไปตั้งสถานีสำรวจระยะยาวไว้ที่หุบเขาแห่งนั้นแล้วครับ”

“ที่นั่นจะมีเฮลิคอปเตอร์สแตนด์บายพร้อมปฏิบัติงานตลอดเวลา ยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ”

“คุณหลี่ไม่ต้องรีบร้อนนะครับ ไม่เกินครึ่งชั่วโมง เฮลิคอปเตอร์ก็จะไปถึงที่คุณอยู่แล้วครับ”

“ได้ครับๆ งั้นผมเดินกลับไปรอที่บ้านเลยนะ?”

พอคุยจบ หลี่เซียงตงก็หันหลังเดินกลับบ้านทันที ในเมื่อมีเฮลิคอปเตอร์ให้นั่งฟรี เรื่องอะไรจะต้องไปเดินให้เหนื่อยสายตัวแทบขาดล่ะ?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีตัวถ่วงอีกสี่ตัวนี่ด้วย

ก็แค่ช่วงนี้หลี่เซียงตงรู้สึกว่าร่างกายตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก ถึงได้มีความมั่นใจที่จะพกเจ้าตัวเล็กทั้งสี่เดินเท้าเข้าไปยังเขตใจกลางป่า

แต่ระหว่างทางก็ต้องเจอกับความลำบากไม่น้อยแน่นอน ตอนนี้มีเฮลิคอปเตอร์แล้ว อะไรๆ ก็สบายขึ้น

ต่อให้ถึงเวลานั้นจะไม่บินไปส่งถึงจุดหมายปลายทางในเขตใจกลางโดยตรง แค่พาเขากลับไปส่งที่หุบเขาเล็กๆ นั่นก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

เพราะถ้าดูจากเส้นทางที่เขาวางแผนไว้ ขอแค่ได้เริ่มออกเดินทางจากหุบเขาแห่งนั้นโดยตรง อย่างน้อยที่สุดก็ช่วยลดความยุ่งยากไปได้ถึงหนึ่งในสาม

“โฮ่งๆ บรู๊ว…”

พอเห็นหลี่เซียงตงเดินย้อนกลับ เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ก็งงเป็นไก่ตาแตก ไหนตกลงกันว่าจะพาออกไปเที่ยวไง เพิ่งออกมายังไม่ถึงสิบนาทีเลย ทำไมจะกลับบ้านอีกแล้วล่ะ?

แต่ถึงจะไม่เข้าใจยังไง ด้วยความผูกพันและเชื่อฟังหลี่เซียงตงที่ปลูกฝังกันมานาน ก็ทำให้เจ้าพวกตัวเล็กเดินตามติดฝีเท้าของเขาไปอยู่ดี

เพียงแต่ระหว่างทางก็ไม่วายส่งเสียงบ่นอุบอิบไปด้วย

แม้หลี่เซียงตงจะฟังไม่ออกว่าพวกมันหอนบ่นอะไรกัน แต่ดูจากสีหน้าหงอยๆ ที่แฝงความน้อยอกน้อยใจของพวกมันแล้วก็เดาได้ไม่ยากว่า คงไม่ใช่คำพูดดีๆ แน่นอน

…

เฮลิคอปเตอร์มาถึงเร็วกว่าที่หลี่เซียงตงคิดไว้ แค่ยี่สิบกว่านาที เสียงใบพัดกระหึ่มก็ดังแว่วเข้ามาในหูของเขาแล้ว

ทว่าคราวนี้ต่างจากครั้งก่อนตรงที่ เฮลิคอปเตอร์ไม่ได้ร่อนลงจอดสนิท แต่บินลอยตัวนิ่งๆ อยู่เหนือลานโล่งหน้ากระท่อมไม้ประมาณสามเมตร

เจ้าหน้าที่ข้างในหย่อนบันไดลิงลงมาให้

“เดี๋ยวครับ มีกระเป๋าหรืออะไรบ้างไหม ผมมีหมามาด้วยนะ!”

เมื่อเห็นบันไดลิงถูกหย่อนลงมา หลี่เซียงตงไม่ได้ปีนขึ้นไปทันที แต่เดินไปอยู่ใต้เฮลิคอปเตอร์ตรงๆ แล้วตะโกนสุดเสียง

แต่น่าเสียดาย เสียงใบพัดมันดังสนั่นหวั่นไหวเกินไป เจ้าหน้าที่เลยไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร

ได้แต่มองลงมาด้วยสีหน้างุนงง

เห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงจึงชี้ไปทางเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ตัวที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร ซึ่งกำลังกล้าๆ กลัวๆ เพราะตกใจเสียงดัง แต่ก็ไม่อยากอยู่ห่างจากเจ้านายอย่างเขา

เจ้าหน้าที่ด้านบนถึงได้เข้าใจ รีบหย่อนเชือกอีกเส้นลงมา ที่ปลายเชือกมีกล่องเจาะรูระบายอากาศติดอยู่ด้วย

มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นกล่องใส่อุปกรณ์เฉพาะทางสำหรับรับมือสัตว์ป่า

เห็นแบบนี้ หลี่เซียงตงก็อดประหลาดใจไม่ได้ นึกว่าจะมีแค่กระสอบป่านมาให้เสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะมีของดีระดับมืออาชีพแบบนี้ด้วย

บอกได้คำเดียวว่าสมกับเป็นเฮลิคอปเตอร์จากกรมป่าไม้มณฑลจริงๆ ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เรื่องความเป็นมืออาชีพนี่จัดเต็มขั้นสุด!

แม้จะกลัวมาก แต่พอหลี่เซียงตงกวักมือเรียก เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ก็รวบรวมความกล้าวิ่งเข้ามาหา

หลังจากเสียเวลาจัดการอยู่นิดหน่อย ด้วยความช่วยเหลือของเจ้าหน้าที่ หลี่เซียงตงและเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ก็ขึ้นมาบนเครื่องได้อย่างปลอดภัย

“พี่ชาย หมาป่าของนายสี่ตัวนี้ใช้ได้เลยนะเนี่ย เจอเฮลิคอปเตอร์ยังกล้าวิ่งเข้ามา ถ้าเป็นหมาตัวอื่น ไม่ฉี่ราดก็บุญหัวแล้ว”

คนที่พูดคือนักบินผู้ช่วย ชายร่างกำยำวัยสามสิบต้นๆ ที่ช่างคุย

ดูจากแววตาตอนพูดก็รู้ว่าพี่แกคงเป็นคนรักหมาน่าดู

ตั้งแต่เจ้าพวกตัวเล็กขึ้นมาบนเครื่อง เขาก็จ้องมองพวกมันตาเป็นมันด้วยความเอ็นดูปนอิจฉาตลอดเวลา

“เฮ้ย ไม่ใช่สิ! พี่ชาย นี่มันไม่ใช่หมานี่หว่า นี่มันหมาป่าชัดๆ! แถมยังเป็นหมาป่าสีเทาตามธรรมชาติอีกต่างหาก!”

ยังไม่ทันที่หลี่เซียงตงจะได้ตอบ พี่แกก็ร้องอุทานขึ้นมาอีกรอบด้วยความตกใจ

ในฐานะนักบินที่สังกัดกรมป่าไม้ ถึงจะไม่ใช่สายวิชาการเฉพาะทาง แต่ก็เห็นโลกมาเยอะ แป๊บเดียวก็รู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ใช่ครับ หมาป่าจริงๆ เป็นลูกหมาป่าน่ะ แต่ค่อนข้างเชื่อฟังอยู่”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูออก หลี่เซียงตงก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขามีโควตาล่าหมาป่าอยู่ ตัวเต็มวัยก็ถูกจัดการไปหมดแล้ว ขืนปล่อยเจ้าตัวเล็กพวกนี้ไว้ตามยถากรรมก็มีแต่จะอดตาย

เรื่องการเอามาเลี้ยงแบบนี้ ทางกรมป่าไม้เองก็เปิดไฟเขียวให้อยู่แล้ว

แน่นอนว่าเงื่อนไขทั้งหมดทั้งมวลขึ้นอยู่กับว่า นายมีความสามารถพอที่จะฝึกหมาป่าพวกนี้ได้หรือเปล่า

ได้ยินดังนั้น พี่แกก็ยกนิ้วโป้งให้หลี่เซียงตงด้วยความนับถือทันที

“พี่ชาย สุดยอดว่ะ! เมื่อก่อนฉันเคยได้ยินแค่ว่ามีพรานในป่านี้เลี้ยงหมาป่าได้”

“แต่สัตว์พวกนี้มันสัญชาตญาณสัตว์ป่าดัดยาก ปกติเขาเอาไว้ใช้เป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ผสมข้ามสายพันธุ์เท่านั้น ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้มาเจอตัวจริงเสียงจริง ที่ฝึกหมาป่าให้เชื่องยิ่งกว่าหมาบ้านซะอีก”

ในฐานะคนรักหมาตัวยง นักบินผู้ช่วยคนนี้มองหลี่เซียงตงด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ

เอ่ยปากชื่นชมไม่หยุดหย่อน หวังลึกๆ ว่าหลี่เซียงตงจะยอมสอนเคล็ดวิชาให้สักกระบวนท่าสองกระบวนท่า

ถึงแม้ที่บ้านเมียจะไม่ยอมให้เลี้ยงไอ้ตัวแบบนี้ เรียนไปก็ไม่ได้ใช้ แต่คนมันอยากรู้จะห้ามยังไงไหว

อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่นักบินหลักที่เก๊กขรึมมาตั้งแต่ตอนขึ้นเครื่อง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากร่วมวงสนทนาด้วยตั้งหลายประโยค

ก็แหม คนจริงที่เลี้ยงหมาป่าได้เชื่องขนาดนี้ พวกเขาก็เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิตเหมือนกันนี่แหละ

ไม่นานนัก เฮลิคอปเตอร์ก็บินมาถึงหุบเขาเล็กๆ ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง

ตอนขึ้นเครื่องมา หลี่เซียงตงก็เข้าใจแผนการแล้วว่า แม้คราวนี้จะได้ติดเครื่องบินลำนี้มุ่งหน้าไปยังเขตใจกลางโดยตรง

แต่ก็จำเป็นต้องแวะพักที่หุบเขานี้ก่อน เพื่อฟังคำชี้แจงข้อควรระวังต่างๆ จากผู้เชี่ยวชาญ และรับอุปกรณ์ถ่ายทำระดับมืออาชีพไปให้เรียบร้อยเสียก่อน ถึงจะออกเดินทางต่อได้

“เชี่ย! เฮ้ย นี่พวกคุณทำงานกันไวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!”

ก่อนที่เครื่องจะลงจอดสนิท หลี่เซียงตงมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วก็อดอุทานออกมาไม่ได้

ไม่ได้เจอกันแค่เดือนเดียวเองมั้ง ถึงเดือนรึยังนะ…น่าจะถึงแหละ?

แต่ริมทะเลสาบเล็กๆ ในหุบเขาแห่งนี้ ดันมีกระท่อมไม้ทรงสวยสร้างอย่างประณีตผุดขึ้นมาตั้งหลายหลัง

ที่พีคที่สุดคือ ดันมีการถางพื้นที่โล่งริมทะเลสาบ แล้วสร้างลานจอดเฮลิคอปเตอร์แบบมืออาชีพขึ้นมาเสร็จสรรพ ให้ตายเถอะ ใครจะไปเชื่อวะเนี่ย?!

บอกได้คำเดียวว่า สมฉายาจอมสร้างแห่งโลกจริงๆ ถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่พอลงมือทีไร เป็นต้องทำเอาคนอื่นอ้าปากค้างทุกที!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง