บทที่ 60 กลิ่นหอมประหลาดกลางพงไพร

แต่เมื่อเทียบกับมูลค่าตัวเงินแล้ว หลี่เซียงตงให้ความสำคัญกับประโยชน์ที่พวกมันจะสร้างให้ตัวเองมากกว่า

แทนที่จะตัดไปขายแลกเศษเงินเพียงไม่กี่หยวน สู้ปล่อยทิ้งไว้ตรงนี้ให้โตต่อไป แล้วรอจนอายุถึงเกณฑ์ ค่อยแวะมาเก็บตอนจำเป็นต้องใช้จริงๆ ไม่ดีกว่าหรือ?

หลังเก็บเสร็จ หลี่เซียงตงก็ปีนข้ามยอดเขาไปอีกสองลูก จนในที่สุดก็มาถึงจุดที่มีภูมิประเทศค่อนข้างราบเรียบ

แม้บริเวณโดยรอบจะถูกโอบล้อมด้วยหน้าผาสูงชัน แต่ที่นี่กลับเป็นที่ราบซึ่งหาได้ยากยิ่ง ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ กะดูแล้วน่าจะราวๆ หนึ่งถึงสองตารางกิโลเมตร

ที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่ดันมีแหล่งน้ำจืดเสียด้วย ใจกลางหุบเขามีทะเลสาบน้ำจืดขนาดย่อม ซึ่งกว้างขวางไม่เบา ราวๆ ห้าสิบถึงหกสิบหมู่

เห็นแบบนี้ หลี่เซียงตงจึงตัดสินใจว่า คืนนี้ปักหลักพักแรมที่นี่ก่อนก็แล้วกัน

แม้ดูจากเวลาและท้องฟ้าแล้ว การจะปีนข้ามยอดเขาอีกสักลูกคงไม่ใช่ปัญหา แต่ใครจะไปรู้ว่าอีกฟากหนึ่งจะเป็นอย่างไร?

ถ้าเกิดเป็นที่กันดารแห้งแล้ง มีแค่วัชพืชกับพุ่มไม้เหมือนบางจุดที่เพิ่งผ่านมาล่ะก็

คืนนี้หลี่เซียงตงคงได้ลิ้มรสความลำบากเข้ากระดูกดำแน่!

และข้อสำคัญที่สุดคือ การเข้ามาครั้งนี้ ด้วยความมั่นใจในฝีมือตัวเอง เสบียงที่พกมาจึงมีไม่มากนัก

อาหารการกินมีแค่พอกินหนึ่งถึงสองวัน แถมยังเป็นบิสกิตอัดแท่งธรรมดาที่สุดอีกต่างหาก

สู้ฉวยจังหวะนี้เติมเสบียงและน้ำจืดให้พร้อมเสียที่นี่ เพื่อเตรียมตัวสำหรับการสำรวจในวันพรุ่งนี้และมะรืนนี้จะดีกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น…เมื่อมองดูพื้นที่ราบแห่งนี้ หลี่เซียงตงก็เริ่มใจเต้น

ในอนาคตเขาจะต้องเข้ามาในเขตใจกลางป่าอยู่แล้ว และสถานที่แห่งนี้ก็เหมาะเจาะอย่างยิ่งที่จะใช้เป็นแคมป์พักแรม!

พื้นที่ราบเรียบ มีแหล่งน้ำจืดอุดมสมบูรณ์ นั่นย่อมหมายความว่าพืชพรรณและสัตว์ป่าแถบนี้จะต้องชุกชุมเป็นพิเศษ และจุดสำคัญที่สุดคือ ที่นี่มีผืนป่าไม้ยืนต้นขนาดใหญ่

นั่นหมายความว่าเขาจะมีไม้ท่อนมากพอสำหรับสร้างเพิงพัก ทั้งยังมีเชื้อเพลิงเหลือเฟือ ไม่ต้องกังวลเรื่องการหาฟืนผิงไฟในฤดูหนาวเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น หากเวลาเอื้ออำนวย หลี่เซียงตงถึงขั้นอยากจะรั้งอยู่ที่นี่สักวันสองวัน เพื่อเดินสำรวจพื้นที่แถบนี้ให้ละเอียดยิบ

แล้วค่อยตัดสินใจขั้นสุดท้ายว่า ที่นี่เหมาะจะใช้เป็นฐานที่มั่นหลักในเขตใจกลางป่าของเขาหรือไม่

แน่นอนว่าไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่ว่า ยิ่งบุกเข้าไปลึกกว่านี้อาจจะเจอที่ที่ดียิ่งขึ้น ทว่าไม่ว่าจะมองมุมไหน การเก็บที่นี่ไว้เป็นแคมป์สำรองก็นับว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติแล้ว

อย่างไรเสีย ในฐานะนายพรานที่ถูกกำหนดชะตาให้ต้องออกล่าพเนจรไปทั่วผืนป่าใหญ่ มีเพิงพักแค่แห่งเดียวมันจะไปพออะไร

"ช่างเถอะ สร้างเพิงพักก่อนดีกว่า ยังไงตอนออกมาก็เตรียมของกินไว้ให้เยอะแยะ ต่อให้กลับช้าไปสักสองวัน เจ้าตัวเล็กพวกนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก"

"อาจจะมีแค่…กินข้าวเย็นชืดแล้วท้องเสียหรือเปล่า? แต่คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง? ยังไงก็เป็นสัตว์ป่า กระเพาะลำไส้คงไม่เปราะบางปานนั้นหรอก"

ถูกใจสถานที่แห่งนี้เข้าอย่างจัง หลี่เซียงตงจึงตัดสินใจตั้งแคมป์หยุดพัก และเดินสำรวจบริเวณรอบๆ ให้ละเอียดเสียก่อน

ฤดูกาลล่ายังอีกยาวไกล เรื่องการมุ่งหน้าสำรวจส่วนลึกไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในคราวเดียว วันข้างหน้ายังมีโอกาสอีกถมเถ

การสร้างเพิงพักในป่าก็มีหลักการของมันอยู่ หากเป็นแค่ที่พักชั่วคราวเพื่อรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน สิ่งแรกที่ต้องคำนึงถึงคือการประหยัดแรงกาย

ต้องใช้วิธีที่ประหยัดเวลาและออกแรงน้อยที่สุดในการสร้างรังนอนเล็กๆ พอซุกหัวได้

ในป่า วิธีที่สะดวกที่สุดย่อมหนีไม่พ้นการมองหาเพิงพักกึ่งสำเร็จรูปตามธรรมชาติ เช่น ถ้ำ หรือบ้านต้นไม้ที่ก่อตัวขึ้นเอง

ทว่าในที่แห่งนี้ ถ้ำน่ะตัดทิ้งไปได้เลย อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่พวกมันมักจะอยู่บนหน้าผาสูงชันเลย

ต่อให้บังเอิญมีสักแห่งสองแห่งอยู่บนพื้นราบ แต่ด้วยลักษณะภูมิประเทศแบบคาสต์ ข้างในก็มักจะขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ หาพื้นที่เรียบๆ พอจะทิ้งตัวลงนอนได้ยากยิ่ง

ส่วนบ้านต้นไม้นั้นพอจะมีลุ้น ไม่ได้หมายความว่าต้นไม้ในป่าจะเติบโตจนกลายเป็นบ้านต้นไม้พร้อมเข้าอยู่เหมือนอย่างที่หลายคนจินตนาการไว้หรอกนะ

ของพรรค์นั้นน่าจะมีอยู่แค่ในนิทานเท่านั้นแหละ

ที่พูดถึงคือพวกพุ่มไม้ รากไม้ใหญ่ หรือไม้เถาเลื้อย ที่เติบโตเกี่ยวพันกันด้วยเหตุผลกลใดก็ช่าง จนกลายเป็นโครงร่างของเพิงพักขึ้นมาเอง

เมื่อรวมกับใบไม้ที่ช่วยบดบังในตัว คุณก็แค่หากิ่งไม้เล็กๆ หรือใบไม้มามุงเสริมและดัดแปลงเพิ่มเติมนิดหน่อย ก็กลายเป็นที่ซุกหัวนอนได้แล้ว

ด้วยเป้าหมายนี้ หลี่เซียงตงจึงหาทำเลที่เหมาะเจาะเจอในเวลาอันรวดเร็ว และที่บังเอิญคือ มันดันอยู่ไม่ไกลจากริมทะเลสาบเสียด้วย

เรียกได้ว่าเป็นบ้านพักวิวริมทะเลสาบของแท้เลยทีเดียว

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ พืชจำพวกเถาวัลย์มักชอบเติบโตในที่ที่มีความชื้นเพียงพออยู่แล้ว ผนวกกับนิสัยชอบเลื้อยพันเกี่ยวไปทั่ว

การที่มันจะก่อตัวเป็นโครงสร้างคล้ายกระท่อมหลังเล็กจึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร

และในป่าลึก กระท่อมต้นไม้ธรรมชาติแบบนี้ส่วนใหญ่ล้วนเกิดจากไม้เถาแทบทั้งสิ้น

"ฮ่าๆ ใครว่าฝีมือล่ะ ดวงคนมันจะเฮง โชคหล่นทับสองชั้นชัดๆ!"

พอเดินมาถึงแถวกระท่อม หลี่เซียงตงก็เหลือบไปเห็นต้นกล้วยป่าที่ยืนต้นแห้งตายอยู่ไม่ไกลหลายต้น

แม้จะแห้งกรอบไปแล้ว แต่มูลค่าการใช้งานไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย

ใบกล้วยเอามามุงหลังคาได้ทันที แม้จะแห้งจนไม่กันไฟ แต่ขอแค่กันฝนได้ก็เกินพอ

ถัดมาคือกาบกล้วย ทั้งใหญ่ทั้งหนา แถมยังนุ่มนิ่ม เอามาปูเป็นฟูกนอนได้เหมาะเจาะที่สุด

และสุดท้ายคือเส้นใยฝอยๆ คล้ายขนแผงคอที่ขึ้นอยู่รอบก้านใบ นั่นคือเชื้อจุดไฟชั้นยอดในป่าเลยล่ะ

จริงสิ ถ้าต้นกล้วยพวกนี้ยังสดอยู่ หยวกกล้วยข้างในก็มีประโยชน์มากเช่นกัน ไม่เพียงแต่น้ำชุ่มฉำ คาร์โบไฮเดรตยังมีไม่น้อยอีกด้วย

หากถึงคราวอับจนหนทางจริงๆ แค่หยวกกล้วยท่อนเดียวก็ช่วยประทังชีวิตต่อได้อีกสองสามวันสบายๆ

เมื่อมีมีดพร้าเล่มใหญ่อยู่ในมือ ไม่ว่าจะเป็นกิ่งไม้หนาเท่าท่อนแขนหรือโคนขา เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เซียงตง ก็แทบไม่มีกิ่งไหนทนได้เกินหนึ่งมีด

ดังนั้น ในเวลาไม่นาน เพิงพักหลังย่อมและกองไฟอุ่นๆ จึงลุกโชนขึ้นริมทะเลสาบในหุบเขา

แสงไฟอันอบอุ่นสาดส่องลงบนใบหน้าของหลี่เซียงตง และมันก็ดัน…ทำให้เขาเริ่มหิวขึ้นมาซะงั้น!

จู่ๆ ก็นึกอยากกินปลาเผาขึ้นมาเฉยเลย มันเป็นยังไงกันนะ?

เมื่อครู่ตอนเดินอยู่ริมทะเลสาบ หลี่เซียงตงสังเกตเห็นแล้วว่าในน้ำมีปลาอยู่ชุกชุมมาก

แค่เดินวนรอบๆ แถวนั้นรอบเดียว เขาก็เห็นปลาตัวบิ๊กเบิ้มขนาดอย่างต่ำสี่ถึงห้ากิโลกรัมแหวกว่ายผ่านตาไปไม่ต่ำกว่าสิบตัว

ไหนๆ ก็ว่างอยู่แล้ว…ไปตกปลาหน่อยไหมล่ะ? จัดทริปตกปลารอบดึกสักหน่อยเป็นไง?

ยังไงเขาก็ไม่อยากแตะบิสกิตอัดแท่งนั่นอยู่แล้ว อีกอย่าง ของพวกนั้นเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน เกิดวันไหนโชคร้ายต้องไปค้างในที่กันดารแห้งแล้งขึ้นมาจะทำอย่างไร?

แม้จะไม่ได้พกเบ็ดตกปลามาด้วย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับหลี่เซียงตงเลยสักนิด

การตกปลาในป่า จะว่ายุ่งยากก็ยุ่งยาก บางคนเล่นจัดอุปกรณ์ครบเซต เผลอๆ รวมกันแล้วเฉียดแสนหยวน

แต่ถ้าไม่เรื่องมาก มีแค่สายเอ็นเส้นเดียวก็ลุยได้แล้ว ส่วนตัวเบ็ดกับคันเบ็ด ก็แค่เหลาหนามไม้กับกิ่งไม้เล็กๆ ให้ได้ทรงพอดีก็ใช้แทนกันได้สบาย

"เชี่ย? กลิ่นอะไรวะเนี่ย?"

ขณะกำลังจะเริ่มลงมือ จู่ๆ สายลมบนเขาก็พัดผ่านวูบหนึ่ง พาเอากลิ่นหอมประหลาดอันเย้ายวนลอยมาแตะจมูกหลี่เซียงตงเข้าอย่างจัง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง