บทที่ 53 รอยเลือด

แต่ต่อให้มีแค่ยี่สิบแปดใบนี้ ขอเพียงฝีมือของหลี่เซียงตงแน่นพอและดวงเฮงพอจนได้หนังสัตว์สภาพสมบูรณ์ครบทั้งยี่สิบแปดผืน

ก็นับเป็นรายได้ก้อนโตไม่เบา สองสามหมื่นหยวนเชียวนะ!

ในเมืองเล็กๆ แถบตะวันตกเฉียงใต้แห่งนี้ นั่นเท่ากับรายได้ครึ่งปีของใครหลายคนเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ที่แทบไม่สลักสำคัญอะไรในบรรดาโควตาล่าสัตว์ที่หลี่เซียงตงกว้านซื้อมาทั้งหมดด้วยซ้ำ

นี่ก็เพราะหลี่เซียงตงเป็นพวกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ ถึงได้กล้าซื้อมาเยอะขนาดนี้ ถ้าเป็นคนทั่วไปคงไม่มีปัญญาคว้าโควตามากมายขนาดนี้มาครองได้จริงๆ

…

เขานึกทบทวนแผนการสำรวจเขตใจกลางป่าของปีนี้ไปพลาง ก้าวเท้าไปพลาง

เหตุผลสำคัญที่สุดที่ปีนี้เขายอมทุ่มซื้อโควตาเยอะขนาดนี้ ก็เพราะตั้งใจจะเข้าไปสำรวจในเขตใจกลางป่านั่นเอง

สัตว์ป่าข้างในนั้นชุกชุมจนไม่ธรรมดาจริงๆ ทว่าสิ่งที่ตามมาด้วยก็คือ สภาพภูมิประเทศข้างในนั้น พื้นที่รอบนอกเทียบไม่ติดเลยสักนิด

ในรัศมีแค่ร้อยเมตร อาจมีหน้าผาสูงชันที่มีระดับความสูงต่างกันเกินกว่าร้อยเมตรโผล่มาติดๆ กันถึงหกเจ็ดลูก

ทั้งผาหินสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ผนวกกับป่าดงดิบรกรกชัฏ ข้างในนั้นเรียกได้ว่าเป็นฝันร้ายของมนุษย์แทบทุกคน

ก้าวเข้าไปแล้วคิดจะกลับออกมา ถ้าฝีมือไม่เจ๋งจริง ก็ต้องดวงดีขั้นสุดจนหาทางออกที่ถูกต้องเจอในทันที

โดยเฉพาะการเข้าไปในฤดูหนาว ยิ่งทวีความยากเข้าไปใหญ่ ทรัพยากรที่พอจะเอามาใช้ประโยชน์ได้ข้างในนั้นลดน้อยลงไปกว่าช่วงหน้าร้อนไม่ใช่แค่กระจิดริดเลย

ระดับความอันตรายย่อมพุ่งสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว

ส่วนสาเหตุที่หลี่เซียงตงกล้าลุยเข้าไปในฤดูนี้ นอกจากจะมั่นใจในฝีมือตัวเองอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว อีกเรื่องก็คือการเตรียมความพร้อมสำหรับการบุกเขตใจกลางป่าครั้งนี้

เมื่อต้องเผชิญกับสภาพภูมิประเทศข้างใน หลี่เซียงตงไม่ได้เก่งกาจไปกว่านักผจญภัยคนอื่นๆ สักเท่าไร ดีไม่ดีอาจจะด้อยกว่าด้วยซ้ำ

แต่เขาเตรียมโปรโกงสุดเนี้ยบไว้ให้ตัวเองแล้วไงล่ะ!

โดรนหนึ่งลำ พร้อมกับแบตเตอรี่จัดเต็มถึงสิบก้อน รับประกันได้ว่าโดรนจะบินลุยงานหนักติดต่อกันได้อย่างน้อยสิบชั่วโมงขึ้นไป

ส่วนจังหวะที่จำเป็นต้องใช้งาน ก็แค่ตอนหาทางออก และตอนตามหาเหยื่อก็ยังพอเอามาใช้ประโยชน์ได้ไม่ใช่เหรอ?

เพราะงั้น แบตเตอรี่สิบก้อนนี้จึงถือว่าเหลือเฟือแล้ว

ข้อสำคัญที่สุดก็คือ กระท่อมไม้หลังเล็กของเขาตั้งอยู่บริเวณชายขอบของเขตใจกลางป่า ระยะทางไม่ได้ไกลมากนัก

เขาสามารถกลับมาเติมเสบียงและทรัพยากรได้ทุกเมื่อ อย่างเช่นกลับมาชาร์จแบตฯ ให้โดรน เป็นต้น

…

ไม่นานนัก หลี่เซียงตงก็มาถึงจุดหมายปลายทาง

เส้นทางล่าสัตว์ทั้งสี่สายมีระยะห่างจากกระท่อมใกล้ไกลต่างกันไป อีกทั้งยังกระจายอยู่คนละทิศละทาง ไม่มีทางที่จะเดินรวบเป็นเส้นทางเดียวกันได้เลย

ดังนั้น หลี่เซียงตงจึงทำได้แค่วางทีละสายไปเรื่อยๆ

เป้าหมายแรกของเขาคือเส้นทางที่ไกลที่สุด ซึ่งถูกตั้งชื่อว่าเส้นทางหมายเลข 4 ถัดมาตามลำดับระยะทางก็คือหมายเลข 3, หมายเลข 2 และหมายเลข 1

ไล่จากไกลมาใกล้ แม้ว่าตอนแรกงานจะหนักหนาสาหัสไปสักหน่อย แต่พอทำไปเรื่อยๆ จนร่างกายและจิตใจเริ่มล้า

ปริมาณงานในจุดที่ใกล้กระท่อมจะเบาแรงลงไปเยอะ จะได้ไม่พาลให้หมดไฟจนอยากอู้งาน

นี่เป็นเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ที่อู๋ซุ่ยเซิงสอนหลี่เซียงตงไว้

แม้ตัวหลี่เซียงตงจะคิดว่า ด้วยเรี่ยวแรงพละกำลังระดับตนเอง คงไม่มีทางมีเรื่องกลุ้มใจพรรค์นั้นอยู่แล้วก็เถอะ

แต่โดยจิตใต้สำนึก เขาก็ยังคงเลือกทำตามแผนนี้อยู่ดี

กับดักแรกที่เริ่มวางคือกรงเล็บดักหมาไม้คอเหลือง เจ้าสัตว์ตัวจ้อยพวกนี้ชอบปีนต้นไม้เป็นที่สุด การวางกับดักจึงต้องพิถีพิถันเป็นพิเศษ

จะวางบนต้นไม้ตามธรรมชาติโต้งๆ เลยย่อมไม่ได้ นอกจากจะไม่สะดวกแล้ว สภาพกิ่งก้านที่เกะกะบนต้นไม้ยังจะทำให้โอกาสที่กับดักจะทำงานสำเร็จลดฮวบลงไปอีก

ดังนั้น ลำต้นไม้ที่ใช้ติดตั้งกับดักจึงต้องคัดสรรอย่างดี อันดับแรกต้องเป็นท่อนไม้ตรงแหน็บที่ตัดแต่งกิ่งก้านจนเกลี้ยงเกลา

หักครึ่งตรงกลาง ให้ทำมุมกับพื้นดินกลายเป็นรูปสามเหลี่ยม

ติดตั้งกับดักไว้ตรงจุดสูงสุด จากนั้นก็แขวนเนื้อชิ้นหนึ่งไว้ล่อเหยื่อ ทางที่ดีควรเป็นเนื้อที่มีกลิ่นคาวจัด ซึ่งหลี่เซียงตงเลือกใช้เนื้อปลา

ตบท้ายด้วยการเด็ดใบสนหรือเศษหญ้าแถวนั้นมาพรางกับดักสัตว์ไว้อย่างง่ายๆ เท่านี้กับดักขนาดเล็กสำหรับล่าหมาไม้คอเหลืองก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ถัดมาคือกับดักสุนัขจิ้งจอก คล้ายคลึงกับกับดักล่าหมาไม้คอเหลืองมาก ต่างก็ใช้กับดักสัตว์และใช้เนื้อปลาเป็นเหยื่อล่อเหมือนกัน

ข้อแตกต่างเพียงหนึ่งเดียวคือกับดักอันนี้จะมีขนาดใหญ่กว่า และวางไว้บนพื้นดิน โดยทั่วไปมักจะอยู่ตรงโคนต้นไม้

กับดักประเภทนี้ไม่เพียงแต่ดักจับสุนัขจิ้งจอกได้เท่านั้น หากโชคดีพอก็อาจจับหมาป่าเดียวดายหรือหมาในแถบนี้ได้ด้วย

และสุดท้ายก็คือกับดักบ่วงแร้ว นี่คือกับดักที่มีต้นทุนต่ำที่สุด และติดตั้งได้สะดวกรวดเร็วที่สุดแล้ว

ขอเพียงพบร่องรอยการหากินของสัตว์ก็วางได้ทันที ไม่ว่าจะเป็นหมูป่า กวาง หรือแม้แต่กระต่าย นกตัวเล็กๆ ไปจนถึงหนูป่า ล้วนใช้กับดักนี้จับได้ทั้งสิ้น

แต่หลี่เซียงตงไม่ได้มาเอาชีวิตรอดในป่าดงดิบสักหน่อย จึงไม่มีความจำเป็นต้องลงมือกับพวกนกหรือหนูตัวจ้อย

กระต่ายถือเป็นเป้าหมายขั้นต่ำสุดในการล่าของหลี่เซียงตงแล้ว

ต้องขอบคุณหิมะแรกแห่งฤดูหนาวที่เทลงมาอย่างกะทันหันเมื่อคืนนี้แท้ๆ วันนี้หลี่เซียงตงถึงได้พบร่องรอยการเคลื่อนไหวของสัตว์ป่าเยอะเป็นพิเศษ

เขาวางกับดักไปตลอดทาง กระทั่งเดินมาถึงสุดปลายเส้นทางหมายเลข 4 เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสี่โมงกว่าเกือบจะห้าโมงเย็นเข้าให้แล้วโดยไม่รู้ตัว

เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้ถ้าจะไปวางกับดักบนเส้นทางอื่นต่ออีกสายคงไม่ทันการแน่

แม้จะคลาดเคลื่อนไปจากแผนเดิมที่ตั้งใจไว้ว่าจะวางกับดักทั้งเส้นทางหมายเลข 3 และหมายเลข 4 ให้เสร็จภายในวันนี้ แต่หลี่เซียงตงกลับยินดีอย่างยิ่ง

ยิ่งมีจุดให้วางกับดักได้มากเท่าไร ไม่ว่าจะเป็นกับดักชนิดไหน ย่อมหมายความว่าผลงานในฤดูกาลล่าสัตว์ครั้งนี้ของเขาจะยิ่งเป็นกอบเป็นกำขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น ถึงเวลาทำงานอาจจะต้องยืดเยื้อจากเดิมที่กะไว้สองวันกลายเป็นสี่วัน แต่หลี่เซียงตงก็ไม่ได้อารมณ์บูดเลยสักนิด

"วันนี้เป็นวันที่ดีเลิศเลอ… คิดหวังสิ่งใดก็สมดั่งใจ…"

อารมณ์ดีเป็นบ้า หลี่เซียงตงฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ พลางสาวเท้าก้าวกลับไปทางกระท่อมอย่างกระปรี้กระเปร่า

เชี่ย! เดี๋ยวนะ นั่นมันตัวบ้าอะไรวะนั่น?

เดินมาได้เกินครึ่งทาง จู่ๆ หลี่เซียงตงก็สังเกตเห็นสีแดงสดสะดุดตาปรากฏอยู่บนพื้นหิมะเบื้องหน้าไม่ไกลนัก

คงไม่ใช่ว่า…

ในใจของหลี่เซียงตงเริ่มเดาไปต่างๆ นานา แต่จะใช่สิ่งที่คิดหรือไม่ คงต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงจะฟันธงได้

เขาปลดคันธนูออกมา พร้อมกับดึงลูกธนูมาขึ้นสายเตรียมไว้ ขณะเดียวกันก็ขยับตำแหน่งมีดเดินป่าตรงเอว เพื่อให้มั่นใจว่าจะชักออกมาใช้งานได้ถนัดมือที่สุด

เมื่อเตรียมความพร้อมเรียบร้อย หลี่เซียงตงจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปหากองสีแดงนั้นอย่างระแวดระวัง

เป็นไปตามคาด มันไม่ใช่สิ่งอื่นใดเลย นอกจากรอยเลือดสดๆ

เมื่อกี้อยู่ไกลจึงมองไม่ชัด ทว่าพอเดินเข้ามาใกล้ หลี่เซียงตงก็แน่ใจได้ทันที และนอกจากรอยเลือดแล้ว ยังมีเศษขนสัตว์ที่ถูกฉีกทึ้งกระจัดกระจายหลงเหลืออยู่อีกเพียบ

จากการประเมินสภาพซากที่ยังหลงเหลืออยู่ในที่เกิดเหตุ หลี่เซียงตงคิดว่านี่น่าจะเป็นจุดแรกที่กวางตัวหนึ่งถูกขย้ำตายอย่างทารุณ

ส่วนคนร้ายล่ะก็… น่าจะเป็นหมาป่า!

เขาลองกวาดสายตาค้นหาบริเวณรอบๆ เพียงครู่เดียว ก็พบเศษขนสีเทาตกหล่นอยู่ไม่น้อย

ในป่าลึกขนาดนี้ แถมยังอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เจ้าของขนสีเทานี้ นอกจากหมาป่าแล้ว หลี่เซียงตงก็นึกถึงตัวอื่นไม่ออกจริงๆ

แน่นอนล่ะ แม้ข้อสันนิษฐานข้างต้นจะฟังดูมีหลักการและเหตุผลเข้าท่า แต่จริงๆ แล้วเกือบทั้งหมดคือหลี่เซียงตงกำลังแถไปเรื่อยเปื่อยล้วนๆ

แค่อยากจะสวมวิญญาณเป็นยอดนักสืบโคนันดูสักยกเฉยๆ นั่นแหละ

ความจริงก็คือ พอหลี่เซียงตงเห็นรอยเท้าบนพื้นหิมะที่มีขนาดพอๆ กับเจ้าหมาดำตัวใหญ่ที่เขาเคยเลี้ยงไว้ที่บ้านในอดีต เขาก็ฟันธงตัวตนของคนร้ายได้ในทันที

ส่วนที่รู้ว่าเป็นกวาง นอกจากดูจากเศษขนแล้ว หลักๆ ก็ดูจากรอยเท้านี่แหละ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง