บทที่ 56 ลูกหมาป่าสีเทา

“ไอ้เสือ แกนี่ก็เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยนะ แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นมือนายน้อยคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เรอะ?”

หลี่เซียงตงเดินมาหยุดตรงหน้าไอ้ตัวที่ดูท่าน่าจะเป็นจ่าฝูงเป็นตัวแรก แล้วเตะซากมันไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้

พับผ่าสิ คิดจะหนีมันต้องโดนทำโทษซะหน่อย ไอ้เรื่องถลกหนังประจานศพเนี่ย ขอเริ่มที่แกเป็นตัวแรกเลยแล้วกัน

เขาล้วงมีดดามัสกัสเล่มเล็กความยาวใบมีดราวสิบเซนติเมตรที่พกติดตัวตลอดเวลาออกมา แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงประหลาดอย่างชั่วร้ายอีกรอบ

บางทีของตอบแทนเยอะเกินไป มันก็น่าปวดหัวเหมือนกันนะเนี่ย!

มองดูท้องฟ้าที่มืดสนิทลงเกือบหมด เหลือเพียงแสงอัสดงรำไร หลี่เซียงตงก็เริ่มกลุ้มใจว่าจะขนของพวกนี้กลับไปยังไงดี

ช่างหัวมันเหอะ ถึงเวลาเดี๋ยวก็มีทางออกเอง รีบจัดการไอ้สัตว์พวกนี้ก่อนดีกว่า อย่างแย่สุดก็แค่เดินลุยความมืดกลับไปก็แค่นั้น

ส่วนเรื่องนอนค้างในถ้ำ หลี่เซียงตงไม่คิดจะเก็บมาพิจารณาเลยสักนิด

ข้างในควันพิษตลบอบอวลยังพอว่า แต่กลิ่นสาบที่เจ้าพวกนี้ทิ้งเอาไว้ กลิ่นมันโคตรจะเหม็นหึ่งจนแทบอ้วก!

จะให้เข้าไปนอนเหรอ ไม่มีทางซะหรอก ชาตินี้ทั้งชาติก็อย่าหวังเลย

ถ้าว่ากันเรื่องพลังทำลายล้าง อาวุธขนาดใหญ่อย่างมีดพร้าถางป่าย่อมดีกว่าแน่นอน แต่ถ้าเป็นงานชำแหละถลกหนัง มันต้องพึ่งมีดพกเล่มเล็กนี่แหละ

ยิ่งเป็นมีดสั้นดามัสกัสที่คมกริบไร้ที่ติในมือหลี่เซียงตงเล่มนี้ เวลาลงมือทำงานยิ่งคล่องแคล่วราวกับมีเทพมาช่วยดลบันดาล

จัดการไม่กี่ทีก็ถลกหนังออกมาได้เรียบร้อย แถมยังแร่เนื้อหมาป่าแยกชิ้นส่วนไปพร้อมกันเสร็จสรรพ

ถ้าจะถามว่าทำไมหลี่เซียงตงถึงใช้มีดเล่มเล็กแค่นี้จัดการทุกอย่างได้ราบรื่นขนาดนั้น… ก็คงต้องบอกว่าครูอู๋ซุ่ยเซิงของเขาสอนมาดีนั่นแหละ

นึกถึงตอนนั้น เพื่อให้หลี่เซียงตงเชี่ยวชาญทักษะนี้แบบเข้าเส้น ครูอู๋ซุ่ยเซิงถึงกับต้องใช้เส้นสายบุญคุณส่วนตัวฝากฝังให้เขาเข้าไปเนียนทำงานในโรงเชือดเล็กๆ แห่งหนึ่ง

นอกจากงานแต่ละวันจะหนักหนาสาหัสแล้ว ยังทำฟรีอีกต่างหาก เป็นแรงงานทาสแบบไม่มีค่าจ้างสักแดงเดียว

แค่เวลาไม่กี่วัน หมูอ้วนพีที่ถูกชำแหละแยกชิ้นส่วนผ่านมือหลี่เซียงตงก็มีไม่ต่ำกว่าร้อยตัวแล้ว

และไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับพลังเสริมจากโทเทมหรือเปล่า หลี่เซียงตงถึงได้เรียนรู้ได้เร็วติดจรวดขนาดนี้

หรือบางทีอาจเป็นเพราะประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากวิชาผ่าชำแหละกับการทำการทดลองตอนเรียนมหาวิทยาลัยด้วยล่ะมั้ง?

กระทั่งตอนที่หลี่เซียงตงจะออก เจ้าของโรงเชือดยังแทบไม่ยอมปล่อยตัวเลย บอกว่าจะให้ค่าจ้างสูงลิ่วเพื่อรั้งตัวหลี่เซียงตงไว้ให้ได้

ฝีมือไม่ได้แค่ยอดเยี่ยมอย่างเดียว แต่ทั้งประสิทธิภาพการทำงานและความอึดถึกทนยังอยู่ในระดับสัตว์ประหลาด คนเดียวทำงานแทนได้ตั้งห้าคน

ต่อให้จ้างด้วยเงินเดือนหลักหมื่นหยวนก็ไม่มีคำว่าขาดทุนสักนิด เถ้าแก่ยังมีกำไรเหลือเฟือ แถมคุ้มกว่าจ้างคนชำแหละหมูห้าคนตั้งเยอะ

จนถึงทุกวันนี้ หลี่เซียงตงยังจำสีหน้าแววตาน้อยใจระคนหวั่นใจของพวกคนชำแหละหมูที่ยืนอยู่ข้างหลังเถ้าแก่ตอนพูดประโยคนั้นได้แม่น

พอบวกกับใบหน้าโหดเหี้ยมเต็มไปด้วยเนื้อหนังหยาบกร้าน และมีดอีโต้สับกระดูกเล่มโตในมือ ภาพบรรยากาศในตอนนั้นมันช่างบอกไม่ถูกจริงๆ ว่า… มันชวนขำขนาดไหน!

ครั้งนี้มีหมาป่าทั้งหมด 14 ตัว หลี่เซียงตงใช้เวลาจัดการเฉลี่ยตัวละประมาณสิบห้านาที

คำนวณดูแล้ว คงต้องใช้เวลาราวสามชั่วโมงครึ่ง จากนั้นยังต้องทำเครื่องมือขนย้ายอีก อย่างน้อยๆ ก็ต้องกินเวลาอีกเกือบครึ่งชั่วโมง

พอดูนาฬิกา ตอนนี้หนึ่งทุ่มตรง หลี่เซียงตงกะคร่าวๆ ว่ากว่าตัวเองจะถึงบ้านวันนี้ อย่างน้อยก็น่าจะประมาณตีหนึ่ง

หรืออาจจะดึกกว่านั้นด้วยซ้ำ เพราะขากลับต้องลากของหนักบนพื้นรวมกันตั้งหกเจ็ดร้อยจิน

ต่อให้หลี่เซียงตงจะมีแรงมหาศาลและมีความอึดระดับยอดมนุษย์ แต่ถ้าลากกลับไปถึงได้ภายในสองชั่วโมง ก็นับว่าต้องกราบขอบคุณสวรรค์แล้ว

เพราะที่นี่คือป่ารกชัฏที่มีภูมิประเทศสลับซับซ้อน และยังต้องขอบคุณหิมะที่ทับถมอยู่บนพื้นนี่ด้วย

ถ้าไม่มีหิมะชั้นนี้คอยช่วยลดแรงเสียดทาน หลี่เซียงตงประเมินว่าการเดินทางกลับบ้านเที่ยวนี้ คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามสี่ชั่วโมงแหงๆ

“หือ? มีเสียงขยับ!”

พอหลี่เซียงตงจัดการมาถึงหมาป่าตัวที่เจ็ด เขาก็สังเกตเห็นว่าใต้ร่างของมันมีความเคลื่อนไหวขึ้นมากะทันหัน

เขารีบถอยหลังด้วยความระมัดระวังก่อนเป็นอันดับแรก ให้ตายสิ ข้างใต้นั่นคงไม่ใช่งูพิษหรอกนะ เขาไม่ได้มีบุญวาสนาพอจะมารับคมเขี้ยวของไอ้ตัวพรรค์นี้หรอก

เพื่อความปลอดภัย หลี่เซียงตงจึงไปหาท่อนไม้ยาวสองเมตรกว่าขนาดหนาเท่าแขนมาอันหนึ่ง แล้วค่อยๆ ใช้มันงัดซากนั้นขึ้นมาอย่างระวัง

เอ๊ะ?

พอกวาดสายตามอง หลี่เซียงตงก็แปลกใจสุดๆ!

แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ให้ตายเหอะ ว่าแล้วเชียวว่ารู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ดันลืมเจ้าพวกตัวเล็กพวกนี้ไปซะสนิท!

ใช่แล้ว สิ่งที่นอนหมอบอยู่ใต้ร่างหมาป่าตัวนี้ไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่มันคือลูกหมาป่าตัวน้อยของฝูงนี้นั่นเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ใต้ร่างของแม่หมาป่าตัวนี้ยังมีลูกหมาป่าอยู่ถึงสองตัว ดูแล้วน่าจะเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน น่าจะอายุแค่เดือนเดียวเต็มที่

“เหอะ เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้น่ารักไม่เบาแฮะ!”

เมื่อมองดูลูกหมาป่าตัวกระจ้อยร่อยที่ไม่ได้ดูดุร้ายเหมือนตอนโตเต็มวัย ในใจของหลี่เซียงตงก็อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูขึ้นมา

หรือว่าจะ… อุ้มกลับไปเลี้ยงดีนะ?

ยังไงซะแถวเทือกเขาสือว่านต้าซาน การเลี้ยงหมาป่าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ที่อื่นไกลไม่ต้องพูดถึง เอาแค่ในหมู่บ้าน เขาก็รู้ว่ามีบ้านนายพรานอยู่สองสามหลังที่เลี้ยงไว้

ถึงจะไม่ใช่พันธุ์แท้แบบนี้ แต่เป็นลูกผสมระหว่างหมาบ้านกับหมาป่า แต่ถ้าว่ากันตามหลักมันก็คือหมาป่าไม่ใช่เรอะ?

ในเมื่อพวกเขาเลี้ยงได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะเลี้ยงไม่ได้นี่หว่า!

แถมเจ้าตัวเล็กพวกนี้ยังเด็กขนาดนี้ ก็น่าจะเลี้ยงให้เชื่อง… ได้… มั้ง?

หลี่เซียงตงยังลังเลอยู่บ้าง เพราะมันมีคำเปรียบเปรยว่ายังไงนะ เลี้ยงหมาป่าตาขาว เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่องใช่ไหม?

แต่ขณะเดียวกันในใจก็แอบไม่ยอมแพ้ สุนัขในปัจจุบันก็เกิดจากการที่มนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์เอาหมาป่ามาฝึกให้เชื่องไม่ใช่เหรอ? คนยุคหินยังทำได้ ไม่มีเหตุผลที่เขาจะทำไม่ได้สักหน่อย!

และแน่นอน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ เมื่อกี้หลี่เซียงตงเห็นจ่าฝูงตัวใหญ่หนักตั้งเจ็ดแปดสิบจินตัวนั้นแล้วรู้สึกอยากได้ขึ้นมา มันโคตรเท่เลย พับผ่าสิ!

ถ้าอุ้มกลับไปเลี้ยง แล้วได้รับการประคบประหงมดูแลอย่างดีจากเขา เจ้าลูกหมาป่าพวกนี้จะไม่โตวันโตคืนจนตัวเบ้อเริ่มเลยเหรอ? เรื่องที่จะตัวใหญ่กว่าจ่าฝูงตัวนั้นไม่ใช่แค่ฝันกลางวันแน่นอน!

ก็เพราะสารอาหารมันครบถ้วนสมบูรณ์ยังไงล่ะ!

พอนึกภาพว่าตัวเองพาหมาป่าสีเทาตัวหนักเกือบร้อยจินสองสามตัวเดินกร่างไปทั่ว แค่คิดภาพตามมันก็น่าตื่นเต้นจนเลือดลมสูบฉีดแล้วจริงไหมล่ะ!

คิดได้ดังนี้ หลี่เซียงตงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ปรี่เข้าไปอุ้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองขึ้นมาทันที

“เฮ้ย ยังมีสัญชาตญาณสัตว์ป่าอยู่อีกเรอะ ฟันก็ยังไม่ขึ้นแท้ๆ ริอาจจะกัดคนซะแล้ว?”

เห็นลูกหมาป่าสองตัวกำลังกอดนิ้วของเขาไว้แล้วพยายาม "รุมแทะ" ไม่หยุด หลี่เซียงตงก็เลยตีก้นสั่งสอนไปตัวละเพียะอย่างหมั่นไส้

ทำเอาเจ้าตัวเล็กทั้งสองตัวถึงกับน้ำตาคลอเบ้าทันตาเห็น

ลูกหมาป่า: พี่ชาย คิดว่ามันมีความเป็นไปได้ไหม… ว่าที่จริง… พวกเรา… แค่หิวเฉยๆ น่ะ? อยากกินนมไงเล่า?…

พอสัมผัสได้ถึงร่างที่กำลังสั่นเทาของลูกหมาป่า หลี่เซียงตงก็ไม่ตระหนี่ถี่เหนียว เอาหนังหมาป่าที่เพิ่งถลกเสร็จเมื่อกี้มาทำเป็นรังเล็กๆ ให้พวกมันนอนก่อนแบบง่ายๆ

จากนั้นเขาก็ยังไม่รีบถลกหนังตัวต่อไป แต่เตรียมค้นหาดูว่ายังมีลูกหมาป่าตัวอื่นที่รอดชีวิตอยู่อีกไหม

และก็เป็นไปตามคาด หลังจากพลิกค้นใต้ซากศพตัวที่เหลือ เขาก็เจอลูกหมาป่าเพิ่มอีกสามตัวจริงๆ

เพียงแต่น่าเสียดายไปสักหน่อย ที่มีตัวหนึ่งตายไปแล้ว

มันตายพร้อมกับแม่ของมัน ด้วยการถูกหลี่เซียงตงยิงศรดอกเดียวทะลุหัวใจไปพร้อมกัน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง