บทที่ 51 กับดัก

แต่ว่า…เรื่องทำอาหารเนี่ย หลี่เซียงตงไม่ค่อยสันทัดเท่าไหร่ เมนูที่พอทำเป็นมีอยู่ไม่กี่อย่าง

อย่างต้มปลาซุปเปรี้ยว นั่นแหละเมนูเด็ดที่สุดของเขาแล้ว

แถมเหตุผลที่บอกว่าเป็นเมนูเด็ด ก็เพราะมันทำง่ายสุดๆ นั่นเอง!

ปลาให้ตลาดสดจัดการแล่มาให้เสร็จสรรพ จากนั้นก็ซื้อเครื่องต้มปลาซุปเปรี้ยวมาซองหนึ่งกับซุปเปรี้ยวแดงอีกซอง ตบท้ายด้วยโยนเครื่องเคียงอย่างเต้าหู้ลงไปก็เรียบร้อย

แต่อยู่กลางป่าเขาลำเนาไพรแบบนี้ เรื่องปลายังพอว่า อย่างแย่ก็แค่ไปตกเอา แต่เครื่องแกงกับซุปเปรี้ยวแดงนี่สิหมดปัญญาจริงๆ

อีกอย่าง ปลาน้ำจืดธรรมชาติแถวนี้ส่วนใหญ่ก้างเยอะ ไม่เหมาะจะเอามาทำต้มปลาซุปเปรี้ยวเลยสักนิด

ตอนใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในเมืองก็ยังพอทำเนา เต็มที่ก็แค่สั่งเดลิเวอรี แต่พอย้ายมาอยู่กลางป่าลึกแบบนี้ ยังไงก็ต้องหัดทำกับข้าวให้เป็นเรื่องเป็นราวแล้ว

ขืนไม่ทำ มีหวังช่วงฤดูหนาวหลายเดือนในแต่ละปีคงได้ทรมานเจียนตายแน่

แต่ข้อดีในตอนนี้ก็คือ เขามีสัญญาณเน็ตแล้ว!

ถึงตัวเองจะทำไม่ค่อยเป็น แต่ก็ถามคุณนายแม่ได้นี่นา แค่วิดีโอคอลไปหา ไม่เชื่อหรอกว่าถ้ามีแม่คอยติวเข้มแบบเห็นหน้ากันจะๆ แล้วเขาจะยังทำไม่เป็นอีก!

คิดได้ดังนั้น หลี่เซียงตงก็กดวิดีโอคอลไปหาแม่ทันที

"หือ? ไอ้ลูกตัวแสบ ทำไมแกถึงวิดีโอคอลมาหาแม่ได้ล่ะเนี่ย? ยังไม่เข้าป่าอีกเหรอ?"

หวางเจี๋ยรับสายด้วยความประหลาดใจ ตามหลักแล้วตอนนี้ไอ้ลูกชายควรจะเข้าป่าไปแล้วไม่ใช่เหรอ!

แล้วทำไมยังวิดีโอคอลมาหาได้อีกล่ะ? โทรศัพท์ดาวเทียมมันไม่มีฟังก์ชันนี้นี่นา?

ได้ยินแบบนั้น หลี่เซียงตงก็ชะงักไปนิด นี่ผมยังไม่ได้บอกเรื่องเสาสัญญาณกับแม่หรอกเหรอ? ไม่ได้บอกจริงดิ? ลืมบอกไปจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?

เขาเอามือเกาหัวพลางนึกย้อนดู ก็พบว่าดูเหมือนจะไม่มีจังหวะได้บอกจริงๆ นั่นแหละ

เดิมทีวันที่กลับถึงบ้านก็กะจะบอกอยู่หรอก แต่ดันโดนแม่ยิงหมัดฮุกใส่ด้วยคำถามเรื่องลูกสะใภ้จนมึนตึ้บ ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

จากนั้น หลี่เซียงตงจึงเล่าเรื่องเสาสัญญาณให้ฟังคร่าวๆ

"เอาละครับแม่ ไม่ต้องซักไซ้ขนาดนั้นหรอกน่า ยังไงนี่ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอครับ?"

"เร็วๆ เลยแม่ สอนผมทำกับข้าวจานนี้ที ถ้าแม่ยังมัวแต่นอกเรื่อง มีหวังลูกชายแม่ได้หิวโซตายคาป่าแหงๆ"

เรื่องเสาสัญญาณหลี่เซียงตงไม่อยากพูดเยอะ ลุยป่ามาทั้งวัน ตอนนี้เขาหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว

"เออๆ แกนี่มันจริงๆ เชียว มีแต่จะชี้นิ้วใช้งานแม่ตัวเอง"

"พอมีเรื่องถึงค่อยนึกถึงแม่ ทีตอนไม่มีอะไรทำไมไม่รู้จักโทรหาแม่แกให้บ่อยๆ บ้างล่ะหึ?"

หวางเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะบ่นเหน็บไปสองสามประโยค

"ขั้นแรก แกต้องเอาซี่โครงไปแช่น้ำก่อน แช่เอาเลือดตกค้างข้างในออกมาให้หมด ทางที่ดีใส่เหล้าสำหรับทำอาหารลงไปด้วย จะได้ช่วยดับคาว"

"พอแช่เสร็จแล้วก็เอาซี่โครงไปลวกน้ำเดือดรอบหนึ่ง จากนั้นค่อยเอาลงกระทะทอด"

…

หลี่เซียงตงทำตามขั้นตอนที่คุณนายแม่บอกทีละสเต็ป จนในที่สุดก็ทำเมนูประจำบ้านจานโปรดนี้เสร็จเรียบร้อย

ขณะเดียวกัน ข้าวในหม้อหุงข้าวไฟฟ้าข้างๆ ก็สุกพอดี

"เรียบร้อยครับแม่ ขอบคุณคำชี้แนะจากคุณนายแม่มากๆ เลย หิวมาทั้งวันแล้ว ลูกชายขอตัวไปกินข้าวก่อนนะ ไม่คุยแล้วน้า"

พูดจบ หลี่เซียงตงก็ตัดสายอย่างเด็ดขาดฉับไว แล้วก็…กดวิดีโอคอลหาสวี่ฮุ่ยต่อทันที

"ทำอะไรอยู่ครับ?"

"กำลังกินข้าวอยู่ค่ะ นี่คุณถึงแล้วเหรอ?"

ภาพสวี่ฮุ่ยบนหน้าจอเผยสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด สองวันมานี้เธอเป็นห่วงเขามากจริงๆ

ในฐานะคนท้องถิ่น เธอได้ยินข่าวคนหายเข้าไปในเทือกเขาสือว่านต้าซานอยู่บ่อยๆ แล้วนี่หลี่เซียงตงเดินหายเข้าป่าไปตั้งสองวันเต็ม

ใจหนึ่งก็อยากโทรหาเพื่อเช็กความปลอดภัย แต่อีกใจก็กลัวว่าการโทรไปอาจทำให้เขาเสียสมาธิจนเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา

สองวันนี้เธอเลยได้แต่เฝ้ารอข่าวคราว และในที่สุดเขาก็โทรมาจนได้

เมื่อเห็นสวี่ฮุ่ยโชว์บัวลอยน้ำขิงถ้วยเล็กนิดเดียวให้ดู หลี่เซียงตงก็ประหลาดใจเล็กน้อย

"เดี๋ยวก่อน กินแค่นี้เนี่ยนะ? ปริมาณแค่นี้ยังไม่พอให้ติดซอกฟันเลยมั้ง อิ่มเหรอครับ? แถมไม่มีเนื้อสัตว์เลยสักชิ้น ไม่เห็นจะได้สารอาหารตรงไหนเลย"

ในฐานะสายกินที่ขาดเนื้อไม่ได้แถมกินจุเป็นชีวิตจิตใจ หลี่เซียงตงคิดจริงๆ ว่าถ้าตัวเองต้องกินแบบนั้น คงได้หิวโซตายแหงๆ

"ไม่หรอกค่ะ ฉันว่าก็ดีออกนะ กินแบบนี้บ่อยจะตายไป แต่เอาจริงๆ จุดสำคัญที่สุดก็คือ…ฉันขี้เกียจต่างหากล่ะ!"

"อาหารเดลิเวอรีก็กินจนเบื่อแล้ว อยู่คนเดียวก็ไม่อยากทำกับข้าว ก็เลยมีแต่บัวลอยแช่แข็งนี่แหละที่พอจะช่วยต่อชีวิตไปวันๆ ดรั๊ยยย"

พอเห็นสีหน้าแบ๊วๆ น่ารักปนเอ๋อของสวี่ฮุ่ยบนหน้าจอ หัวใจของหลี่เซียงตงก็พลันเต้นระรัว

อื้อหือ…

ให้ตายสิ หัวใจสาวน้อยของชายวัยนี้เริ่มทำงานซะแล้ว!

แต่ถึงในใจจะเตลิดไปไกลแค่ไหน ภายนอกหลี่เซียงตงก็ยังคงเก๊กนิ่งเอาไว้ ในช่วงเวลาที่เหลือแค่กระดาษกั้นหน้าต่างชั้นสุดท้ายแบบนี้ ห้ามรีบร้อนรุกหนักเด็ดขาด

ใครรุกเร็วเกินไปก่อนถือว่าแพ้ วันข้างหน้ามีหวังโดนอีกฝ่ายคุมอยู่หมัดแน่

ไม่ได้การ ผมต้องยืนหยัดรักษาเชิงไว้ให้มั่น!

แน่นอน ทั้งหมดนั่นก็แค่คิดไร้สาระไปเรื่อย จริงๆ หลี่เซียงตงก็แค่รู้สึกว่า ถ้าเจาะกระดาษกั้นหน้าต่างเปิดใจกันตรงๆ ตอนนี้ มันจะเร็วเกินไปหรือเปล่า

เพื่อความสุขสมหวังในอนาคตของตัวเอง ต้องค่อยเป็นค่อยไป ชัวร์ไว้ก่อนเป็นดีที่สุด

"แบบนี้ไม่ค่อยดีนะ กินไม่อิ่มร่างกายจะแข็งแรงได้ยังไง ดูผมนี่สิ ซี่โครงหมูทอดมันฝรั่งจานเบ้อเริ่ม หอมฟุ้งสุดๆ ไปเลย!"

…

จากนั้น หลี่เซียงตงก็ชวนคุยสัพเพเหระเรื่อยเปื่อยไปอีกพักใหญ่

อาจเป็นเพราะต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน แม้หลายๆ หัวข้อจะไม่ได้น่าสนใจอะไรนัก แต่ทั้งสองคนก็ยังคุยกันได้อย่างออกรสออกชาติ

กระทั่งกินข้าวเสร็จและหลี่เซียงตงล้างถ้วยชามเรียบร้อย ถึงได้ยอมวางสายอย่างแสนเสียดาย

ช่างแตกต่างกับตอนที่ตัดสายหวางเจี๋ยเมื่อกี้ลิบลับ

หวางเจี๋ย: นั่นไงล่ะ พอมีเมียแล้วลืมแม่ทันที!

แต่ก็นะ…แม่ยอมยะ! รีบๆ ไปหลอกล่อพาลูกสะใภ้คนนี้กลับมาบ้านให้ไวเลย!

โอ้โห ถ้าให้ดีก็รีบทำเวลาหน่อย ภายในหนึ่งปีนี้อุ้มหลานชายตัวอ้วนจ้ำม่ำมาให้แม่เลี้ยงได้จะยิ่งเพอร์เฟกต์เลย!

…

ที่จริงไม่ใช่ว่าหลี่เซียงตงไม่อยากคุยต่อ แต่เขามีเรื่องสำคัญต้องรีบไปจัดการต่างหาก

การวางกับดักล่าสัตว์ไม่ใช่แค่นำไอ้ก้อนเหล็กพวกนั้นไปวางทิ้งไว้ตรงไหนก็จบ

สัตว์ป่าพวกนี้ไม่ได้โง่ ออกจะเจ้าเล่ห์แสนกลกันทั้งนั้น

เพราะงั้นไม่ว่าจะเป็นการพรางกับดัก หรือตำแหน่งการวาง ล้วนมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เรื่องของกลิ่น

ตราบใดที่เป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์กินเนื้อหรือสัตว์กินพืช ประสาทรับกลิ่นของพวกมันย่อมเหนือกว่ามนุษย์ไปไกลโข

กลิ่นหลายอย่างที่มนุษย์เราไม่ได้กลิ่นแม้แต่น้อย แต่สำหรับพวกมันแล้วกลับชัดเจนแจ่มแจ้งสุดๆ

ดังนั้น ขั้นตอนสำคัญที่สุดในการวางกับดัก ก็คือการดับกลิ่นมนุษย์ที่ติดอยู่บนอุปกรณ์ให้เกลี้ยง

แน่นอนว่าการเอาไปวางตากแดดตากลมทิ้งไว้กลางแจ้งก็ช่วยได้เหมือนกัน แต่มันต้องใช้เวลานานเกินไป หลี่เซียงตงไม่ได้มีความอดทนขนาดนั้น

ฤดูล่าสัตว์นั้นดูเหมือนยาวนาน แต่เอาเข้าจริงก็ผ่านไปไวมาก หากอยากกลับไปพร้อมผลงานเต็มกระเป๋า ก็ต้องช่วงชิงทุกเสี้ยววินาทีมาให้คุ้มค่าที่สุด!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง