บทที่ 63 เฮลิคอปเตอร์มาเยือนอีกระลอก

พอนึกถึงตำนานเรื่องกล้วยไม้ในมณฑลกุ้ยโจวที่มีอยู่มากมาย ว่าคนนั้นคนนี้ไปเจอกล้วยไม้สายพันธุ์ใหม่ที่ไม่เคยมีบันทึกมาก่อน

แล้วกล้วยไม้แค่ต้นเดียวก็ขายได้ราคาสูงลิบลิ่วถึงหลายร้อยล้าน!

พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ หลี่เซียงตงก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบรรลุอิสรภาพทางการเงิน ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตในพริบตา

แต่ทันใดนั้น เขาก็ดันนึกถึงอีกประโยคหนึ่งที่ฮิตติดหูไม่แพ้กันบนที่ราบสูงอวิ๋นกุ้ยขึ้นมา…ยิ่งหน้าตาแปลกเท่าไร ยิ่งติดคุกไวเท่านั้น!

หัวใจที่กำลังลุกโชนของหลี่เซียงตงพลันเย็นเฉียบลงมาทันควัน

ช่วงสองปีมานี้ ทางการคุมเข้มเรื่องการลักลอบขุดหรือตัดไม้ทำลายป่าหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าพลาดพลั้งขึ้นมา ตัวเขาคงได้เข้าไปกินข้าวแดงในคุกจริงๆ เผลอๆ จะกลายเป็นแพ็กเกจเหมาจ่าย เลี้ยงดูปูเสื่อให้ข้าวกินมีที่นอนฟรีตลอดชีพเสียด้วยซ้ำ

"ให้ตายสิ ความรู้สึกที่เห็นภูเขาทองคำตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า แต่ไม่กล้าแตะเนี่ย มันทรมานจิตใจชะมัด"

หลังจากลังเลต่อสู้กับตัวเองอยู่นาน ในที่สุดหลี่เซียงตงก็ตัดใจ ช่างมันเถอะ ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาตัวไปเสี่ยงขนาดนั้น

เขายังหนุ่มยังแน่น โลกภายนอกอันแสนสดใสเขายังเสพสุขได้ไม่คุ้มเลย

เงินบางก้อน ต่อให้มีปัญญาหาได้ก็คงไม่มีบุญได้ใช้หรอก! หรือเผลอๆ เงินยังไม่ทันเข้ากระเป๋า ตัวก็โดนหิ้วปีกส่งเข้าซังเตไปแล้ว แบบนั้นยิ่งอนาถเข้าไปใหญ่

อีกอย่าง ด้วยความสามารถระดับเขา การจะใช้ชีวิตให้สุขสบายก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร เรื่องเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางพรรค์นี้ เลี่ยงได้เป็นดีที่สุด

หลังจากปรับทัศนคติกับตัวเองยกใหญ่ หลี่เซียงตงก็หยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมากดโทรหาทางกรมป่าไม้

"สวัสดีค่ะ ที่นี่กรมป่าไม้ มีเรื่องอะไรให้เราช่วยเหลือไหมคะ"

เจ้าหน้าที่รับสายยังคงเป็นน้องสาวเสียงหวานคนเดิมที่คุ้นเคย

"สวัสดีครับ ผมเป็นนายพราน ตอนนี้อยู่ในเขตใจกลางป่าของเทือกเขาสือว่านต้าซาน…"

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่ากำลังเจอปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ ต้องการความช่วยเหลือด่วนไหมคะ ตอนนี้คุณทราบพิกัดตัวเองแน่ชัดหรือ…"

หลี่เซียงตงยังพูดไม่ทันขาดคำ น้องสาวปลายสายก็รีบถามสวนมาด้วยความร้อนรน

"ไม่ใช่ครับคนสวย คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ ผมค้นพบพืชหน้าตาประหลาดมากชนิดหนึ่งในเขตใจกลางป่าของเทือกเขาสือว่านต้าซานน่ะครับ…"

จากนั้นหลี่เซียงตงก็บรรยายลักษณะหน้าตาและจุดเด่นของเจ้ากล้วยไม้ต้นนี้อย่างละเอียดยิบ ทำเอาสาวสวยปลายสายฟังแล้วถึงกับอึ้งกิมกี่

เดี๋ยวนะ นี่นายแน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังเล่านิยายแฟนตาซีให้ฟังน่ะ ในโลกความจริงมันจะมีของแบบนี้อยู่ได้ยังไงกัน

หลังจากหลี่เซียงตงยืนยันย้ำแล้วย้ำอีก น้องสาวคนนั้นจึงโอนสายไปให้ผู้เชี่ยวชาญของกรม

แล้ว…หลังจากผู้เชี่ยวชาญฟังจบ ก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ก่อนจะโอนต่อไปยังระดับเมือง จากนั้นก็ระดับมณฑล…

จนกระทั่งเรื่องไปถึงระดับมณฑลนั่นแหละ ความวุ่นวายถึงได้สงบลงชั่วคราว

"สวัสดี เจ้าหนุ่ม ที่เธอเพิ่งพูดมาเมื่อกี้นี้ แน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเล่น"

ปลายสายเป็นเสียงของชายชราที่ฟังดูมีอายุมากพอดู น้ำเสียงจริงจังทว่าแฝงความตื่นเต้นที่แทบจะเก็บซ่อนไว้ไม่อยู่

"ใช่ครับ ผมยืนยันได้ ผมไม่ได้ล้อเล่น อีกอย่าง ของจริงหรือเปล่าพวกคุณก็มาดูเองเลยสิครับ จะได้รู้กันไปเลย"

"พิกัดผมก็ให้ไปหมดแล้ว มาดูด้วยตาตัวเองเลยไม่ได้เหรอครับ"

ให้ตายสิ พับผ่าสิเว้ย!

จากเดิมที่แค่โทรคุยสายเดียวจบ ตอนนี้โอนสายต่อกันไปมาจนวุ่นวายไปเกือบสองชั่วโมงเต็ม ที่สำคัญที่สุดคือ แม่งยังไม่ยอมให้เขาวางสายอีกต่างหาก

บอกตรงๆ ต่อให้เป็นคนอารมณ์เย็นอย่างหลี่เซียงตง ก็ยังอดหัวร้อนขึ้นมาไม่ได้แล้ว!

ทำเสียเวลาไม่พอยังไม่เท่าไร แต่ดันมาผลาญค่าโทรศัพท์ของผมเนี่ยสิ! ไม่รู้หรือไงว่าค่าโทรศัพท์ดาวเทียมมันแพงหูฉี่ขนาดไหนฮะ!

"ใช่ๆ ฉันพูดผิดไปเอง ขอรบกวนเจ้าหนุ่มรออยู่ตรงนั้นก่อนได้ไหม พวกเราจะรีบออกเดินทางไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"จริงสิ ขอยืนยันอีกรอบนะ พิกัดนี้ถูกต้องใช่ไหม"

…

พอได้ยินคำพูดของหลี่เซียงตง ชายชราก็พลันได้สติขึ้นมาทันที

นั่นน่ะสิ มัวแต่ซักไซ้ไล่เลียงไปมาอยู่ตรงนี้ สู้รีบเร่งเวลาไปดูให้เห็นกับตาเลยดีกว่า!

ทันทีที่วางสาย ชายชราก็รีบโทรศัพท์ระดมพลพรรคพวกทันที

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในมณฑลที่มีระบบนิเวศอุดมสมบูรณ์ที่สุดของประเทศ ผู้เชี่ยวชาญด้านชีววิทยาและพฤกษศาสตร์ที่ปักหลักอยู่ในมณฑลกุ้ยโจวจึงมีอยู่ไม่น้อยเลย

ถ้าความจำของเขาไม่ผิดเพี้ยน หรือยังไม่เลอะเลือนเพราะความแก่ชรา การค้นพบครั้งนี้จะต้องเป็นการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ที่สะเทือนวงการแน่นอน!

เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ถ้าเขาไม่ลากพวกคนแก่ที่มีบารมีในวงการไปด้วยกันอีกสักสองสามคน จะไปใช้ได้ยังไง

ขืนไปคนเดียว กลัวว่าน้ำหนักตัวจะไม่พอคุมสถานการณ์น่ะสิ!

ในเวลาเดียวกัน กรมป่าไม้ทั้งในระดับเมืองและระดับอำเภอต่างก็ได้รับแจ้งเรื่องกันถ้วนหน้า แต่ละฝ่ายเริ่มเตรียมการเรื่องเฮลิคอปเตอร์กันจ้าละหวั่น

พร้อมกับพาผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าที่สุดของหน่วยงานตน มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่หลี่เซียงตงอยู่ทันที

ถึงแม้ระดับฝีมือจะเทียบกับพวกผู้เชี่ยวชาญจากระดับมณฑลไม่ได้แน่ๆ แต่ขอแค่ได้ตามไปด้วย ต่อให้ไปเป็นเบ๊คอยวิ่งงานจิปาถะก็ยังคุ้ม!

เรื่องใหญ่ระดับนี้ ขอแค่ได้มีเอี่ยว ก็ถือเป็นผลงานชิ้นโบแดงแล้วไม่ใช่หรือไง

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้การเตรียมความพร้อมอย่างเร่งด่วนของหน่วยงานทั้งสามระดับ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เฮลิคอปเตอร์จำนวนห้าลำก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมๆ กัน มุ่งหน้าสู่เทือกเขาสือว่านต้าซาน

ส่วนทางด้านหลี่เซียงตง หลังจากวางสายไปแล้วก็รู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย

ไม่ได้เหนื่อยกายหรอกนะ แต่เหนื่อยใจล้วนๆ!

ประกอบกับดูเวลาแล้วเห็นว่าใกล้เที่ยงพอดี เลยตัดสินใจเดินกลับไปยังเพิงพักหลังเล็กของตัวเองเพื่อเตรียมมื้อเที่ยงกิน

อืม…พอกินเสร็จแล้วก็จะได้งีบหลับสักตื่นไปด้วยเลย

ดูทรงแล้ววันนี้หรืออาจจะอีกสองสามวันหลังจากนี้ก็คงยังไปไหนไม่ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็นอนแผ่ปล่อยใจชิลๆ เสพสุขกับชีวิตไปก่อนเลยแล้วกัน

…

พั่บๆ…

ช่วงบ่ายประมาณสามโมง หลี่เซียงตงที่กำลังหลับสนิทอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงดังพั่บๆ กึกก้องรบกวนขึ้นมา

สำหรับคนที่เคยนั่งเฮลิคอปเตอร์มาแล้วหลายครั้งอย่างเขา เสียงนี้คุ้นหูจนไม่ต้องเดา

"เชี่ย ในที่สุดก็มากันจนได้นะ ขืนมาช้ากว่านี้อีกนิดฟ้าก็คงมืดแล้วล่ะมั้ง!"

เขาคลานออกมาจากเพิงพัก เมื่อเงยหน้ามองเห็นเฮลิคอปเตอร์บินวนอยู่เหนือผิวน้ำในทะเลสาบถึงห้าลำ หลี่เซียงตงก็อดไม่ได้ที่จะอุทานคำอุทานประจำชาติออกมา

"เชี่ย! เล่นใหญ่เบอร์นี้เลยเรอะเนี่ย!"

"ดูท่าจะมีคนมาไม่น้อยเลยแฮะ แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดเผื่อไว้บ้างหรือเปล่า คนเยอะขนาดนี้ จะนอนพักกันยังไงล่ะนั่น!"

"โดยเฉพาะพวกคนเฒ่าคนแก่ แข้งขาก็ไม่ค่อยจะดี ไม่รู้ว่าจะทนไหวกันหรือเปล่า"

"แถมยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นหรอก แค่ปัญหาที่ว่าจะลงจากเครื่องยังไง ก็น่าจะเล่นเอาคนแก่พวกนี้อ่วมอรทัยกันแล้วล่ะมั้ง"

หลี่เซียงตงรู้สึกสะใจลึกๆ ขึ้นมา ส่วนหนึ่งก็เพื่อระบายแค้นเรื่องค่าโทรศัพท์เมื่อครู่นี้

ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งน่ะเหรอ…ก็คงต้องยอมรับว่ามันมีอารมณ์หงุดหงิดจากการโดนปลุกปนอยู่ด้วยหน่อยๆ ล่ะนะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง