บทที่ 73 ภารกิจเล็กๆ จากกรมป่าไม้มณฑล

รูปร่างของเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ตอนนี้โตพรวดพราดราวกับกินฮอร์โมนเข้าไป จะบอกว่าเปลี่ยนไปวันละแบบก็อาจจะดูเว่อร์ไปหน่อย

แต่มันช่างเข้ากับคำว่าจากกันสามวันต้องมองกันใหม่จริงๆ แม้เอามาใช้กับตรงนี้จะดูแปลกๆ ไปบ้าง ทว่ากลับลงตัวอย่างประหลาด

เจ้าถังข้าวสารน้อยทั้งสี่ วันๆ ถ้าไม่กินข้าวอยู่ ก็กำลังมุ่งหน้าไปกินข้าว ปริมาณอาหารมหาศาลที่สวาปามลงไปแลกมาด้วยการเจริญเติบโตอย่างบ้าคลั่ง น้ำหนักขึ้นกันแทบจะวันละจิน

เวลาผ่านไปแค่สิบกว่าวัน น้ำหนักของเจ้าสี่ตัวก็พุ่งเฉียดยี่สิบจินเข้าไปแล้ว ขนาดตัวไล่เลี่ยกับหมาพันธุ์กลางไซซ์เล็ก

ขาทั้งสี่ล่ำสัน กล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะ เปี่ยมไปด้วยพลังระเบิด เขี้ยวก็ยิ่งคมกริบขึ้นทุกวัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าฝีมือต่อสู้ไม่ธรรมดาแถมยังดุดันตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าเต็มขั้น

ทว่าความสัมพันธ์กับหลี่เซียงตงผู้เป็นเจ้าของกลับยิ่งสนิทสนมแนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ

บางครั้งหลี่เซียงตงถึงกับคิดว่า ตัวเองไม่ได้เลี้ยงหมาป่าหรอก แต่กำลังเลี้ยงโกลเด้นแสนรู้ที่ชอบคลอเคลียไม่ห่างอยู่ต่างหาก

อืม… เผลอๆ อาจจะมีเชื้อสายฮัสกีปนอยู่หน่อยๆ ด้วยมั้ง? ก็เวลาเจ้าพวกนี้เล่นซนขึ้นมาแต่ละทีก็ดื้อจนกู่ไม่กลับ ชวนให้ปวดหัวตึ้บจริงๆ

พริบตาเดียวก็เข้าสู่วันที่สาม หลี่เซียงตงตื่นแต่เช้าตรู่ สวมอุปกรณ์ครบชุดพร้อมเข้าป่า

คราวนี้ไม่เหมือนคราวก่อน เขาเตรียมแผนการเดินทางมาอย่างถี่ถ้วน จะไม่โง่เง่าบุกบั่นปีนข้ามเขาทุกลูกแบบดื้อๆ อีกต่อไปแล้ว

ด้วยแผนที่ที่ได้มาจากกรมป่าไม้ หลี่เซียงตงจึงวางเส้นทางตรงเข้าสู่เขตใจกลางส่วนลึกสุดที่ช่วยประหยัดแรงได้มากที่สุดขึ้นมาได้

ที่บังเอิญไปหน่อยก็คือ ช่วงต้นของเส้นทางสายนี้ ดันตรงกับทางที่หลี่เซียงตงเคยเดินเข้าป่าคราวก่อนพอดี และต้องผ่านหุบเขาเล็กๆ แห่งนั้นเช่นกัน

ถือโอกาสแวะไปดูสักหน่อยก็ดีเหมือนกันว่าในหุบเขาเป็นยังไงบ้าง ไม่รู้ว่าพวกคนแก่พวกนั้นยังอยู่กันหรือเปล่า?

ช่วงหน้าหนาวเดือนสิบสองแถมยังต้องนอนกลางดินกินทรายแบบนี้ น่าจะทนไม่ไหวจนถอยกลับไปแล้วมั้ง?

เพราะยังไงการสำรวจพรรค์นี้ ก็ไม่จำเป็นต้องทู่ซี้ทำตอนนี้สักหน่อย รอให้ถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ดอกไม้บานแล้วค่อยกลับมาก็เหมือนกันนั่นแหละ

“เจ้าตัวเล็กทั้งหลาย เตรียมออกเดินทางได้แล้ว!”

เขาส่งเสียงเรียกลูกหมาป่าที่พลังล้นเหลือเกินเยียวยา พวกมันตื่นเต้นดีใจตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงตอนนี้ที่ได้ยินว่าจะได้ออกไปวิ่งเล่นข้างนอก หลี่เซียงตงหันหลังแล้วก้าวเท้าออกเดินทางทันที

แต่ทว่า… ยังเดินไปได้ไม่ถึงร้อยเมตร เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น!

แถมยังโทรเข้าเบอร์ดาวเทียมของเขาเสียด้วย!

คนรู้เบอร์นี้มีไม่กี่คน ไม่มีทางเป็นสายโทรก่อกวนแน่นอน หลี่เซียงตงกดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล

“ฮัลโหล สวัสดีครับ ใช่คุณหลี่เซียงตงหรือเปล่าครับ?”

พอได้ยินเสียงผู้ชายวัยรุ่นลอยมาจากปลายสาย หลี่เซียงตงก็อดรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมานิดๆ ไม่ได้ ทำไมถึงไม่ใช่สาวน้อยเสียงหวานน่ารักนะ? หักคะแนน!

“ใช่ครับ ไม่ทราบว่าคุณคือ?…”

คงไม่ใช่โทรมาขายบ้านอะไรทำนองนั้นหรอกนะ? ถ้าใช่นี่พี่ชายปลายสายก็ทุ่มเทเกินไปแล้ว โทรศัพท์ดาวเทียมยังกล้าโทรมาได้!

ค่าโทรแพงขนาดนี้ ถ้าโทรแบบนี้ทุกวัน สงสัยไม่เกินสองเดือนคงต้องกู้เงินมาจ่ายค่าโทรเพื่อทำงานแหงๆ

ความคิดของหลี่เซียงตงเริ่มเตลิดเปิดเปิงตามความเคยชินอีกครั้ง

“สวัสดีครับคุณหลี่ พวกเราติดต่อมาจากกรมป่าไม้มณฑลครับ ไม่ทราบว่าช่วงนี้คุณหลี่มีแผนจะเข้าไปในเขตแกนกลางของเขตใจกลางบ้างไหมครับ?”

ได้ยินคำถามนี้ หลี่เซียงตงทั้งประหลาดใจและตกใจอยู่ลึกๆ

เชี่ย พวกนี้แอบติดกล้องวงจรปิดส่องผมไว้ปะเนี่ย? ผมเพิ่งจะก้าวพ้นประตูบ้านมาเอง พวกคุณก็รู้แล้วเหรอ?

ผมเป็นแค่นายพรานธรรมดาๆ นะ ไม่ใช่สายลับค่าหัวห้าแสนที่เดินได้สักหน่อย ไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ก็ได้มั้ง!

แต่จะโทษที่หลี่เซียงตงระแวงไปเองก็ไม่ได้ ในเมื่อจังหวะเวลาที่โทรมามันดันพอเหมาะพอเจาะเกินไปจริงๆ

“ครับ มีแผนอยู่พอดี นี่ผมเพิ่งออกเดินทางมาได้ยังไม่ถึงร้อยเมตรเลยครับ มีเรื่องอะไรอยากให้ผมช่วยเหรอครับ?”

อย่างที่โบราณว่าไว้ ไม่มีเรื่องคงไม่มาเหยียบถึงที่ หลี่เซียงตงไม่เชื่อหรอกว่ากรมป่าไม้จะว่างจนโทรมาหาเขาเล่นๆ

“เยี่ยมเลยครับ ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ เรื่องเป็นแบบนี้ครับคุณหลี่ ทางกรมป่าไม้ของพวกเรามีภารกิจเล็กๆ อย่างหนึ่งอยากจะรบกวนคุณหน่อยครับ”

“ไม่ทราบว่าถ้าคุณสะดวก…”

“พอจะบอกได้ไหมครับว่าเป็นภารกิจอะไรกันแน่?”

พอได้ยินน้ำเสียงลังเลจากปลายสาย หลี่เซียงตงจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

ของพรรค์นี้จะตอบตกลงส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามันขัดกับแผนการเดินทางของเขา หรืออันตรายเกินไป เขาก็คงต้องขอปฏิเสธ

“คืออย่างนี้ครับ จากข้อมูลของทางกรมป่าไม้เรา ดูเหมือนว่าในเขตแกนกลางของเขตใจกลางจะมีร่องรอยการปรากฏตัวของซาลาแมนเดอร์ยักษ์ป่าอยู่น่ะครับ”

“คุณก็น่าจะทราบดี ด้วยความที่มันต้องการคุณภาพน้ำที่สะอาดบริสุทธิ์มากๆ ประกอบกับปัจจัยอื่นๆ ทำให้จำนวนของซาลาแมนเดอร์ยักษ์ตามธรรมชาติเหลือน้อยมากจริงๆ”

“จะบอกว่าระดับการใกล้สูญพันธุ์ของมันเทียบเท่าแพนด้ายักษ์ หรือเผลอๆ จะวิกฤตกว่านั้นก็คงไม่เกินไปเลยครับ”

“ดังนั้น การค้นพบในครั้งนี้จึงล้ำค่าสำหรับกรมป่าไม้ของพวกเราเป็นอย่างยิ่ง”

“เพียงแต่ด้วยข้อจำกัดทางเทคนิคและอุปกรณ์ เจ้าหน้าที่ของเราจึงไม่สามารถบุกเข้าไปถึงเขตใจกลางได้โดยตรง”

“พวกเราเลยอยากรบกวนคุณหลี่ หากเป็นทางผ่านพอดี จะช่วยเข้าไปสำรวจสถานการณ์ตรงนั้นให้พวกเราหน่อยได้ไหมครับ?”

“แน่นอนครับว่าถ้าโชคดีพบร่องรอยของซาลาแมนเดอร์ยักษ์ป่าเข้าจริงๆ ถ้าคุณหลี่ช่วยถ่ายคลิปวิดีโอเก็บไว้ได้ก็จะดียิ่งขึ้นไปอีกครับ”

พูดจบ ชายหนุ่มปลายสายก็รอคำตอบจากหลี่เซียงตงด้วยความคาดหวัง

ความอันตรายและภูมิประเทศที่สลับซับซ้อนของเขตใจกลาง ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วๆ ไปจะรับมือไหวจริงๆ

ต่อให้กรมป่าไม้จะมีเฮลิคอปเตอร์ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะยังไงเฮลิคอปเตอร์ก็ไม่ได้สารพัดประโยชน์ขนาดนั้น อย่างดีที่สุดก็แค่ส่งคนไปลงใกล้ๆ พิกัดเป้าหมายเท่านั้น

หากสภาพพื้นที่ไม่เอื้ออำนวย ลงจอดไม่ได้ หรือแม้กระทั่งบินลอยตัวต่ำไม่ได้ แค่เรื่องที่ว่ามานั้นก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ส่วนเรื่องจะให้นักวิจัยไก่อ่อนที่ขลุกอยู่แต่ในห้องแล็บทั้งปีทั้งชาติ บุกป่าฝ่าดงอันตรายไปตามลำพังน่ะเหรอ

ปล่อยให้เพ้อฝันไปเถอะ เอาหัวแม่ตีนคิดยังรู้เลยว่ามันไม่สมจริง

“ผมขอถามพิกัดที่แน่นอนหน่อยได้ไหมครับ?”

“ได้แน่นอนครับ อยู่แถวฝั่งตะวันออกของหุบเขาในจุดศูนย์กลางที่สุด น่าจะเป็นบริเวณทางน้ำล้นของแม่น้ำใต้ดินในหุบเขาน่ะครับ”

หุบเขาเขตใจกลางงั้นเหรอ?

พอได้ยินชื่อสถานที่ หลี่เซียงตงก็ใจเต้นขึ้นมานิดๆ ถ้าเป็นที่นี่ละก็… ก็ใช่ว่าจะไม่ได้

หุบเขาในเขตใจกลางถือเป็นสถานที่ที่น่าอัศจรรย์มาก ราวกับเป็นรอยแผลฉีกขาดขนาดใหญ่ที่สัตว์ร้ายกระชากทิ้งไว้ใจกลางเทือกเขาสือว่านต้าซาน

แนวขอบเว้าๆ แหว่งๆ ความกว้างแคบไม่สม่ำเสมอ จุดที่กว้างที่สุดเกือบจะแตะสามกิโลเมตร ส่วนจุดที่แคบที่สุดกลับกว้างเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น

ที่สำคัญที่สุดคือ มัน… ยาวมาก! ทอดตัวจากทิศตะวันออกไปตะวันตกเกือบสามสิบกิโลเมตร!

ติดตรงที่ภูมิประเทศข้างในสูงๆ ต่ำๆ สลับซับซ้อน พื้นผิวไม่ราบเรียบ ไม่อย่างนั้นมันคงเป็นทำเลทองสำหรับการตั้งแคมป์อย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ว่า… หุบเขาแห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในจุดหมายที่หลี่เซียงตงกะจะไปสำรวจในรอบนี้อยู่พอดี

ในเมื่อเป็นเรื่องที่ทำควบคู่กันได้ จะรับปากไปก็ไม่ได้เสียหายอะไร อีกอย่าง… ภารกิจของกรมป่าไม้มักจะมีรางวัลตอบแทนให้เสมอ แถมยังเปย์หนักกระเป๋าตุงเป็นประจำด้วย!

เชื่อว่าคราวนี้ก็คงไม่ต่างกัน

“ตกลงครับ พอดีผมก็ต้องแวะไปที่หุบเขานั่นอยู่แล้ว ภารกิจนี้ผมรับไว้เอง”

“มีข้อกำหนดเฉพาะเจาะจงอะไรบ้าง รบกวนส่งเข้าวีแชตผมมาตอนนี้เลยครับ ตอนนี้ผมยังเดินไปไม่ไกล ยังพอมีสัญญาณเน็ตอยู่”

“อ้อ ไอดีวีแชตของผมคือ…”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง