บทที่ 54 ร่องรอยฝูงหมาป่า

“ดูจากรอยเท้านี่ ฝูงหมาป่าฝูงนี้น่าจะไม่เล็กเลยแฮะ!”

พอมอง ‘รอยอุ้งตีนหมา’ ที่เหยียบย่ำกันจนเละเทะไปหมดรอบตัว สีหน้าของหลี่เซียงตงก็เริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ

ตอนที่เรียนวิชากับครูอู๋ซุ่ยเซิง สิ่งที่สำคัญที่สุดและได้เรียนรู้มามากที่สุดก็คือเรื่องการแกะรอยนี่แหละ

การที่พรานเก่งๆ คนหนึ่งจะหาร่องรอยของเหยื่อที่ต้องการในป่าเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลเจอได้นั้น ทักษะการสะกดรอยที่ยอดเยี่ยมย่อมมีความสำคัญอย่างยิ่งยวดชนิดไม่ต้องสงสัย

และการสะกดรอยเนี่ย พูดให้เข้าใจง่ายๆ มันก็คือการหัดสังเกตร่องรอยนั่นเอง!

แม้จะยังฟันธงตัวเลขเป๊ะๆ ไม่ได้ในทันที แต่หลี่เซียงตงก็มั่นใจในการคาดเดาคร่าวๆ ของตัวเอง

อย่างจำนวนของหมาป่าฝูงนี้ ดูทรงแล้วน่าจะอยู่ที่ราวๆ สิบสองถึงสิบห้าตัว

แถมยังเป็นหมาป่าโตเต็มวัยทั้งหมด ไม่มีร่องรอยของลูกหมาป่าเลย ดังนั้นเมื่ออิงจากจุดนี้ หลี่เซียงตงจึงกล้าสันนิษฐานต่ออีกขั้น

เจ้าพวกนี้น่าจะมีรังที่ปลอดภัยและมิดชิดเอามากๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าปล่อยให้พวกลูกหมาป่าเฝ้าบ้านตามลำพังแน่ๆ

ส่วนความเป็นไปได้ที่ว่าฝูงหมาป่าฝูงนี้จะไม่มีลูกเลยสักตัว หลี่เซียงตงไม่เคยคิดถึงมันเลยด้วยซ้ำ

ล้อเล่นน่า ฝูงหมาป่าขนาดใหญ่ระดับนี้ แทบจะเรียกได้ว่าเดินกร่างไปทั่วผืนป่าได้สบายๆ

ต่อให้เป็นเสือโคร่งหรือหมีสีน้ำตาลมาเจอเข้าก็ยังไม่กล้ามีเรื่องด้วยง่ายๆ แล้วพวกมันจะตกอับถึงขั้นไม่มีลูกหลานได้ยังไงกัน

และอาจเป็นเพราะอย่างนี้ การที่ได้อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารมานาน มันเลยทำให้พวกมันได้ใจ!

คิดว่าป่าผืนนี้ไม่มีอะไรน่ากลัว พวกมันก็เลยไม่ได้คิดจะกลบร่องรอยของตัวเองแม้แต่น้อย ทิ้งรอยไว้โจ่งแจ้งท้าทายสายตานายพรานอย่างหลี่เซียงตงซะงั้น

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งต้องเป็นเพราะป่าแถบนี้ไม่มีนายพรานย่างกรายเข้ามานานหลายปีแล้วด้วย

ไม่อย่างนั้น ในถิ่นที่ลิงสองขาเดินตัวตรงสุดสยองอาศัยอยู่ ไม่มีทางที่สัตว์หน้าไหนจะกล้าห้าวเป้งได้ขนาดนี้หรอก

หลี่เซียงตงมองตามรอยเท้าบนพื้น มุ่งตรงไปยังทิศทางที่ฝูงหมาป่าหายลับไป

“พับผ่าสิ ในถิ่นฉันไม่อนุญาตให้มีใครเจ๋งเกินหน้าเกินตาโว้ย! เจ้าพวกหมาป่าบังอาจกำเริบเสิบสานขนาดนี้ พวกแกมีเหตุให้สมควรตายแล้ว! (ใส่อีโมจิหัวหมาประชด)”

หลี่เซียงตงปาดน้ำลายที่เกือบจะไหลตรงมุมปาก ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายวาววับ

ว่าแล้วเชียว ตัวเรานี่มันลูกรักสวรรค์ชัดๆ ฤดูกาลล่าสัตว์เพิ่งเริ่มวันแรก ก็ส่งของขวัญชิ้นเบิ้มขนาดนี้มาประเคนให้ซะแล้ว

ถ้าไม่รับไว้ คงดูใจร้ายกับความเมตตาของเบื้องบนแย่

ที่สำคัญที่สุดคือ หนังหมาป่าตั้งสิบกว่าผืนเชียวนะ! ให้ตายสิ พรานคนอื่นสู้ชีวิตตั้งสามถึงห้าปี ยังไม่รู้เลยว่าจะสะสมได้ครบขนาดนี้หรือเปล่า

แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้ตั้งใจออกมาล่าสัตว์ ของที่พกติดตัวมาก็แสนจะเรียบง่าย มีแค่มีดเล่มเดียวกับคันธนูหนึ่งคัน

ลูกธนูก็มีแค่กระบอกเดียว หรือก็คือยี่สิบดอกเท่านั้น

แต่หลี่เซียงตงก็ยังมั่นใจว่าจะจัดการฝูงหมาป่าฝูงนี้ให้อยู่หมัด

อย่างแย่ที่สุด พ่อก็แค่ชักมีดพร้าลุยระยะประชิดไปเลย ยังไงซะไอ้พวกตัวจ้อยนี่ก็ไม่มีทางสู้แรงผมได้อยู่แล้ว

มือซ้ายถือมีด มือขวาถือธนู หลี่เซียงตงรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองแข็งแกร่งจนน่ากลัวจริงๆ

เขาสาวเท้าไล่ตามทิศทางที่รอยเท้าทอดยาวออกไปทันที

แน่นอนว่าเนื่องจากตอนนี้ฟ้าเริ่มโพล้เพล้ลงทุกที เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองหลงทิศหลงทางในป่าดงดิบหลังจากที่ฟ้ามืด

ตลอดเส้นทางที่สะกดรอยตาม นอกเหนือจากการเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว เขายังไม่ลืมที่จะทำสัญลักษณ์ทิ้งไว้ตลอดทาง

แม้ว่าตอนนี้รอยเท้าบนพื้นหิมะจะเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง แต่ที่มณฑลเฉียนแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอากาศแปรปรวนเป็นที่สุด

มีแต่ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่าสภาพอากาศในวินาทีถัดไปจะเป็นยังไง

ขืนจู่ๆ หิมะตกหนักขึ้นมา หรืออุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นกะทันหัน ร่องรอยที่เห็นชัดพวกนี้ก็พร้อมจะเลือนหายไปในพริบตา

แถมตัวเขาเองสำหรับป่าดงดิบผืนนี้ก็เป็นแค่มือใหม่แกะกล่อง สภาพแวดล้อมรอบข้าง นอกเหนือจากเส้นทางล่าสัตว์ทั้งสี่เส้นนั้นแล้ว ก็พูดไม่ได้เต็มปากเลยว่าคุ้นเคย

ดังนั้นรอบคอบไว้หน่อยน่าจะดีกว่า

“โอ้โห เจ้าพวกนี้มันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้วจริงๆ การไม่มีศัตรูตามธรรมชาตินี่มันช่างทำให้คน…ไม่ใช่สิ ทำให้หมาป่าเสื่อมทรามลงจริงๆ!”

เดินออกไปได้ไม่ไกลเท่าไร หลี่เซียงตงก็พบว่านอกจากรอยเท้าแล้ว บนพื้นหิมะยังมีหยดเลือดสีแดงสดประปรายเป็นจุดๆ ขาดๆ หายๆ ราวกับดอกเหมยร่วงหล่น

รอยเท้าพวกสัตว์อาจจะไม่สนใจ แต่รอยเลือดนี้น่ะ ในสายตาของสัตว์กินเนื้อ มันไม่ได้ต่างอะไรกับสาวงามเปลื้องผ้าเต้นระบำเลยสักนิด

ทุกจุดล้วนส่งกลิ่นอายเย้ายวนใจอันตรายถึงชีวิต!

นี่มันคือการล่อศัตรูตัวฉกาจเข้ามาในอาณาเขตของตัวเองชัดๆ!

แต่ว่า…หลี่เซียงตงฉุกคิดขึ้นมาได้ ด้วยความเจ้าเล่ห์ของฝูงหมาป่า ไม่น่าจะพลาดเรื่องโง่ๆ แบบนี้ได้นะ

ดังนั้น…มีความเป็นไปได้สูงว่าเจ้าพวกนี้กำลังวางเบ็ดตกเหยื่ออยู่หรือเปล่า?

ศัตรูตามธรรมชาติในสายตาของสัตว์ตัวอื่น แต่พอมาอยู่ต่อหน้าพวกมัน กลับกลายเป็นเนื้อชิ้นโตแสนโอชะที่เดินมาส่งถึงปากงั้นเหรอ?

พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ หลี่เซียงตงก็อดไม่ได้ที่จะชะลอฝีเท้าลง

บ้าเอ๊ย ดูท่าทางต่อไปนี้คงต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้วสิ อย่าได้มาตกม้าตายในร่องน้ำตื้นๆ เชียว เสียชื่อให้คนเขาหัวเราะเยาะยังพอทน แต่ถ้าเกิดประมาทจนเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ล่ะก็ ได้กลายเป็นเรื่องตลกของแท้แน่

เขาเลิกทำตัวระริกระรี้ หลี่เซียงตงสะพายคันธนูไว้บนหลัง ชักมีดพร้าออกจากฝัก พร้อมคอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบข้างทุกฝีก้าว

สิ่งมีชีวิตที่แสนจะเจ้าเล่ห์อย่างหมาป่า สิ่งที่ถนัดที่สุดก็คือการโผล่พรวดออกมาลอบกัดคุณจากมุมอับที่ไม่ทันสังเกตเห็นและคาดไม่ถึง

ในสถานการณ์แบบนี้ ถึงพลังทำลายล้างของธนูจะมหาศาล แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความคล่องตัวของมีดยาวสำหรับฟัน

น่าเสียดายจริงๆ วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้พก ‘พั่วจวิน’ มาด้วย

มันคือมีดหัวตัดเล่มหนาหนักตั้งสิบห้าสิบหกจินเล่มนั้น หลี่เซียงตงชอบมันมากจนถึงขั้นตั้งชื่อให้เป็นพิเศษเลยทีเดียว

ทว่าตลอดเส้นทางนี้ อาจเป็นเพราะหลี่เซียงตงดวงดีจัด หรือไม่ก็จังหวะเวลาพอเหมาะพอเจาะ ฝูงหมาป่าก็น่าจะกำลังง่วนอยู่กับการเฉลิมฉลองเหยื่ออันโอชะอยู่ในรัง

การซุ่มโจมตีของฝูงหมาป่าอย่างที่เขากังวลไว้จึงไม่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งเงาของหมาป่าสักตัวก็ยังไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ

ตามปกติแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ โดยเฉพาะช่วงเวลาที่กำลังกินอาหาร จะต้องมีหมาป่าคอยทำหน้าที่ยืนยามเสมอ เพราะกลัวว่าตอนที่กำลังผ่อนคลายความระแวดระวังลง จะมีใครแอบมาตลบหลังเอาได้

แต่เจ้าพวกที่หลี่เซียงตงเจอในครั้งนี้กลับไม่มีพฤติกรรมทำนองนั้นเลยสักนิด

นึกภาพออกเลยว่าชีวิตความเป็นอยู่ของพวกมันในป่าแห่งนี้จะสุขสบายเบิกบานใจขนาดไหน

แต่ก็นั่นแหละ… สุขสบายก็ดีแล้ว ยิ่งสุขสบายเท่าไรก็ยิ่งดี!

เพราะยิ่งพวกมันกินดีอยู่ดี สารอาหารและความสมบูรณ์ของร่างกายก็จะยิ่งเต็มที่ ขนก็จะยิ่งเงางามนุ่มลื่น และมูลค่าก็จะยิ่งสูงขึ้นตามไปด้วย

แม้แต่เนื้อหมาป่าก็คงจะได้เพิ่มขึ้นมาอีกบานเบอะ สำหรับพรานที่มีฝีมือพอจะโค่นพวกมันลงได้อย่างเขา ไม่มีอะไรจะน่ายินดีและชวนให้ฮึกเหิมไปกว่านี้อีกแล้ว

“ฮี่ๆ…”

หลี่เซียงตงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะชั่วร้ายออกมาเป็นระลอก เหมือนพวกตัวร้ายปัญญาอ่อนที่ชอบโผล่มาในนิยายไม่มีผิด

“เจ้าหมาป่าน้อยทั้งหลาย ราชาหลี่เซียงตงของพวกแกมาแล้วจ้า อาบน้ำรอตัวขาวผ่องให้ท่านราชาเข้าไปเชยชมได้เลยนะจ๊ะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง