บทที่ 64 ที่ปรึกษาพิเศษของกรมป่าไม้

ทางนี้หลี่เซียงตงกำลังรอชมเรื่องขำๆ อยู่แท้ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าบรรดาคุณปู่คุณย่าพวกนี้จะฮาร์ดคอร์กันเบอร์ใหญ่ขนาดนี้

เล่นสั่งให้เฮลิคอปเตอร์บินลอยนิ่งๆ ริมทะเลสาบที่ความสูงราวสิบเมตร แล้วโรยตัวเกาะเชือกนิรภัยลงมากันดื้อๆ

แต่ละคนทำท่าอย่างกับเทพยดาเหาะลงมาจากสวรรค์ เท่ระเบิดเถิดเทิงกันไปเลย

นี่แสดงว่าหลี่เซียงตงยังขาดประสบการณ์ไปหน่อย คนแก่พวกนี้คลุกคลีอยู่ตามป่าเขาลึกทั่วประเทศมาตั้งแต่สมัยยังหนุ่มยังสาวแล้ว

อย่าว่าแต่แค่นั่งเฮลิคอปเตอร์ลำกระจิริดนี่เลย ยุคข้าวยากหมากแพงสมัยก่อน พวกท่านเดินเท้าบุกป่าฝ่าดงกันมาทั้งนั้น แค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้?

เรื่องแค่นี้ขี้ปะติ๋ว ทักษะพื้นฐานทั้งนั้น อย่าเพิ่งตื่นตูม

"ไอ้หนุ่ม กล้วยไม้ต้นที่เธอว่านั่นอยู่ตรงไหนน่ะ? รีบพาพวกเราไปดูเร็วเข้า"

เพิ่งลงจากเครื่อง บางคนถึงกับเหยียบพรวดลงไปในทะเลสาบ ยังดีที่อยู่ริมตลิ่งระดับน้ำเลยไม่ลึกมาก แต่ขากางเกงตั้งแต่เข่าลงไปก็เปียกโชกกันหมด

ท่ามกลางลมหนาวเดือนสิบสอง พอกลุ่มคนแก่ลงมาถึง สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่กลับปรี่เข้าไปรุมล้อมหลี่เซียงตงไว้จนมิด

พวกคนหนุ่มสาวจากตัวเมืองและระดับอำเภอน่ะเหรอ ยืนอึ้ง สู้แรงเบียดของเหล่าผู้เฒ่าที่ดูแล้วอายุเฉลี่ยอย่างต่ำหกสิบปีขึ้นไปกลุ่มนี้ไม่ไหวเลยสักคน

"ผมว่านะทุกท่าน กล้วยไม้ต้นนั้นมันอยู่ตรงนั้นแหละ ไม่หนีไปไหนหรอก ลมหนาวเดือนสิบสองแบบนี้ ขืนใส่เสื้อผ้าเปียกๆ เดี๋ยวจะหนาวจนล้มป่วยเอานะครับ"

"ผมรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ เพราะงั้นทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วเราค่อยไปกันดีกว่า"

"ถ้าใครไม่ได้เตรียมชุดมาเปลี่ยน ก็มาผิงไฟตรงนี้ให้แห้งก่อนแล้วค่อยออกเดินทางนะคร้าบ"

แม้จะไม่ค่อยแน่ใจฐานะของคนกลุ่มนี้ แต่หลี่เซียงตงก็รู้ดีว่าต้องระดับผู้เชี่ยวชาญแน่นอน

บางคนเผลอๆ อาจเป็นผู้ทรงคุณวุฒิระดับสมบัติของชาติด้วยซ้ำ หากเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ตัวเขาคงรับผิดชอบไม่ไหวแน่

พอเหลือบไปเห็นสายตาถมึงทึงของพวกเสื้อกาวน์ที่ยืนประกบอยู่ด้านหลัง หลี่เซียงตงก็รู้ทันทีว่าถ้าขืนพากลุ่มคนแก่พวกนี้ดุ่มๆ ไปตอนนี้

คงได้โดนเล่นงานอ่วมแน่

แน่นอนว่าถ้าเขาจะทำจริง คนพวกนั้นก็เอาผิดอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี

แต่หลี่เซียงตงก็เป็นคนรู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่และเอ็นดูผู้น้อย จะไปสร้างความลำบากใจให้พวกหมอเขาทำไมกันเล่า?

พอได้ยินคำพูดของหลี่เซียงตง เจ้าหน้าที่แพทย์พยาบาลเหล่านั้นก็ส่งสายตาซาบซึ้งใจมาให้ รีบนำเสื้อผ้าชุดใหม่เดินไปหาบรรดาคุณปู่คุณย่าที่ขากางเกงเปียกน้ำทันที

เมื่อเห็นว่าหลี่เซียงตงยืนกรานแบบนั้น อีกทั้งพวกตนก็ไม่รู้พิกัดจริงๆ แม้ในใจจะร้อนรนแค่ไหน แต่ก็ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่โดยดี

"ไปๆ ตอนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เราควรออกเดินทางกันได้แล้วใช่ไหม?"

อายุอานามปาเข้าไปตั้งหกสิบเจ็ดสิบ แต่ตอนนี้ใจร้อนเหมือนเด็กหกเจ็ดขวบไม่มีผิด รอไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว

"ได้ครับๆ ออกเดินทางกันเลย แต่ผมขอพูดดักคอไว้ก่อนนะ ตรงนั้นปีนขึ้นไปยากมาก สูงเกือบยี่สิบเมตรเชียวนะครับ!"

"ผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งหลายถึงเวลาอย่าฝืนทำเท่ล่ะครับ"

ก่อนไป หลี่เซียงตงยังไม่วายกำชับด้วยความเป็นห่วงอีกประโยค

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว เจ้าเด็กนี่อายุก็ยังน้อย ทำไมถึงได้ขี้บ่นยิ่งกว่าพวกคนแก่อย่างเราเสียอีก"

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราพาทีมงานมืออาชีพมาด้วย เรื่องพรรค์นี้ไม่ต้องให้แกมานั่งกังวลหรอก"

คนแก่ที่เป็นหัวหน้าคณะพูดจาห้วนกระโชกโฮกฮาก ดูท่าทางยามปกติก็น่าจะเป็นพวกอารมณ์ร้อนใช่ย่อย

ฟังแล้วหลี่เซียงตงถึงกับขมวดคิ้วทันควัน เชี่ยเอ๊ย ท่าทางแบบนี้…ไม่เห็นเหมือนคนกำลังขอร้องให้คนอื่นช่วยเลยนะเว้ย

เต็มกลืนขึ้นมาเดี๋ยวพ่อทิ้งงานไม่นำทางแม่งเลย ปล่อยให้มโนหาทางไปกันเองซะให้เข็ด

แต่ก็ยังดีที่ในกลุ่มนี้ยังมีคนปกติอยู่บ้าง หญิงชราท่านหนึ่งดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าหลี่เซียงตงเริ่มหงุดหงิด

จึงรีบก้าวเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย

"พ่อหนุ่มอย่าไปถือสากับตาแก่นี่เลยนะ เขาก็แค่วิจัยหาความรู้จนสมองเพี้ยนไปหมดแล้วน่ะจ๊ะ"

"พูดจาไม่ค่อยเข้าหูคน ยังไงพ่อหนุ่มช่วยทนเอาหน่อยนะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็คิดซะว่าเป็นลมพัดผ่านหู อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลยนะจ๊ะ"

เห็นแบบนั้น หลี่เซียงตงก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าก้มตานำทางไป พยายามพูดให้น้อยที่สุดเป็นพอ

เขาเริ่มเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า คนที่ประสบความสำเร็จทางวิชาการได้มักจะมีนิสัยประหลาดๆ ติดตัวกันอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

หรือไม่ก็เพราะพวกเขาทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับงานวิชาการมากเกินไป จนมักจะละเลยเรื่องหยุมหยิมในชีวิตประจำวันไปหมด

แต่ก็น่าเห็นใจอยู่หรอก กลุ่มคนที่หมกตัวอยู่ในห้องทดลองได้เป็นสิบๆ ปีเนี่ย ถ้ายังปกติดีอยู่นั่นสิถึงจะเรียกว่าแปลกประหลาดของจริง

…

สมกับที่เป็นทีมงานมืออาชีพจริงๆ พอไปถึงจุดหมายปลายทาง กลุ่มคนหนุ่มสาวจากกรมป่าไม้ก็ปีนขึ้นไปก่อนเป็นกลุ่มแรก แล้วสร้างบันไดเชือกที่มีสายนิรภัยอย่างเป็นมืออาชีพเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว

ทำให้กลุ่มคนแก่ที่แทบจะทนรอไม่ไหวสามารถขึ้นมาถึงจุดที่กล้วยไม้ต้นนี้เติบโตอยู่ได้สำเร็จ

วินาทีที่ได้เห็นต้นกล้วยไม้ ตาแก่ที่พูดจาห้วนๆ เมื่อครู่นี้ถึงกับขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา

ปากก็พร่ำพึมพำไม่หยุด "ฉันว่าแล้วเชียว ฉันว่าแล้ว ของที่มีบันทึกไว้ในตำราประวัติศาสตร์ชัดๆ มันจะไม่มีอยู่จริงได้ยังไง!"

ได้ยินเช่นนั้น หลี่เซียงตงก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา หรือว่าไอ้ต้นนี้มันจะมีที่มาที่ไปอะไรลึกซึ้งกันแน่?

"คุณปู่ครับ หรือว่าดอกไม้นี้มันมีประวัติอะไรเป็นพิเศษเหรอครับ?"

หลี่เซียงตงเอ่ยถามข้อข้องใจในใจออกไปตรงๆ

"ดอกไม้นี้ความจริงแล้วเคยมีบันทึกไว้ในคัมภีร์โบราณตั้งแต่เมื่อสองพันกว่าปีก่อนนู่นแน่ะ"

"ตอนนั้นดินแดนแถบนี้ของเรายังเป็นของแคว้นเยี่ยหลาง มีเรื่องเล่าว่าหลังจากราชวงศ์ฮั่นพิชิตดินแดนแถบนี้ได้ ขุนนางท้องถิ่นเพื่อเอาชีวิตรอด"

"จึงได้นำกล้วยไม้อัศจรรย์ต้นหนึ่งขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายแด่องค์ฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นในยุคนั้น เนื้อไม้บริสุทธิ์ดั่งหยก ลำต้นเปล่งแสงเรืองรอง ยามค่ำคืนยิ่งส่งกลิ่นหอมฟุ้งไกลไปถึงสิบลี้"

"ถ้าหากสิ่งที่เจ้าหนุ่มเธอพูดมาเป็นเรื่องจริงละก็ นี่ก็ต้องเป็น 'อวี้หลานเรืองแสง' สมบัติล้ำค่าแห่งแคว้นเยี่ยหลางตามตำนานในตอนนั้นไม่ผิดแน่!"

"ผู้คนมากมายต่างคิดว่านี่เป็นแค่เรื่องที่คนโบราณแต่งขึ้นมา หรือไม่ตัวมันเองก็เป็นแค่งานศิลปะที่แกะสลักขึ้นมาจากหยกเท่านั้น"

"แต่คนแก่อย่างฉันไม่คิดแบบนั้น เพราะฉันศึกษามาอย่างละเอียดแล้ว ทั้งในยุคราชวงศ์ถังต่อมา รวมถึงในรัชศกหย่งเล่อสมัยราชวงศ์หมิง ต่างก็เคยปรากฏบันทึกเกี่ยวกับมันทั้งสิ้น"

"หลายปีมานี้ ฉันเชื่อมั่นมาตลอดว่ามันมีอยู่จริง ถึงขนาดยอมทุ่มเทเวลาแทบทั้งชีวิตเพื่อออกตามหามันในป่าเขาลึก"

"เดิมทีฉันเกือบจะถอดใจยอมแพ้ไปแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าโชคชะตาจะเล่นตลก ดันพามันมาปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันจนได้"

"เจ้าหนุ่ม เธอสร้างผลงานครั้งใหญ่แล้วนะ! เธอถือเป็นผู้มีคุณูปการอันยิ่งใหญ่ของมณฑลกุ้ยโจว หรือแม้กระทั่งของประเทศชาติเราเลยทีเดียว"

"อวี้หลานเรืองแสงต้นนี้ คู่ควรกับคำว่าสมบัติของชาติอย่างไร้ข้อกังขาจริงๆ!"

"ไม่เพียงแค่นั้นนะ การค้นพบมันยังช่วยยืนยันเรื่องราวอื่นๆ จากอีกมุมมองหนึ่งได้อีกตั้งมากมาย อย่างเช่นการมีอยู่จริงของแคว้นเยี่ยหลาง รวมถึงพืชพันธุ์และสัตว์อีกนับไม่ถ้วนที่มีตัวตนอยู่แค่ในตำนานประวัติศาสตร์…"

"การปรากฏตัวของมัน อาจทำให้เรื่องราวหลายอย่างที่เคยเป็นได้แค่ตำนาน ไม่ใช่ตำนานอีกต่อไป…"

ตาแก่ตื่นเต้นจัดจนพูดจาวกไปวนมา แทบจับใจความไม่ได้ หรือจะพูดให้ถูกคือทุกคำล้วนเป็นประเด็นสำคัญไปหมด จนทำให้ในชั่วพริบตานั้นท่านไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเล่าจากตรงไหนดี

เอาเป็นว่าฟังมาทั้งหมด หลี่เซียงตงก็เข้าใจอยู่เรื่องหนึ่ง นั่นก็คือ…กล้วยไม้ที่เขาค้นพบต้นนี้มันเจ๋งโคตรๆ แถมมีแววว่าจะเป็นสิ่งล้ำค่าระดับสมบัติของชาติเสียด้วย

แล้วก็อีกเรื่อง…เหมือนตาแก่นี่จะบอกว่าเตรียมแต่งตั้งผมเป็นที่ปรึกษาพิเศษของกรมป่าไม้มณฑลใช่ไหมเนี่ย?

แถมมีเงินเดือนให้ด้วยเหรอ? แล้วพอดูพวกคุณปู่คุณย่าข้างๆ ก็ดูเหมือนจะเห็นดีเห็นงามด้วยกันหมดเลยแฮะ

ถ้าอย่างนั้น…ต่อไปคุณชายอย่างผมก็ถือว่า…เป็นคนมีตำแหน่ง มีสังกัดข้าราชการกับเขาแล้วสิ?

จริงสิ แล้วที่บอกว่าจะทำเรื่องขอเงินรางวัลให้นี่ คงไม่ใช่ให้มาห้าร้อยหยวนบวกกับธงเกียรติยศผืนเดียวหรอกนะ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง