บทที่ 58 คุยโทรศัพท์สายไหม้

"แต่สมุนไพรพวกนี้ ดูท่าจะเล่นเอาเรื่องอยู่แฮะ!"

พอกวาดสายตามองรายชื่อสมุนไพรที่ผุดขึ้นมาในหัว แถมยังระบุชัดเจนว่าต้องเป็นของป่าธรรมชาติเท่านั้น ของเพาะปลูกใช้ไม่ได้เด็ดขาด หลี่เซียงตงก็ชักเริ่มปวดกบาลขึ้นมาตงิดๆ

ไม่ใช่ว่าในเทือกเขาสือว่านต้าซานจะหาไม่ได้ มณฑลเฉียนขึ้นชื่อเรื่องป่าเขาลำเนาไพรที่อุดมสมบูรณ์ เป็นหนึ่งในคลังยาสมุนไพรธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอยู่แล้ว

ยิ่งความรู้นี้เป็นภูมิปัญญาจากบรรพบุรุษโบราณที่เคยใช้ชีวิตบนผืนแผ่นดินนี้ ก็ยิ่งการันตีได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าวัตถุดิบทั้งหมดต้องหาได้จากในป่าแถบนี้แน่นอน

"ว่านกระบี่แดง ฮ่อสิ่วโอว…"

มองดูสมุนไพรแต่ละตัวก็ล้วนเป็นของที่พบได้ตามป่าทั้งนั้น แม้แต่ว่านกระบี่แดง หลี่เซียงตงก็พอจะรู้ว่าจุดไหนมีขึ้นอยู่บ้าง

อย่างมากจุดที่มันขึ้นก็แค่เสี่ยงตายไปหน่อย ส่วนใหญ่ชอบงอกตามหน้าผาสูงชันก็แค่นั้น

ทว่าสิ่งที่ทำให้หลี่เซียงตงกุมขมับจริงๆ ก็คือเงื่อนไขเรื่องอายุของตัวยาต่างหาก! จะสุ่มสี่สุ่มห้าเก็บเอาของตามมีตามเกิดมาใช้แก้ขัดไม่ได้เลย

แต่ก็นั่นแหละ…นี่มันสัตว์ศึกในตำนานเชียวนะ! เทียบชั้นกับสัตว์เลี้ยงทั่วไปไม่ติดฝุ่น ถามจริงเถอะว่ามีพรานคนไหนบ้างเห็นแล้วจะไม่ตาลุกวาว?

อย่าว่าแต่นายพรานเลย ลองถามลูกผู้ชายทั้งโลกดูสิ ใครเจอยักษ์ใหญ่ขนฟูที่ทั้งเชื่องกับเราแต่พร้อมขย้ำคนอื่นแบบนี้แล้วจะไม่ใจสั่นบ้าง?

ดังนั้น ต่อให้มีอุปสรรค หลี่เซียงตงก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าสมุนไพรพวกนี้ต้องหามาให้ได้ ไม่ต้องพูดถึงเป้าหมายไกลตัว เอาแค่ลูกหมาป่าสี่ตัวนี้ก่อน ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องขุนพวกมันขึ้นมาให้สำเร็จ

ตามหลักแล้ว เบื้องหลังของพรานยอดฝีมือทุกคนล้วนต้องมีหมาล่าเนื้อชั้นยอดเคียงข้างอย่างน้อยหนึ่งตัวเสมอ

แม้ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีก้าวล้ำเพียงใด บทบาทของหมาล่าเนื้อที่มีต่อนายพรานก็ยังไม่มีอะไรมาทดแทนได้

เหมือนกับตำรวจทุกวันนี้ เวลาตรวจค้นยาเสพติดหรือของผิดกฎหมาย ก็ยังต้องพึ่งจมูกหมาตำรวจอยู่ตลอด

ยิ่งคนที่มีความทะเยอทะยานสูง ไม่คิดจะหยุดอยู่แค่การเป็นพรานดักสัตว์อย่างหลี่เซียงตงด้วยแล้ว ยิ่งขาดพวกมันไม่ได้เลย

หมาล่าเนื้อชั้นยอดแค่ตัวเดียว สามารถนำทางแกะรอยตามล่าเป้าหมายกลางป่าเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลได้อย่างแม่นยำ

และในฐานะบรรพบุรุษของหมาล่าเนื้อ หมาป่ามีความสามารถในหลายๆ ด้านที่เหนือกว่าหมาบ้านไม่ใช่แค่ขั้นสองขั้น

เหตุผลเดียวที่พรานไม่นิยมใช้หมาป่า ก็เพราะพวกมันฝึกให้เชื่องได้ยากเย็นแสนเข็ญ แถมยังสัญชาตญาณสัตว์ป่าดุร้ายจัด

แต่เวลานี้ หลี่เซียงตงไม่มีความกังวลเรื่องนั้นแม้แต่น้อย ด้วยวิชาลับที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะฝึกเจ้าลูกหมาป่าทั้งสี่ตัวให้กลายเป็นหมาป่านักล่าที่เก่งกาจที่สุดได้

โอกาสทองแบบนี้ไม่ได้มีเข้ามาบ่อยๆ เสียด้วยสิ

ที่จะมีหิมะเพิ่งตกใหม่ๆ แถมเหยื่อที่เจอยังหยิ่งยโสพองขนเหมือนฝูงหมาป่าพวกนี้ ที่ไม่คิดแม้แต่จะกลบร่องรอยของตัวเอง

ดังนั้นเขาจึงกะว่าช่วงสองสามวันนี้จะรีบวางกับดักให้เสร็จสรรพ จากนั้นค่อยออกเดินทางตามหาสมุนไพรที่ต้องใช้

ตามความทรงจำที่เพิ่มเข้ามาในหัวระบุไว้ การจะฝึกสัตว์ล่าเนื้อ ยิ่งเริ่มเร็วย่อมยิ่งดี

ทางที่ดีที่สุดคือควรป้อนยาลูกกลอนที่คิดค้นขึ้นมานี้ให้พวกมันตั้งแต่ยังเล็ก

มีเพียงสัตว์ล่าที่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะกลายเป็นคู่หูที่แข็งแกร่งที่สุด ว่านอนสอนง่ายที่สุด และเข้าใจภาษามนุษย์ได้ลึกซึ้งที่สุด

…

ตลอดสามวันต่อมา หลี่เซียงตงออกจากบ้านแต่เช้าตรู่และกลับมาตอนค่ำมืดทุกวัน ในที่สุดช่วงบ่ายของวันที่สาม เขาก็วางกับดักทั้งหมดจนเสร็จเรียบร้อย

แน่นอนว่าช่วงหลายวันนี้ หลี่เซียงตงก็ไม่ลืมเจ้าลูกหมาป่าทั้งสี่ตัว

ทุกวันเขาจะเอาเนื้อกระต่ายมาสับละเอียด แล้วต้มเป็นน้ำแกงข้นๆ ให้เจ้าตัวเล็กทั้งสี่กินประทังชีวิต

นับว่าเป็นโชคดีของหลี่เซียงตง ที่ลูกหมาป่าสี่ตัวนี้อยู่ในช่วงที่กำลังจะหย่านมพอดี แม้ตอนนี้จะยังแทะเนื้อดิบไม่ได้

แต่น้ำแกงเนื้อแบบนี้ พวกมันยังพอย่อยไหว

และมีอีกเรื่องที่น่ายินดี ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลี่เซียงตงคอยป้อนข้าวป้อนน้ำตลอดหลายวันมานี้หรือเปล่า เจ้าสี่ตัวนี้ถึงได้ดูสนิทสนมกับเขาขึ้นมากโข

ดูทรงแล้วเหมือนจะแอบมองเขาเป็นพ่อบังเกิดเกล้าไปแล้วมั้งเนี่ย?

วันนี้ก็เช่นกัน หลี่เซียงตงหิ้วกระต่ายป่าตัวหนึ่งที่ล่าติดมือมาระหว่างทางก้าวเท้าเข้าประตูบ้าน

เจ้าสี่ตัวน้อยก็ส่งเสียงครางหงิงๆ พลางวิ่งกรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่กระต่ายในมือเขาตาไม่กะพริบ

บางทีในสมองอันน้อยนิดของพวกมัน หลี่เซียงตงที่ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วกลับมาตอนค่ำ ก็คงไม่ต่างอะไรกับฝูงหมาป่าในถ้ำหินก่อนหน้านี้ ที่ออกไปล่าสัตว์เพื่อหาอาหาร

แถมเขายังไม่เคยกลับมามือเปล่าสักครั้ง เลี้ยงดูปูเสื่อให้พวกมันได้กินจนพุงกาง อิ่มหนำสำราญ เก่งกาจสุดยอดไปเลย!

"ฮ่าๆ ไม่ต้องแย่ง ไม่ต้องรีบ พวกแกสี่ตัวนี่จริงๆ เล้ย นับวันยิ่งเหมือนผีอดโซมาเกิดเข้าไปทุกที รู้สึกเหมือนจะกินจุแซงหน้าฉันไปแล้วนะเนี่ย"

เมื่อมองดูลูกหมาป่าแสนน่ารักสี่ตัวที่อ้าปากรออาหาร หลี่เซียงตงก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกแปลกๆ… ภาพลวงตาที่ว่าตัวเองกลายเป็นคุณพ่อลูกดกไปเสียแล้ว

แต่มันก็น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ นั่นแหละ ใช่ไหมล่ะ? แถมในอนาคตยังจะได้มาเป็นผู้ช่วยชั้นดีให้เขาในป่าใหญ่อีกต่างหาก

จากลักษณะการเจริญเติบโตของสัตว์ตระกูลหมาป่า แม้ปีนี้จะใช้งานไม่ทันแน่ๆ แต่ถ้าเป็นปีหน้า ขอแค่เขาเลี้ยงดูและฝึกฝนพวกมันให้ดี ก็น่าจะเติบโตกลายเป็นหมาป่านักล่าที่เก่งกาจได้แล้ว

เพราะพอถึงตอนนั้น พวกมันก็จะมีอายุขวบกว่าๆ ซึ่งในวงการหมาป่า นี่คือวัยที่พร้อมจะสร้างครอบครัวหาเมียได้แล้วด้วยซ้ำ

กริ๊งๆ…

ขณะที่หลี่เซียงตงกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมมื้อค่ำบนโต๊ะตัวเล็ก ทั้งสำหรับตัวเองและเจ้าสี่ตัวแสบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังลั่นขึ้นมา สวี่ฮุ่ยโทรมานั่นเอง

ช่วงนี้ถ้าหัวค่ำวันไหนว่างตรงกัน ทั้งสองคนก็มักจะเปิดกล้องคุยกันแทบทุกคืน

ดังนั้น แม้จะไม่ได้เจอหน้ากันมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ระดับความสัมพันธ์กลับพัฒนาขึ้นอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง

โดยเฉพาะสองวันนี้ ยิ่งโทรคุยกันตั้งแต่ตอนที่หลี่เซียงตงเพิ่งก้าวเท้าเข้าบ้าน ลากยาวไปจนถึงเวลาจะนอนถึงยอมวางสาย

"ว่าไง ห่างกันแค่วันเดียวก็คิดถึงฉันแล้วเหรอ ถึงได้รีบร้อนโทรมาขนาดนี้เนี่ย"

พอกดรับสายวิดีโอคอล หลี่เซียงตงก็เปิดฉากแซวทันที ใบหน้าแฝงรอยยิ้มกวนประสาทที่ชวนให้โดนทุบสักทีเป็นที่สุด

เมื่อเห็นท่าทีแบบนั้น สวี่ฮุ่ยที่อยู่ปลายสายก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงระเรื่อ ไอ้หมอนี่ รู้คนเดียวในใจก็พอแล้วมั้ง จะพูดออกมาทำไมเนี่ย! ฉันก็ต้องรักษาฟอร์มบ้างนะยะ!

แม้ในใจจะคิดแบบนั้น แต่ภายนอกสวี่ฮุ่ยยังคงแสร้งทำหน้านิ่งแล้วกลอกตาใส่ ก่อนจะเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

"หลงตัวเองชะมัด ใครเขาคิดถึงนายกันยะ ฉันคิดถึงพวกเจ้าตัวเล็กต่างหากเล่า รีบพามาให้ดูเดี๋ยวนี้เลยนะ นายแอบแกล้งพวกมันรึเปล่า อย่ามัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองอย่างเดียวล่ะ"

"ถ้าทำพวกตัวเล็กอดจนผอมโซขึ้นมาละก็ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่"

เมื่อเห็นท่าทีปากแข็งแต่ใจอ่อนของหญิงสาว หลี่เซียงตงก็ยิ่งได้ใจ รีบรุกคืบต่อทันที

"อะไรกัน พอพวกตัวเล็กผอมลงล่ะเป็นห่วงเป็นใย แต่ถ้าฉันผอมลงบ้างนี่จะไม่สงสารกันเลยใช่ไหมเนี่ย"

"พูดจาแบบนี้ หัวใจฉันนี่… มันช่างหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจจริงๆ! รู้สึกเหมือนว่าถ้าไม่ได้จูบปลอบใจสักที คงไม่มีวันหายดีแน่ๆ!"

"ไม่สิ! นอกจากจูบหนึ่งทีแล้ว ต้องแถมบาร์บีคิวอีกสักมื้อด้วยถึงจะยอม!"

พอได้ยินแบบนี้ ใบหน้าของสวี่ฮุ่ยก็ยิ่งแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู แดงแจ๋จนแทบจะมีควันพวยพุ่งออกมาอยู่รอมร่อ!

"จูบๆ จูบบ้าอะไรของนายล่ะ! ให้แค่มื้อบาร์บีคิวมื้อเดียว จะกินไม่กิน!"

"นายนี่มัน… นายทุนใจร้ายหน้าเลือดชัดๆ ยังมีกะจิตกะใจมาขูดรีดคนหาเช้ากินค่ำที่น่าสงสารอย่างฉันอีกเหรอ"

"แต่เห็นแก่ที่แม่หนูคนนี้เป็นคนจิตใจดีมีเมตตาหรอกนะ จะยอมใจกว้างตบรางวัลให้เป็นมื้อบาร์บีคิวมื้อหนึ่งก็แล้วกัน"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง