บทที่ 52 หิมะแรกแห่งฤดูหนาว

วิธีจัดการกับของพวกนี้จริงๆ แล้วง่ายนิดเดียว แค่เอาไปรมควันก็เรียบร้อย

พูดง่ายๆ ก็คือ ไปหาพวกใบไม้สดมาสักหน่อย ดีที่สุดคือชนิดที่กินได้ สัตว์ชอบกิน หรือไม่ก็มีกลิ่นหอมตามธรรมชาติในตัว

จากนั้นก็ทำเพิงรมควันง่ายๆ ขึ้นมาสักหลัง ไม่ต้องปราณีตอะไรมาก แค่เอากิ่งไม้สดมาปักล้อมๆ ไว้ก็พอใช้ได้แล้ว

พอก่อกองฟืนเสร็จก็โปะใบไม้สดทับลงไป อาศัยควันหนาทึบจากใบไม้ช่วยกลบและดับกลิ่นมนุษย์ที่ติดอยู่บนกับดักให้เกลี้ยง

แถมวิธีนี้ยังช่วยให้พวกกับดักติดกลิ่นอายของธรรมชาติไปด้วย สัตว์ป่าจะได้ระแวงน้อยลง

นี่คือเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ที่ลุงซุ่ยเซิงถ่ายทอดให้หลี่เซียงตง

พรานที่หากินกับป่าเขามีมากมายนับไม่ถ้วน แต่ละคนต่างก็มีลูกไม้เฉพาะตัว บ้างก็คล้ายกัน บ้างก็ต่างกันลิบลับ

วิธีของคนอื่นจะได้ผลยังไง หลี่เซียงตงไม่ขอออกความเห็น เพราะเขายังไม่เคยลอง และไม่รู้ว่าทำจริงแล้วจะได้เรื่องไหม

แต่วิธีของลุงซุ่ยเซิงเนี่ย มั่นใจได้เลยว่าใช้ได้ผลชัวร์

เพราะถึงลุงซุ่ยเซิงจะเป็นนายพราน แต่รายได้หลักเกือบทั้งหมดกลับมาจากการวางกับดักพวกนี้

จะเรียกว่าเป็นพรานสายวางกับดักก็คงไม่ผิด อย่างน้อยตามที่เจ้าตัวเล่า เขาก็แทบไม่ได้ลั่นไกยิงล่าสัตว์สักเท่าไร

เว้นเสียแต่ว่าจะดวงดีจัด หรือไม่ก็ซวยจัดจนบังเอิญไปเจอจังหน้าแบบเลี่ยงไม่ได้ นั่นแหละถึงจะได้ยินเสียงปืนลุงแก

อาจเป็นเพราะความคิดแบบชาวไร่ชาวนาฝังลึกอยู่ในสายเลือด ลุงซุ่ยเซิงมักรู้สึกว่าการเดินบุกป่าฝ่าดงตามล่าสัตว์มันได้รายได้ไม่แน่นอนเอาเสียเลย

สู้เล่นกับดักไม่ได้ คุ้มค่าเหนื่อยกว่าเยอะ หลายสิบปีมานี้แกเลยทุ่มเทอยู่กับวิถีแห่งการล่าด้วยกับดัก ศึกษาเจาะลึกจนระดับฝีมือย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

อีกอย่าง ตอนนี้ประโยชน์ของการมีไฟฟ้าใช้ก็เริ่มแผลงฤทธิ์แล้ว นั่นคือไม่ต้องมาคอยพะวงเรื่องมืดค่ำอีกต่อไป

แค่ลากสายไฟออกมาเส้นหนึ่ง แขวนหลอดไส้ไว้ดวงเดียว ลานหน้ากระท่อมก็สว่างจ้าขึ้นมาทันตา

อย่าว่าแต่แค่รมควันกับดักเลย จะให้มานั่งทำการบ้านตรงนี้ หลี่เซียงตงก็คิดว่าสบายมาก

…

เช้าตรู่วันต่อมา หลี่เซียงตงตื่นแต่เช้าตรู่

เขายังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันด้วยซ้ำ แต่มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความประหลาดใจ

เขารู้อยู่แล้วว่าสภาพอากาศในป่าลึกกับข้างนอกต่างกันลิบลับ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต่างกันถึงขนาดนี้

เดิมทีในความทรงจำของเขา สภาพอากาศของมณฑลเฉียนน่าจะอีกสักเดือนสองเดือนนู่นแหละถึงจะมีหิมะตก ทว่าในป่าลึกแห่งนี้กลับต้อนรับหิมะแรกของปีเข้าให้แล้ว

ยามนี้โลกภายนอกถูกห่มคลุมด้วยสีเงินยวบยาบ ขาวโพลนไปทั่วทั้งผืน

ในฐานะคนใต้แท้ๆ หลี่เซียงตงมักจะตื่นเต้นกับไอ้สิ่งที่เรียกว่าหิมะเป็นพิเศษเสมอ

พอเห็นภาพตรงหน้า เรื่องล้างหน้าล้างตาก็ถูกโยนทิ้งไปหมด รีบเปิดประตูพุ่งตัวออกไปกลางลานหิมะทันที

หิมะไม่ได้หนาอะไรมาก กะดูแล้วน่าจะแค่สองสามเซนติเมตร แต่ก็ไม่อาจต้านทานความคึกคักของหลี่เซียงตงได้เลย

จนกระทั่งปั้นตุ๊กตาหิมะตัวสูงเท่าคนเสร็จเรียบร้อย หลี่เซียงตงถึงเพิ่งได้สติ… ให้ตายสิ มัวแต่เล่นหิมะเพลิน ลืมไปเลยว่าวันนี้ยังมีธุระสำคัญต้องทำ!

แต่ว่า… แบบนี้มันต้องขออวดหน่อยแล้วไหมล่ะ?

คิดได้ดังนั้น หลี่เซียงตงก็ถ่ายรูปส่งให้สวี่ฮุ่ยทันที พอนึกดูอีกที ก็ส่งให้คุณนายแม่อีกรูป เขารู้ดีว่าแม่ตัวเองน่ะมีนิสัยเหมือนเด็กแก่ขี้เล่นขนาดไหน

ส่วนทำไมไม่โพสต์ลงโมเมนต์น่ะเหรอ? หลี่เซียงตงรู้สึกว่าไม่เห็นจำเป็น

เรื่องสนุกๆ แบ่งปันให้คนที่สำคัญดูก็พอแล้ว คนอื่นไม่จำเป็นต้องมายุ่ง

จากนั้น… เขาก็วางมือถือลงแล้วไปทำงานต่อทันที อารมณ์แบบจุดระเบิดเสร็จแล้วชิ่ง ไม่สนว่าใครจะระเบิดตู้มตามมา

แน่นอนว่านอกจากเรื่องนี้ ยังมีข้อดีสำคัญอีกอย่าง นั่นคือพอมีหิมะหนาชั้นนี้ ร่องรอยการเคลื่อนไหวของสัตว์ป่าก็ไร้ที่ซ่อนทันที

ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับการล่าสัตว์รอบนี้ของเขาได้อย่างมหาศาล

เขายังไม่รีบร้อนไปเอากับดักที่รมควันทิ้งไว้เมื่อวาน แต่เดินกลับเข้าห้องไปหยิบมีดพร้าเล่มหนึ่งออกมาก่อน

ไม่นาน เพิงรมควันที่สร้างง่ายยิ่งกว่าเมื่อวานก็เสร็จเรียบร้อย

หลี่เซียงตงกะว่าจะรมควันตัวเองด้วย ขืนไม่รม แล้วไปจับอุปกรณ์กับดักพวกนั้นตรงๆ กลิ่นตัวจะไม่ติดกลับไปอีกรอบหรือไง?

แบบนั้นมันจะต่างอะไรกับการถอดกางเกงตดให้ยุ่งยาก เสียแรงเปล่าชัดๆ!

แน่นอนว่าการรมควันตัวเองคงไม่สามารถรมทิ้งไว้ทั้งคืนเหมือนก้อนเหล็กพวกนั้นได้

ไม่อย่างนั้นพอกลิ่นหาย ตัวเองคงสุกไปแปดส่วนพอดี! ยังจะได้เป็นนายพรานบ้าบออะไรอีกล่ะ!

ถ่อมาไกลถึงในป่าลึกเพื่อมาสละชีพเป็นอาหารชัดๆ บุฟเฟต์เนื้อมนุษย์ แถมสุกระดับมีเดียมเวล พอดิบพอดีเป๊ะ!

ถ้าโรยผงยี่หร่ากับพริกป่นลงไปอีกนิดคงแซ่บน่าดู พวกหมาป่าพวกหมีในป่าคงต้องพนมมือขอบคุณของขวัญจากธรรมชาติกันยกใหญ่!

ใช้เวลาแค่สิบกว่านาที หลี่เซียงตงก็ดับกลิ่นตัวเองเสร็จสิ้น

จากนั้นก็แบกถุงใส่กับดักออกเดินทาง

เส้นทางล่ามีทั้งหมดสี่เส้น หลี่เซียงตงกะว่าด้วยความเร็วของเขา วันหนึ่งวางได้สักสองเส้นก็เต็มกลืนแล้ว

แต่มันก็ดีเหมือนกัน สองสามวันหรือกระทั่งสามสี่วันค่อยมาตรวจกับดักทีหนึ่ง ถือเป็นเรื่องปกติของนายพรานอยู่แล้ว

กับดักยุคใหม่พวกนี้ ปล่อยทิ้งเวลาไว้สักสองสามวัน ให้ธรรมชาติช่วยชะล้างกลิ่นและกลมกลืนเข้าไป ผลลัพธ์มักจะออกมายอดเยี่ยมกว่าเดิม

หากว่ากันตามหลักแล้ว กับดักที่เหมาะจะใช้ในป่าทึบมีอยู่หลายประเภทมาก แต่ที่นิยมใช้กันจริงๆ มีแค่สามอย่างเท่านั้น

อย่างแรกก็คือกรงเล็บดักสัตว์ขนาดใหญ่และเล็ก ขนาดใหญ่อันหนึ่ง ขนาดเล็กอันหนึ่ง เอาไว้รับมือกับสัตว์ที่มีขนาดตัวต่างกัน นี่ก็นับเป็นสองชนิดแล้ว

ถัดมาก็คือกับดักบ่วงเชือก ไอ้เจ้านี่ไม่แบ่งเล็กใหญ่ เป็นแค่ลวดสลิงเส้นเดียว จะหนาหรือบางก็ขึ้นอยู่กับชนิดของเหยื่อที่หลี่เซียงตงหมายตาไว้

ทั้งหมดนี้คือประเภทกับดักที่เหล่านายพรานใช้กันบ่อยที่สุดในป่า หลี่เซียงตงเองก็ไม่ได้คิดจะใช้ของแปลกพิสดารไปกว่านี้

เขานึกถึงคำพูดที่ครูอู๋ซุ่ยเซิงเคยบอกไว้ ซึ่งเขาเห็นด้วยมากๆ ว่า กับดักที่เรียบง่ายที่สุดในป่า คือกับดักที่ได้ผลดีที่สุด

เพราะโครงสร้างไม่ซับซ้อน ไม่พังง่าย และต้นทุนยังต่ำ ไม่ว่าจะเป็นต้นทุนเวลาหรือต้นทุนเงินทอง

แถมยังเอาไปวางในป่าได้ทีละเยอะๆ แบบสบายๆ เน้นใช้กลยุทธ์จำนวนเข้าสู้

พวกตัวอีเห็น หมาจิ้งจอก หรือสัตว์จำพวกนี้แหละคือเป้าหมายหลักของกับดักพวกนี้

ใช่แล้ว คุณไม่ได้มองผิดหรอก ตัวมาร์เทนหรือที่เรียกกันว่าหมาไม้นั่นแหละ

จริงๆ คนจำนวนมากมักเข้าใจผิดเกี่ยวกับสัตว์ตระกูลนี้ คิดว่าพวกมันเป็นของดีที่มีเฉพาะแถบตงเป่ยเท่านั้น

แต่ความจริงแล้ว ในแถบตะวันตกเฉียงใต้ หรือแม้แต่แถบเจียงเจ๋อ ก็มีพวกมันอาศัยอยู่เหมือนกัน

โดยเฉพาะหมาไม้คอเหลือง ในเทือกเขาสือว่านต้าซานแห่งนี้มีอยู่ไม่น้อยเลย แถมหนังของพวกมันยังถือเป็นของชั้นเลิศในหมู่ของชั้นเลิศอีกต่างหาก

อีกทั้งยังมีคำกล่าวว่าของยิ่งหายากยิ่งมีราคา เพราะในแต่ละปีกรมป่าไม้ปล่อยโควตาล่าหมาไม้คอเหลืองออกมาไม่มากนัก

ดังนั้นหนังหมาไม้คอเหลืองสภาพสมบูรณ์ทุกผืนที่เอาออกจากป่ามาได้จึงมีราคาสูงลิ่ว ต่อให้มีรอยแหว่งไปบ้าง ตราบใดที่ไม่ได้เสียหายหนักหนาสาหัส ก็ยังขายได้ราคาดีอยู่ดี

ด้วยเหตุนี้ โควตาล่าหมาไม้คอเหลืองจึงกลายเป็นของดีสุดคุ้มค่าที่หาได้ยากยิ่งในสายตาของเหล่านายพราน

ทันทีที่ปล่อยโควตาออกมา ไม่ทันถึงสองวันก็โดนแย่งซื้อจนเกลี้ยง

ครั้งนี้หลี่เซียงตงก็เหนื่อยแทบแย่ กว่าจะแย่งชิงโควตามาได้แค่ยี่สิบแปดใบเท่านั้นเอง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง