บทที่ 57 ความเปลี่ยนแปลงของรอยสักโทเทม

“คิดไม่ถึงเลยว่ารอบนี้จะมีโชคหล่นทับแบบนี้ด้วย ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ”

เมื่อมองดูเจ้าพวกตัวจิ๋วที่ขดตัวอยู่ในรัง และเริ่มสงบลงมากเพราะคงได้กลิ่นที่คุ้นเคย หลี่เซียงตงก็เผยยิ้มอย่างพอใจ

พอจัดการหนังและเนื้อหมาป่าทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย เขาก็ต่อเลื่อนลากง่ายๆ ขึ้นมาอย่างลวกๆ ลำหนึ่ง แล้วขนของที่เป็นของรางวัลจากศึกครั้งนี้ขึ้นไปจนเต็ม

จากนั้นก็ลากมุ่งหน้ากลับกระท่อมทันที

อาศัยแสงจากไฟฉาย แม้ฟ้าจะมืดสนิท ทว่าเพราะทำเครื่องหมายทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ จึงไม่ถึงกับหลงทาง

แต่การต้องลากข้าวของพะเนินเทินทึกขนาดนี้เดินลุยในป่าเขานี่ มันช่างยากลำบากเหลือเกิน

โดยเฉพาะตอนเจอเนินหินสูงชันจนเลื่อนขยับไปไม่ไหว เขาก็ต้องคอยยกเนื้อและตัวเลื่อนขึ้นไปทีละอย่างก่อน

ยังดีที่หลี่เซียงตงมีร่างกายแข็งแกร่งเหนือมนุษย์มนา ไม่อย่างนั้นคงขนเนื้อกองมหึมานี้ไม่ไหวแน่

เป็นไปตามที่กะไว้แต่แรก ตอนที่เขากลับมาถึงกระท่อมไม้ เวลาก็ล่วงเลยไปจนตีหนึ่งกว่าแล้ว

บวกกับอากาศข้างนอกที่หนาวเหน็บจนแทบแข็ง ไม่เพียงแต่ตัวหลี่เซียงตงเองที่หนาวจนปากสั่น ลูกหมาป่าทั้งสี่ตัวแม้จะมีหนังหมาป่าห่อหุ้มไว้ ก็ยังอดสั่นงันงกไม่ได้

“ให้ตายสิ ของขวัญชิ้นโตที่สวรรค์ประทานให้เนี่ย บางทีถ้ามันใหญ่เกินไปก็ทรมานคนเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ!”

หลี่เซียงตงลากสังขารอันเหนื่อยล้า ฝืนทนจุดเตาผิงจนติด จากนั้นก็ถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่อยู่บนโซฟาเดี่ยวตัวเล็กของตน

เมื่อมองดูลูกหมาป่าที่ขดตัวอยู่ข้างกองไฟและหลับสนิทไปเพราะอุณหภูมิที่อุ่นขึ้น หลี่เซียงตงก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดๆ

เจ้าพวกตัวจิ๋วที่ดูเหมือนจะอายุแค่เดือนสองเดือนพวกนี้ คง…ไม่ต้องกินนมแล้วใช่ไหมนะ?

บ้าเอ๊ย ถ้ารู้แต่แรกน่าจะไว้ชีวิตแม่หมาป่าสักตัวสองตัว เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยเสบียงของลูกหมาป่าก็มีชัวร์ๆ ไม่ใช่เหรอ?

ช่างเถอะ ช่างหัวมัน ยังไงก็ได้มาฟรีอยู่แล้ว อนาคตจะเลี้ยงให้เชื่องได้ไหมก็ยังไม่รู้ ทำน้ำแกงใส่เนื้อสับอะไรเทือกนั้นป้อนไปก่อนแล้วกัน

ส่วนจะรอดชีวิตไหม ก็คงต้องดูดวงพวกมันแล้วว่าแข็งพอหรือเปล่า!

ในหัวคิดเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย ขณะที่เปลวไฟในเตาผิงเริ่มโหมแรงขึ้น อุณหภูมิในกระท่อมหลังเล็กก็ค่อยๆ อบอุ่นตามไปด้วย

หลี่เซียงตงผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

แต่ทว่า…

เมื่อมองดูป่าดึกดำบรรพ์สูงตระหง่านตรงหน้า หลี่เซียงตงก็งงเป็นไก่ตาแตก ทำไมรู้สึกคุ้นตาชอบกลล่ะเนี่ย?

ยังไม่ทันที่หลี่เซียงตงจะได้สติ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีดังมาจากไม่ไกล

พอหันกลับไปมอง! เชี่ยเอ๊ย! นี่มันกลุ่มคนดึกดำบรรพ์ที่เคยฝันเห็นคราวก่อนไม่ใช่เหรอวะ!

นี่เรา…ฝันอีกแล้วเหรอ?

เมื่อนำมาปะติดปะต่อกับประสบการณ์หลังความฝันครั้งที่แล้ว หลี่เซียงตงก็คาดเดาในใจได้รางๆ ว่า ครั้งนี้ตนเองน่าจะ…ได้ของดีอีกแล้วใช่ไหม?

เอาเถอะ ไม่ว่ายังไง เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับโทเทมบนแผ่นหลังของตนอย่างแน่นอน

ยังไม่ทันที่หลี่เซียงตงจะคิดให้กระจ่างแจ้ง ก็เห็นคนดึกดำบรรพ์สองสามคนพุ่งพรวดเข้ามา แล้วพาตัวหลี่เซียงตงตรงไปหาคนดึกดำบรรพ์ชราที่ดูท่าทางจะมีสถานะสูงส่งทันที

"เด็กเอ๋ย ยินดีด้วยที่ผ่านการทดสอบการล่าของเผ่า เติมเต็มรอยสักโทเทมบนร่างจนสมบูรณ์ จากนี้ไป เจ้าคือนักรบโทเทมอย่างเป็นทางการแล้ว"

ราวกับถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณของร่างนี้ หลี่เซียงตงคุกเข่าลงบนหินยักษ์ทรงกลมที่มีลักษณะคล้ายแท่นบูชาอย่างคล่องแคล่ว

ชายชราที่เอ่ยปากเมื่อครู่ถือชามหินบิ่นๆ ใบหนึ่งกับเข็มกระดูกแหลมคมเดินตรงเข้ามาหาเขา

"นี่คือเลือดขั้วหัวใจของหมาป่ายักษ์ที่เจ้าล่ามาได้ ใช้มันเป็นน้ำหมึกเติมเต็มรอยสักโทเทมย่อมเหมาะสมที่สุด"

ขณะพูด ชายชราก็ใช้เข็มกระดูกจุ่มเลือดในชาม แล้วแทงลงบนแผ่นหลังของหลี่เซียงตงอย่างฉับไว

สัมผัสถึงความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาเป็นระลอก จู่ๆ ในหัวของหลี่เซียงตงก็ผุดความคิดพิลึกกวนประสาทขึ้นมาแวบหนึ่ง

เข็มนี้…แล้วก็เลือดนี่…ฆ่าเชื้อหรือยังเนี่ย? คงไม่ใช่ว่ามีเชื้อไวรัสหรืออะไรทำนองนั้น แล้วจะส่งผมไปเฝ้าเง็กเซียนในทีเดียวหรอกนะ?

จะว่าไป ที่คนดึกดำบรรพ์มีประชากรไม่เยอะนี่ จะเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่านะ?

ยังไม่ทันที่หลี่เซียงตงจะได้คิดสะระตะ เสียงของชายชราด้านหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"เอาล่ะ รอยสักเสร็จสิ้นแล้ว บัดนี้เจ้าคือนักรบโทเทมผู้แข็งแกร่งและได้รับการยอมรับจากเผ่า…"

เขารู้สึกว่าชายชรายังพึมพำอะไรต่ออีกยาว แต่หลี่เซียงตงกลับฟังไม่รู้เรื่องเลยสักคำ

ทันทีที่สักเสร็จ เขากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกยัดทะลักเข้ามาในสมองจนแทบจะระเบิดออก

แถมข้างหูยังเหมือนมีฝูงยุงนับหมื่นตัวบินวน…ไม่ใช่สิ! ให้พูดให้ถูกคือเหมือนโดนยัดเครื่องยนต์เครื่องบินรบเข้ามาข้างหูตรงๆ เลยต่างหาก

เสียงหวีดร้องอื้ออึงนั้นทำให้หลี่เซียงตงที่ปวดหัวแทบแตกอยู่แล้วยิ่งหงุดหงิดคลั่งแทบบ้า!

"อ๊าก! เชี่ย…*#*#*#*#…"

ในที่สุด หลี่เซียงตงที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปก็เริ่มพ่นคำด่าสบถออกมาเป็นชุด

"เฮ้อ! เชี่ยเอ๊ย…"

ในกระท่อม หลี่เซียงตงที่เดิมทีนอนหลับสบายอยู่บนโซฟาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา สบถคำอุทานประจำชาติออกมาโดยไม่รู้ตัว

เขากุมหัวใจที่เต้นรัวเร็วพลางหอบหายใจอย่างอกสั่นขวัญแขวน

"เดี๋ยวสิ ทำไมรู้สึกว่าแผ่นหลังร้อนผ่าวเลยล่ะ?"

พอดึงสติตัวเองกลับมาได้ หลี่เซียงตงก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของร่างกายทันที

เขาถอดเสื้อตัวบนออก แล้วเดินไปยืนหน้ากระจกเงาบานใหญ่ตรงทางเข้า พอมองเข้าไปในกระจก เสาโทเทมบนหลังของเขาดูเหมือนจะสูงขึ้นไม่น้อยทีเดียว!

แถมด้านบนยังมีลวดลายหัวหมาป่าดุร้ายเพิ่มขึ้นมาอีกหลายหัว ถึงขั้นมีลายหัวหมีโผล่มาด้วยหรือเนี่ย?

เมื่อเห็นดังนี้ หลี่เซียงตงก็เริ่มคาดเดาในใจได้รางๆ หรือว่าวิวัฒนาการของเสาโทเทมจะเกี่ยวข้องกับจำนวนสัตว์ร้ายที่ตนล่าได้?

ยิ่งล่าสัตว์ร้ายได้มาก เสาโทเทมนี้ก็จะค่อยๆ สมบูรณ์ขึ้นใช่ไหม?

แต่ว่า…รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองนอกจากจะร้อนขึ้นนิดหน่อยแล้ว ก็เหมือนจะไม่ได้เปลี่ยนไปตรงไหนเลยนี่นา?

ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งทรงพลังขึ้นกว่าเมื่อก่อนสักนิด?

หรือว่าการเปลี่ยนแปลงของเสาโทเทมนี้ จะไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับตัวเราเลย?

ไม่ใช่สิ! เดี๋ยวก่อน! ความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เกิดขึ้นกับร่างกาย หลี่เซียงตงเพิ่งคิดมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกว่าในสมองของตนมีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา

พอลองตั้งสมาธิตรวจสอบดู เขาก็พบว่ามันเป็นเนื้อหาคล้ายกับตำรับยา

แถมด้านล่างยังมีคำอธิบายอย่างละเอียด นี่คือยาที่ช่วยเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายและสติปัญญาให้แก่สัตว์

ทั้งยังระบุวิธีใช้และปริมาณยาสำหรับสัตว์แต่ละชนิด หรือแม้กระทั่งสัตว์ชนิดเดียวกันแต่สภาพร่างกายต่างกัน ไว้อย่างชัดเจน

มันละเอียดละออมาก ราวกับจู่ๆ หลี่เซียงตงก็มีประสบการณ์ที่สั่งสมมานานหลายปีผุดขึ้นมาในหัวหน้าตาเฉย

เดิมทียังกำลังกลุ้มใจเรื่องลูกหมาป่าสี่ตัวนั้นอยู่เลย ตอนนี้ดีชะมัด กำลังง่วงก็มีคนโยนหมอนมาให้ถึงที่

หรือว่า…ผมจะเป็นลูกรักพระเจ้าเข้าจริงแล้ววะ?

หลี่เซียงตงอดไม่ได้ที่จะมีความคิดเพ้อเจ้อไร้สาระแวบขึ้นมาอีกครั้ง

นอกจากนี้ หลี่เซียงตงยังค้นพบวิธีฝึกสัตว์มากมายในหัวด้วย พูดให้ถูกต้องก็คือวิธีฝึกสัตว์ร้าย

ตามความทรงจำที่ได้รับมา ในยุคดึกดำบรรพ์ นักรบโทเทมทุกคนล้วนมีสัตว์ร้ายคอยเคียงข้าง และออกล่าในพงไพรไปด้วยกัน

พวกมันคือสหายที่สนิทชิดเชื้อที่สุดของนักรบโทเทม รองจากเพื่อนร่วมรบและคนในเผ่าเดียวกันเท่านั้น!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง