บทที่ 62 ยิ่งหน้าตาแปลก ยิ่งโดนตัดสินโทษไว!

เมื่อกี้ตอนส่องไฟฉาย แสงไฟมันสว่างจ้าเกินไปเลยไม่ได้สังเกต

พอลดไฟฉายลงต่ำ หลี่เซียงตงก็บังเอิญเหลือบไปเห็นจุดกำเนิดแสงอันริบหรี่ตรงนั้นเข้าพอดี

นี่มันอะไรกันวะเนี่ย?

เพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด หลี่เซียงตงจึงปิดไฟฉายลงทันที ถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วมองกลับไปที่ทิศทางเดิมอีกรอบ

และก็เป็นไปตามคาด พอปิดไฟฉายลง ท่ามกลางป่าทึบอันมืดมิด แสงสีเขียวอมฟ้าจางๆ ชวนขนลุกนั่นก็เด่นชัดขึ้นมาทันที

จะพูดยังไงดีล่ะ? ดูแล้วชวนเสียวสันหลังวาบอยู่นิดๆ!

ไอ้สิ่งนี้ คงไม่ใช่พวกแร่ธาตุแปลกๆ ประหลาดๆ หรอกนะ? ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีพืชชนิดไหนเรืองแสงได้นี่หว่า?

ตอนนี้หลี่เซียงตงสรุปได้เกือบจะแน่นอนแล้วว่า กลิ่นหอมที่ตนได้กลิ่นนั้น ลอยมาจากตำแหน่งที่เรืองแสงอยู่บนหน้าผานั่นแหละ

ในใจเขานึกอยากรู้อยากเห็นเป็นกำลัง ว่ามันคือสิ่งพิลึกกึกกืออะไรกันแน่ แต่เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน เขาจึงตัดสินใจถอยทัพชั่วคราว

รอให้ฟ้าสว่างในวันพรุ่งนี้ก่อน ค่อยแวะมาดูให้ชัดๆ ว่ามันคืออะไร

อาจเป็นเพราะอ่านนิยายแฟนตาซีมาเยอะไปหน่อย หลี่เซียงตงเลยมักจะคิดระแวงว่า แถวๆ ของแปลกประหลาดที่ไม่รู้ที่มาแบบนี้ มักจะมีอันตรายที่คาดไม่ถึงซ่อนอยู่

อย่างเช่นพวกงูพิษอะไรทำนองนั้น

ตอนนี้มืดแปดด้านไปหมด หากประมาทพลาดพลั้งไปนิดเดียว ก็อาจจะโดนลอบโจมตีเข้าจริงๆ ได้

เพราะงั้นกลับไปก่อนดีกว่า รอให้ฟ้าสว่างโล่ในวันพรุ่งนี้แล้วค่อยมาดูใหม่

เขามองตำแหน่งนั้นเป็นครั้งสุดท้าย หลี่เซียงตงจำจุดอ้างอิงรอบๆ เอาไว้เงียบๆ เพื่อให้มั่นใจว่าพรุ่งนี้ตอนมา จะสามารถหาจุดที่เรืองแสงในคืนนี้ได้อย่างแม่นยำ

…

เดินย้อนกลับทางเดิม หลี่เซียงตงก็กลับมาถึงเพิงพักเล็กๆ ของตัวเอง

"เชี่ย เกือบไปแล้ว ดีที่กลับมาทัน ไม่งั้นคงได้ก่อไฟใหม่อีกรอบ"

พอเห็นว่ากองไฟของตัวเองมอดจนเหลือแค่ประกายไฟริบหรี่ หลี่เซียงตงก็รีบเก็บกิ่งไม้แห้งกำมือหนึ่งโยนเข้าไปทันที

ในที่สุดก็กอบกู้หลักประกันที่จะทำให้ได้นอนหลับอย่างอบอุ่นในคืนนี้เอาไว้ได้ทันเวลา

พอกองไฟลุกติดจนนิ่งดีแล้ว หลี่เซียงตงก็เติมฟืนแห้งขนาดเท่าท่อนขาลงไปอีกสองสามท่อน จากนั้นจึงลุกขึ้น เตรียมเดินไปดูที่ริมทะเลสาบว่าคันเบ็ดมีอะไรมาติดบ้างไหม

พูดกันตามตรง เขาเพิ่งออกไปได้แค่ไม่กี่สิบนาที เรื่องที่จะมีปลามาติดเบ็ดหรือไม่นั้น เขาไม่ได้ตั้งความหวังไว้สักเท่าไร

แต่คนเราน่ะนะ พอบทดวงจะมา อะไรก็ฉุดไม่อยู่จริงๆ

คันเบ็ดทั้งหมดสิบเอ็ดคัน เก้าคันแรกกินแห้วล้วนๆ พอถึงคันที่สิบ ในที่สุดก็มีอะไรมาติดจนได้ พอยกขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นแค่ไอ้ตัวเล็กหน้าตาเหมือนปลาหลด หนักไม่ถึงสองตำลึงเสียด้วยซ้ำ

ยึดคติมีก็ยังดีกว่าไม่มี หลี่เซียงตงจึงไม่ปล่อยให้หลุดมือ จัดการผ่าท้องควักไส้ แล้วล้างทำความสะอาดข้างริมน้ำแถวนั้นทันที

ส่วนพวกเครื่องใน ก็เอาไปเกี่ยวกลับเข้าที่ตัวเบ็ด ถือเป็นการใช้ของเสียให้เกิดประโยชน์

พอมองไปยังคันเบ็ดคันสุดท้ายที่อยู่ไม่ไกล หลี่เซียงตงคิดว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คงแห้วรับประทานเหมือนกันชัวร์ๆ

แต่สุดท้ายก็ต้องแพ้ให้กับประโยคยอดฮิตที่ว่า 'ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว' เขาก็เลยเดินเข้าไปชะโงกดูสักหน่อย

เผื่อจะได้ปลาหลดตัวเล็กๆ มาอีกสักตัวก็ยังดีน่า!

ใครจะไปคาดคิดว่าหลี่เซียงตงพอดึงสายเบ็ดขึ้นมา กลับได้ไอ้ตัวเบิ้มติดขึ้นมาเฉยเลย!

กะดูแล้วหนักไม่ต่ำกว่าสี่ห้าจิน ตัวดำมะเมื่อม หน้าตาอัปลักษณ์ดูไม่ได้สุดๆ

"โอ้โห ปลาดุกใช่ไหมเนี่ย แต่ไอ้หมอนี่มันหน้าตาโคตรทุเรศเลยให้ตายสิ! คาดว่าในวงการปลาดุก แกคงติดอันดับปลาหน้าเห่ยเบอร์หนึ่งแหงๆ!"

ปลาดุก: มีแต่แกนั่นแหละที่หล่อ! หล่อทะลุฟ้าไปเลยมั้งไอ้เวร! (￢_￢)

แต่ช่างหัวมันเถอะ พอดับไฟก็เหมือนกัน…ไม่ใช่สิ ย่างสุกแล้วก็เหมือนกันหมด เนื้อปลาก็ขาวจั๊วะน่ากินทั้งนั้น ใครจะไปสนว่าหน้าตาแกเป็นยังไง? กินได้ก็พอแล้ว

ชักมีดพกออกมา ไม่นานไอ้ตัวอัปลักษณ์นี่ก็เดินตามรอยรุ่นพี่ปลาหลดของมันไปติดๆ

"พวกเราชาวประชา วันนี้ช่างสุขใจจริงหนา…"

แม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ได้พกเครื่องปรุงรสอะไรพิเศษมาด้วย มีเพียงพริกป่นห่อเล็กๆ หนักหนึ่งจินติดตัวมาห่อเดียว

แต่สำหรับสัตว์กินเนื้ออย่างหลี่เซียงตงที่อดอยากเนื้อสัตว์มาตลอดทั้งวัน มันกลับอร่อยเหาะเป็นพิเศษ

…

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่พระอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล หลี่เซียงตงก็ตื่นตามทันที

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของเขาหรือเปล่า เขารู้สึกว่าการได้สูดกลิ่นหอมที่ไม่รู้ว่ามาจากตัวอะไรนั่น มันช่วยทำให้คุณภาพการนอนหลับของเขาดีขึ้นเยอะเลยทีเดียว

"เอาล่ะ วันนี้ดวงดีแฮะ ดูท่าช่วงสองวันนี้คงไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องแล้ว"

เขาเดินไปล้างหน้าล้างตาแบบง่ายๆ ริมทะเลสาบ ก่อนจะตรงไปเช็กกับดักตกปลาของตัวเองเป็นอันดับแรก

ผ่านไปทั้งคืน ก็น่าจะมีผลงานติดไม้ติดมือบ้างสิ

แล้วก็เป็นไปตามคาด เดินไล่ดูจนครบ ได้ปลาตัวเล็กมาสามตัว แถมปลาตัวใหญ่อีกสองตัว!

โดยเฉพาะเจ้าปลาหลดตัวเมื่อวาน ถือว่าสร้างผลงานชิ้นโบแดงเลยทีเดียว มันช่วยล่อปลาตัวใหญ่ที่สุดขึ้นมาได้ เป็นปลาดุกยักษ์ที่คาดว่าหนักไม่ต่ำกว่าสิบจินขึ้นไป

เขาลงมือแล่เนื้อปลาอย่างคล่องแคล่ว แล้วก็เก็บคันเบ็ดกลับฐานทันที

ในเมื่อมีเสบียงเพียงพอต่อการเอาชีวิตรอดแล้ว ก็อย่าโลภมากตกต่อไปอีกเลย

รอให้สำรวจหุบเขานี้จนทั่ว แล้วคิดจะออกเดินทางต่อเมื่อไหร่ ค่อยมาหาจับเพิ่มอีกสักสองตัวไว้ทำเป็นเสบียงกรังก็ยังไม่สาย

หลี่เซียงตงหยิบเชือกเส้นเล็กออกมาอีกม้วน เอาเนื้อปลาไปแขวนไว้บนกิ่งไม้ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกหัวขโมยหน้าด้านแอบมาชุบมือเปิบตอนที่เขาไม่อยู่

สุดท้ายก็เอาเนื้อปลาที่เหลือกินเมื่อวานมาอุ่นร้อนแบบง่ายๆ สวาปามรองท้องไปมื้อหนึ่ง จากนั้นหลี่เซียงตงในสภาพเตรียมพร้อมเต็มพิกัดก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หน้าผาเมื่อวานทันที

"ให้ตายสิ วันนี้ขอดูให้เต็มสองตาหน่อยเถอะ ว่าแกมันเป็นตัวอะไรกันแน่"

ที่ใต้หน้าผา หลี่เซียงตงตรวจเช็กอุปกรณ์ป้องกันอย่างละเอียดอีกรอบ ทั้งสนับเข่า สนับแขน รวมถึงหน้ากากปิดหน้า พอเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

เขาก็เริ่มปีนขึ้นสู่หน้าผาสูงชันด้วยความฮึกเหิม

ระยะทางยี่สิบเมตร หลังจากผ่านการเคี่ยวกรำจากหน้าผาแล้วหน้าผาเล่าเมื่อวาน ในสายตาของหลี่เซียงตงแล้วมันไม่นับเป็นอะไรเลยสักนิด

แม้แต่หน้าผาตรงหน้าที่ดูจะลื่นไปสักหน่อยเพราะความชื้นในอากาศสูงมากก็ไม่มีข้อยกเว้น

ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที หลี่เซียงตงที่ใช้ทั้งมือและเท้าตะเกียกตะกายขึ้นมาก็มาถึงจุดหมายปลายทาง

น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก จุดหมายปลายทางกลับกลายเป็นลานหินเว้าแหว่งตามธรรมชาติที่มีขนาดไม่เล็กเลยทีเดียว มีพื้นที่ราวๆ สิบกว่าตารางเมตรเห็นจะได้

ติดอยู่แค่ว่ามันเตี้ยไปหน่อย ความสูงจากพื้นถึงเพดานมีแค่ประมาณหนึ่งเมตรเท่านั้น

ถ้าหลี่เซียงตงอยากจะขยับตัวอยู่ข้างใน ก็ทำได้แค่วิธีคลานเข้าไปเท่านั้น

แถมพื้นหินตรงนี้ยังขรุขระไม่ราบเรียบ ท่าทางในการคลานของเขาเลยดูกระย่องกระแย่งบิดเบี้ยวแปลกๆ ชวนให้อนาถใจไม่น้อย

"นี่มัน…เชี่ยเอ๊ย…นี่มัน…"

ในเวลาไม่นาน หลี่เซียงตงก็หาเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้เจอตรงบริเวณกึ่งกลางของลานหิน

ไม่รู้ทำไม ความเข้มข้นของกลิ่นหอมในตอนกลางวันถึงได้แตกต่างจากตอนกลางคืนราวฟ้ากับเหว

แต่พอขยับเข้าไปใกล้ หลี่เซียงตงก็ยังคงได้กลิ่นหอมอันคุ้นเคยนี้อย่างชัดเจน

เมื่อมองดูพืชตรงหน้าที่ดูไม่เหมือนของที่มีอยู่จริงในโลก หลี่เซียงตงตกตะลึงจนลิ้นพันกัน พูดจาแทบไม่เป็นภาษา

นี่คือกล้วยไม้ต้นหนึ่ง ทว่ามันกลับเป็นกล้วยไม้ที่แสนจะพิเศษพิสดาร

ใบของมันเขียวมรกตตลอดทั้งใบ ชูกิ่งก้านออกดอกกล้วยไม้สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหยกขาวอยู่หลายช่อ ทั้งยังส่งกลิ่นหอมจางๆ อันเย้ายวนใจออกมา

ฟังเผินๆ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต่างจากกล้วยไม้ทั่วไป แต่ไม่ว่าจะเป็นใบหรือกลีบดอกของมัน ล้วนเปล่งประกายแวววาวดุจเนื้อหยก

ดูราวกับเป็นงานศิลปะชั้นยอดที่แกะสลักขึ้นโดยปรมาจารย์ด้านศิลปะ มากกว่าจะเป็นพืชพันธุ์ที่มีตัวตนอยู่จริงตามธรรมชาติ

และถ้าสังเกตดูดีๆ ก็จะพบว่า แม้จะเป็นเวลากลางวันแสกๆ ก็ยังพอมองเห็นรัศมีแสงเรืองรองที่แผ่ออกมาจากทั่วทั้งต้นของมันได้อย่างเลือนราง

หลี่เซียงตงอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปลูบคลำดูอยู่หลายรอบ จนในที่สุดถึงได้กล้ายืนยันว่า นี่มันคือพืชจริงๆ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง