บทที่ 59 ย่างกรายเข้าสู่เขตใจกลางเป็นครั้งแรก

อาจเป็นเพราะวางกับดักเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้ว วันนี้หลี่เซียงตงจึงรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ทั้งสองคนคุยโทรศัพท์กันเพลินจนล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืนกว่าโดยไม่รู้ตัว

หลังจากบอกฝันดีกันแล้ว ถึงได้วางสายไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

เช้าวันต่อมา หลี่เซียงตงตื่นแต่เช้าตรู่ ขั้นแรกเขาเตรียมอาหารให้เพียงพอสำหรับหลายวันไว้ให้เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ในบ้าน จากนั้นก็ทำรังนอนอันอบอุ่นให้อีกหนึ่งรัง

ตอนนี้งานขั้นต้นถือว่าเสร็จสิ้นหมดแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่ใช่พวกชอบผัดวันประกันพรุ่งเสียด้วย

ดังนั้น หลี่เซียงตงจึงกะจะอาศัยช่วงเวลาว่างที่หาได้ยากนี้ ออกไปตามหาสมุนไพรสำหรับปรุงยาเม็ดสัตว์วิญญาณ

ยาเม็ดสัตว์วิญญาณ นี่คือชื่อที่หลี่เซียงตงตั้งให้กับยาเม็ดในหัวของตน ในฐานะแฟนนิยายระดับตัวยง เขาอ่านนิยายแฟนตาซีมาไม่น้อยเลย

แม้ของตัวเองจะเทียบกับยาวิเศษโอสถทิพย์ของจริงในนิยายไม่ได้สักนิด แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เขาตั้งชื่อสุดเท่ระเบิดเถิดเทิงให้มัน

คอนเซปต์หลักก็คือ ขอแค่เราไม่เขิน คนที่กระอักกระอ่วนก็มีแค่คนอื่นเท่านั้น

หลังจากจัดการดูแลเจ้าตัวเล็กเรียบร้อย หลี่เซียงตงก็หันมาเก็บข้าวของของตัวเอง

การเดินทางครั้งนี้ หลี่เซียงตงตั้งใจจะมุ่งหน้าตรงเข้าสู่เขตใจกลางของเทือกเขาสือว่านต้าซาน ทรัพยากรที่นั่นอุดมสมบูรณ์กว่ารอบนอกแบบเทียบกันไม่ติด

แทนที่จะต้องทนตามหาอย่างยากลำบากอยู่รอบนอก สู้ใช้โอกาสนี้บุกเข้าไปสำรวจดูเลยดีกว่า ได้ประโยชน์สองต่อในคราวเดียว

"โดรน ถุงนอน แบตเตอรี่ ไฟฉาย ลูกธนู… อ้อ แล้วก็นี่ด้วย"

โบราณว่าไว้ ลับมีดย่อมไม่เสียเวลาตัดฟืน หลี่เซียงตงไม่ได้รีบร้อนออกเดินทาง แต่กำลังคิดอย่างรอบคอบว่า ตัวเองเข้าไปคราวนี้ควรพกอะไรไปบ้างถึงจะดี

พวกเครื่องไม้เครื่องมือไม่ใช่ยิ่งเยอะยิ่งดี ในทางกลับกัน ต้องพยายามตัดทอนให้เหลือน้อยที่สุด อะไรที่พอจะหาเอาข้างหน้าได้ ก็ไม่ต้องพกไปให้เป็นภาระ

ในที่สุด หลังจากคัดของออกไปหลายรอบ หลี่เซียงตงก็พกไปแค่ของจำเป็น น้ำหนักรวมไม่เกินห้าสิบจิน

นี่ขนาดรวมน้ำหนักของมีดหัวตัดเล่มหนาเข้าไปด้วยแล้ว ไม่อย่างนั้นคงเบากว่านี้ได้อีก

ไม่ใช่ว่าการพกมีดเล่มนี้จำเป็นอะไรขนาดนั้นหรอก แต่เป็นเพราะหลี่เซียงตงชอบมันมากจริงๆ ก็เลยพกติดตัวไปด้วย

อย่างที่เขาว่ากัน พันตำลึงยังซื้อความพอใจไม่ได้ ชอบก็พกไปสิ ไม่ได้ไปแข่งกีฬาหรือทำภารกิจจับเวลาเสียหน่อย จะเอาแต่ใจนิดๆ หน่อยๆ จะเป็นไรไป

"พวกแกนะ อยู่บ้านอย่าริอาจรื้อบ้านล่ะ ไม่อย่างนั้นพอกลับมา พ่อจะเสิร์ฟผัดหน่อไม้ใส่เนื้อให้กิน!"

ก่อนจะออกเดินทาง หลี่เซียงตงยังทำท่าขู่ลูกหมาป่าทั้งสี่ตัวไปยกหนึ่ง

ช่วงไม่กี่วันมานี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสารอาหารสมบูรณ์เกินไปหรือเปล่า เจ้าตัวเล็กทั้งหลายเริ่มมีฟันน้ำนมงอกขึ้นมา แม้จะเพิ่งโผล่พ้นเหงือกมาแค่นิดเดียว

แต่พวกมันกลับซนกันสุดๆ เห็นอะไรก็อยากจะเข้าไปแทะไปกัดไปหมด ราวกับค้นพบโลกใบใหม่

พอก้าวพ้นประตู หลี่เซียงตงคิดไปคิดมา ก็ส่งข้อความหาแม่กับสวี่ฮุ่ยคนละข้อความ บอกคร่าวๆ ว่าช่วงสองสามวันนี้ตนเองจะเดินทางไกลสักหน่อย ถ้าต้องการติดต่อ ให้โทรเข้าโทรศัพท์ดาวเทียมได้โดยตรง

จากนั้น หลี่เซียงตงก็แบกมีดเล่มโต สะพายกระเป๋าเดินทาง เดินอาดๆ มุ่งหน้าตรงไปยังเขตใจกลางป่า

คนมีฝีมือมันก็เอาแต่ใจแบบนี้แหละ

…

"ให้ตายสิ เขตใจกลางนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ พับผ่า ทางแบบนี้ไม่ต้องกลัวหลงหรอก ต่อให้รู้เส้นทาง แค่เดินออกไปให้ได้ ก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้วมั้ง"

เวลาล่วงเลยมาจนถึงประมาณบ่ายสามโมง หลี่เซียงตงเข้ามาในเขตใจกลางได้สองชั่วโมงกว่าแล้ว

ทว่าแม้จะมีสมรรถภาพทางกายเหนือมนุษย์อย่างเขา เวลาสองชั่วโมงกว่าๆ ก็เพิ่งจะรุกคืบเป็นระยะทางเส้นตรงไปได้ไม่ถึงห้าร้อยเมตร

ก่อนจะเข้ามา เขายังคิดอยู่เลยว่า ต่อให้ภูมิประเทศที่นี่จะซับซ้อน แต่มันจะซับซ้อนได้สักแค่ไหนเชียว ด้วยร่างกายอันแข็งแกร่งของตน การเดินลุยไปก็คงไม่ต่างจากเดินบนพื้นราบหรอกมั้ง

แต่แล้ว เขาก็พบว่าตัวเองยังไร้เดียงสาและประมาทเกินไป!

นี่มันภูมิประเทศบ้าบออะไรกัน นี่มันกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจชัดๆ แถมยังเป็นแบบหัวใจเต้นผิดจังหวะขั้นสุดอีกต่างหาก!

เขาไม่เคยเห็นที่ไหนเลย ที่ในระยะทางสั้นๆ แค่ไม่กี่ร้อยเมตร จะต้องผ่านหน้าผาตั้งหลายแห่งขนาดนี้

พูดง่ายๆ ก็คือ ตลอดการเดินทางสองชั่วโมงกว่าๆ ของเขานั้น อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของเวลาหมดไปกับ… การปีนหน้าผา!

แต่ทรัพยากรข้างในนี้ก็อุดมสมบูรณ์มากจริงๆ เพิ่งจะเดินหน้ามาได้แค่นิดเดียว เขาก็เห็นพืชและสัตว์คุ้มครองระดับประเทศไปแล้วตั้งหลายชนิด

แถมสมุนไพรที่เขาต้องการ ก็เก็บรวบรวมมาได้ไม่น้อยแล้วเช่นกัน

เนี่ย บนหน้าผาข้างหน้า หลี่เซียงตงก็เจอหวายด่างป่าขึ้นอยู่เพียบ แถมดูจากอายุแล้วน่าจะไม่น้อยเลยด้วย

สรรพคุณทางยาน่าจะเพียงพอตามที่สูตรยากำหนดไว้

"ให้ตายสิ ตอนนั้นคิดบ้าอะไรอยู่นะ ถึงได้รับเลี้ยงเจ้าตัวเล็กพวกนั้นมา หรือว่าฉันจะเกิดมาพร้อมชะตากรรมต้องเหนื่อยยากตรากตรำจริงๆ"

"หรือถ้าพูดแบบภาษาคนสมัยนี้ คือเกิดมาพร้อมกายาผู้ตรากตรำกันแน่"

"ช่างเถอะ ช่างหัวมัน ปีนต่อดีกว่า! พยายามข้ามไปให้ได้อีกสักสองลูกเขาแล้วค่อยพัก วันนี้ใช้แรงงานไปพอสมควรแล้ว"

หลังจากบ่นอุบอิบระบายอารมณ์ไปสองประโยค หลี่เซียงตงก็ดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็มุ่งหน้าปีนหน้าผาสูงชันตรงหน้าต่อ

ก็ยังดีที่ภูมิประเทศแบบคาสต์แถบมณฑลกุ้ยโจวแห่งนี้ ทำให้หลี่เซียงตงกล้าปีนเขาข้ามทีละลูกด้วยมือเปล่า

แม้หน้าผาสูงชันเหล่านี้จะดูอันตรายอย่างยิ่ง หลายแห่งตั้งชันเก้าสิบองศาราวกับพุ่งทะลุเสียดฟ้า

แต่พอเริ่มปีนจริงๆ ก็จะพบว่าความยากในการปีนไม่ได้สูงมากขนาดนั้น บนหน้าผาที่ขรุขระมีจุดให้เกาะปีนป่ายเต็มไปหมด

แถมยังมีชะง่อนผาตามธรรมชาติหรือถ้ำเล็กๆ ให้แวะพักระหว่างทางอยู่ไม่น้อย

นอกจากนี้ยังมีพุ่มไม้ใบหญ้าที่ขึ้นตามหน้าผาคอยบดบังสายตา ซึ่งช่วยลดความกลัวความสูงลงไปได้เยอะ

โดยรวมแล้ว นี่เป็นภูมิประเทศที่แค่ดูภายนอกแล้วน่ากลัวสุดขีด แต่ความยากในทางปฏิบัตินั้นไม่ได้อันตรายเป็นพิเศษขนาดนั้น

แน่นอนว่า นั่นอาจจะเป็นแค่สำหรับสัตว์ประหลาดด้านพละกำลังอย่างหลี่เซียงตงเท่านั้น

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนธรรมดา ปีนไปได้แค่ครึ่งทาง แรงก็คงหมดเกลี้ยง แล้วก็ต้องติดแหง็กอยู่ตรงกึ่งกลางภูเขา ทั้งหนาวทั้งหิว

ต่อให้โชคดีปีนข้ามเขาลูกนี้ไปได้ สุดท้ายก็จะพบความจริงอันสิ้นหวังว่า ด้านหลังภูเขายังมีภูเขาอีกลูกซ้อนอยู่ และเขาลูกหลังก็สูงกว่าลูกแรกเสียอีก!

พวกที่บุ่มบ่ามเข้ามาสำรวจจำนวนมาก จึงต้องทิ้งชีวิตไว้ใต้ผืนดินอันงดงามแห่งนี้ไปตลอดกาล

"หนึ่ง สอง สาม… สิบเอ็ด"

"เอาละ เท่านี้ก็น่าจะพอใช้แล้ว"

ไม่นาน หลี่เซียงตงก็ปีนมาถึงจุดที่หวายด่างเติบโต

หวายด่างป่าที่นี่มีเยอะมาก แต่หลี่เซียงตงไม่ได้ถอนจนเกลี้ยง เขาเก็บมาเฉพาะต้นที่มีอายุมากพอ ส่วนต้นอื่นไม่ได้แตะต้องเลยสักนิด

แม้ว่าราคาค่างวดของพวกมันจะสูงลิ่ว ราคาที่พ่อค้ารับซื้อข้างนอกพุ่งสูงถึงหลักหลายร้อยหยวนต่อหนึ่งจิน หรืออาจจะแพงกว่านั้นด้วยซ้ำ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง