บทที่ 61 กล้วยไม้เรืองแสงในคืนหิมะโปรย

กลิ่นนี้ประหลาดพิกล จะว่าฉุนรุนแรงก็ไม่ใช่ เพราะดมดูแล้วกลับให้ความรู้สึกปลอดโปร่งสดชื่น ไม่แสบจมูกเลยสักนิด

แต่จะว่าไม่แรงก็ไม่ได้ เพราะขนาดอยู่ในหุบเขากว้างขวางที่มีลมภูเขาพัดผ่านตลอดเวลาแบบนี้ เขายังได้กลิ่นอย่างชัดเจน

“มันคือตัวอะไรกันแน่เนี่ย เชี่ยเอ๊ย คงไม่มีพิษหรอกนะ?”

หลังจากสูดดมอากาศหอมละมุนเข้าปอดลึกๆ ด้วยความเคลิบเคลิ้มไปหลายยก หลี่เซียงตงถึงเพิ่งได้สติ ถ้ามันมีพิษขึ้นมาจะทำยังไง ไม่ตายห่าไปเลยเหรอเนี่ย?

เขารีบดึงคอเสื้อแจ็กเก็ตกันลมขึ้นมาปิดปากและจมูกทันควัน ลืมเรื่องตกปลาไปสนิท ขอดูอาการก่อนว่าร่างกายตัวเองมีความผิดปกติอะไรไหม

เทือกเขาสือว่านต้าซานแห่งนี้ในยุคโบราณถือเป็นพื้นที่ส่วนลึกของชนเผ่าเมียวอย่างแท้จริง ของมีพิษประจำถิ่นมีมากมายจนนับไม่ถ้วน ต้นยางน่องในตำนานก็มีถิ่นกำเนิดมาจากที่นี่

ดังนั้น ณ เวลานี้ หลี่เซียงตงจึงไม่กล้ารับประกันเลยจริงๆ ว่าไอ้สิ่งที่ตนเจอมันมีพิษหรือไม่

ระหว่างที่เอามือปิดปากปิดจมูกไว้ หลี่เซียงตงก็เดินกลับไปที่เพิงพักชั่วคราวของตนทันที ตรงนี้เป็นมุมอับลม แทบจะไม่ได้กลิ่นหอมนั้นเลย

เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น รอคอยอย่างเงียบๆ ไปสิบกว่านาที เมื่อแน่ใจว่าร่างกายไม่มีปฏิกิริยาผิดปกติอะไร หลี่เซียงตงถึงค่อยลุกขึ้นยืน

“โล่งอก ไม่มีพิษ ดูท่าทีหลังเดินป่าแถวนี้คงต้องระวังตัวให้มากขึ้นกว่าเดิมแล้วล่ะ”

“ไม่ใช่ว่ารอดจากสัตว์ตัวใหญ่มาได้ แต่ดันมาตกม้าตายกับของกระจอกๆ พรรค์นี้นะ”

แม้จะเป็นเพียงเรื่องตกใจที่ไม่มีอันตรายอะไรเกิดขึ้น แต่หลี่เซียงตงก็ได้บทเรียนและตัดสินใจว่าต่อไปจะต้องระวัง ระวัง แล้วก็ระวังให้ถึงที่สุด

ถึงแม้จะสงสัยเหลือเกินว่ากลิ่นหอมนี้มาจากไหน แต่หลี่เซียงตงก็ตัดสินใจว่าจะไปทำคันเบ็ดง่ายๆ สักสองคันก่อน

เทียบกับการสนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองแล้ว เขาคิดว่าควรจะเติมท้องให้อิ่มก่อนจะเข้าท่ากว่า

อันดับแรกคือเรื่องวัสดุทำคันเบ็ด หลี่เซียงตงเลือกต้นไผ่ขนาดเล็กที่พบเห็นได้ทั่วไปในเทือกเขาสือว่านต้าซานแห่งนี้

ไม่ใช่ไผ่ลำต้นสูงใหญ่แบบที่ผู้คนพบเห็นกันบ่อยๆ ในชีวิตประจำวัน แต่เป็นไผ่ป่าขนาดเล็กที่โตช้ามากๆ ขนาดลำต้นพอๆ กับต้นอ้อเท่านั้น

ชื่อทางวิทยาศาสตร์คืออะไรหลี่เซียงตงไม่รู้ เขารู้แค่ว่าคนแถวนี้เรียกมันว่าไผ่ขม

แม้ลำต้นจะหนาเท่าหัวแม่มือเป็นอย่างมาก แต่ความเหนียวของมันกลับมองข้ามไม่ได้เลย แค่ไผ่เล็กๆ ต้นเดียว เอาขึ้นมาเย่อกับปลาตัวใหญ่หนักสักห้าหกจินได้สบายๆ

จากนั้นก็เป็นปัญหาเรื่องตัวเบ็ด ในเมื่อไม่มีตัวเบ็ดสำเร็จรูป ก็ต้องเลือกใช้หนามป่าแทน

ทว่าการเลือกหนามป่าก็มีหลักเกณฑ์อยู่เหมือนกัน

อย่างแรกคือต้องแข็งพอ และอย่างที่สองคือต้องมีความเหนียวในระดับหนึ่งด้วย ไม่ใช่ว่าคันเบ็ดไม่เป็นไร แต่ตัวเบ็ดดันหักเพราะปลาดิ้นแค่ทีเดียว

ไม่อย่างนั้นต่อให้คันเบ็ดดีแค่ไหน ฝีมือตกปลาฉกาจฉกรรจ์เพียงใดก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี

หนามป่าในภูเขามีเยอะมาก แทบจะเรียกได้ว่านับไม่หวาดไม่ไหว มันสามารถโผล่มาให้เห็นได้ในทุกที่ที่คุณคาดไม่ถึง

เรื่องพวกนี้หลี่เซียงตงไม่มีความรู้ติดหัวมาเลยจริงๆ ระหว่างทางที่เดินหาก็ได้แต่ทดลองดูทีละชนิด เพื่อดูว่าอันไหนเหมาะที่สุดและแข็งแรงที่สุด

ในที่สุดความพยายามก็ไม่ทรยศใคร เขาหาชนิดที่เหมาะเจาะเจอจนได้

มันแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ในตอนแรกว่าจะต้องเป็นหนามแหลมคมขนาดใหญ่บนพุ่มไม้สูง เพราะหนามนี้กลับงอกอยู่บนพื้นดิน ดูไม่หนาเท่าไร แถมยังดูเปราะบางนิดๆ เสียด้วยซ้ำ

แต่ที่น่าประหลาดใจคือ มันกลับมีความแข็งแรงทนทานที่สุดในบรรดาหนามทั้งหมดที่หลี่เซียงตงหาเจอมาตลอดทาง

ด้วยหลักการเตรียมพร้อมไว้ก่อนไม่เสียหาย หลี่เซียงตงจึงเด็ดมาหนึ่งกำมือก่อนจะเดินกลับไปยังดงไผ่ขม

เขาคัดเลือกไผ่ขมที่แก่ที่สุดและเหนียวที่สุดมาราวๆ สิบกว่าลำ แล้วหอบกลับไปที่ค่ายพักพร้อมกัน

หลี่เซียงตงไม่คิดจะนั่งเฝ้าตกปลาอยู่ริมทะเลสาบแบบโง่ๆ ด้วยคันเบ็ดแค่อันเดียวหรอก เกิดดวงกุดขึ้นมา นั่งตากลมหนาวฟรีๆ ไปหลายชั่วโมงก็ไม่แน่ว่าจะได้ปลาติดมาสักตัว

ดังนั้น เขาจึงเตรียมใช้แผนปูพรมโจมตีเต็มกำลัง ปักมันลงไปทีเดียวสักสิบกว่าคันเลย

คันหนึ่งไม่ติด มันก็ต้องมีสักคันที่ติดสิวะ!

แถมทำแบบนี้ยังมีข้อดีอีกอย่าง คือเขาสามารถปล่อยมือว่างไปสนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองได้ ว่ากลิ่นหอมนี้มันลอยออกมาจากตัวอะไรกันแน่

สำหรับความสำคัญของเชือกในการใช้ชีวิตรอดกลางป่า หลี่เซียงตงย่อมเข้าใจเป็นอย่างดี

การเข้าป่าครั้งนี้เขาจึงพกมาเยอะเป็นพิเศษ มีทั้งเส้นหนาและเส้นบาง กระทั่งสายเอ็นตกปลาก็ยังพกติดมาม้วนหนึ่งด้วย

ดังนั้นจึงไม่ต้องมานั่งปวดหัวคิดว่าจะหาอะไรมาแทนสายเบ็ดดี เพราะเดิมทีเขาก็มีของพวกนี้อยู่แล้ว

เขาตัดสายเอ็นยาวสองถึงสามเมตร ผูกปลายข้างหนึ่งเข้ากับลำไม้ไผ่ ส่วนปลายอีกข้างผูกติดกับตัวเบ็ดหนามป่าที่หามาได้

สุดท้ายก็เอาเศษซากแมลงตัวเล็กๆ ที่จับมาระหว่างทางเกี่ยวเข้าไป คันเบ็ดดิบๆ แบบบ้านป่าก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

ไม่นาน ด้วยฝีมืออันรวดเร็วและหยาบกระด้างของหลี่เซียงตง คันเบ็ดทำมือสดๆ ใหม่ๆ ทั้งหมดสิบเอ็ดคันก็เสร็จสมบูรณ์

เขาเดินหาทำเลเหมาะๆ ริมทะเลสาบที่คิดว่าน่าจะมีปลาชุกชุม แล้วก็ปักคันเบ็ดลงริมตลิ่งแบบดิบๆ ง่ายๆ จากนั้นก็นั่งรอเก็บเกี่ยวผลงานได้เลย

…

“เอาล่ะ คราวนี้มาดูกันซิว่า มันคือตัวอะไรกันแน่ ถึงได้หอมขนาดนี้!”

ตามปกติแล้ว ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นหอมหรือกลิ่นเหม็น ถ้าดมนานๆ เข้า ประสาทรับกลิ่นก็จะล้า และแทบจะไม่ได้กลิ่นนั้นอีกต่อไป

แต่วันนี้สิ่งที่หลี่เซียงตงเจอมันกลับต่างออกไป ในช่วงเวลาอันยาวนานที่เขาทำคันเบ็ด กลิ่นนี้ไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว

มันยังคงวนเวียนอยู่รอบจมูกของเขาตลอดเวลา

ราวกับนางระบำเปลื้องผ้าที่กำลังยักย้ายส่ายสะโพก ยั่วยวนให้หลี่เซียงตงเข้าไปค้นหาความลับของมันอยู่ตลอด

เขาพกไฟฉาย ถือมีดพร้าเล่มใหญ่ แล้วเดินตามกลิ่นหอมไปเรื่อยๆ

แต่ที่น่าอัศจรรย์ใจคือ หลี่เซียงตงเดินมาแทบจะถึงชายขอบของหุบเขาแล้ว เดินออกมาไกลอย่างน้อยเกือบหนึ่งกิโลเมตร แต่กลิ่นนี้ก็ยังคงอยู่

แถมความเข้มข้นของกลิ่นยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เสียด้วย

มันช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ!

นี่หมายความว่า รัศมีการกระจายกลิ่นของไอ้สิ่งที่ไม่รู้จักนี้ ต้องเกินกว่าหนึ่งกิโลเมตรอย่างแน่นอน!

นี่มันน่าจะ… ไม่สิ นี่มันต้องเป็นของชิ้นใหญ่มากแน่ๆ!

หลี่เซียงตงมั่นใจในใจเป็นอย่างยิ่งว่า ขนาดของเป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้ต้องไม่เล็กแน่นอน!

กระทั่งเขายังคิดว่า ถ้าได้เจอเป้าหมายแล้วมันจะสูงเท่าตึกสามสี่ชั้น เขาก็คงไม่แปลกใจเลยสักนิด

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ในที่สุดหลี่เซียงตงก็ตามกลิ่นหอมมาจนถึงใต้หน้าผาแห่งหนึ่ง

เขามั่นใจว่า กลิ่นหอมลอยลงมาจากข้างบนนี้แน่ๆ

แต่ว่า… เชี่ยเอ๊ย ฉันก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกตาเลยนี่หว่า?

คงไม่ใช่ว่าก้อนหินพวกนี้มันส่งกลิ่นหอมหรอกนะ?

พอนึกถึงตรงนี้ หลี่เซียงตงถึงกับยื่นหน้าไปดมหน้าผาตรงหน้าดู มันก็แค่กลิ่นหินธรรมดาๆ ปนกับกลิ่นดิน ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ

ในขณะที่เขากำลังจนปัญญาอยู่นั้น จู่ๆ หางตาก็เหลือบไปเห็นว่า บนหน้าผาสูงขึ้นไปประมาณยี่สิบเมตร เหมือนจะมีอะไรบางอย่าง… กำลังเปล่งแสงอยู่?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง