บทที่ 65 กลับคืนสู่วิถีชีวิตประจำวัน!

สรุปแล้วฟังไปทั้งหมด หลี่เซียงตงก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก สรุปใจความได้แค่ประโยคเดียวคือ ทางมณฑลไม่ปล่อยให้เขาเสียเปรียบแน่นอน

ทว่าในใจเขากลับไม่ได้ยินดีปรีดาอะไรขนาดนั้น

พูดกันตามตรง มูลค่าของเจ้าสิ่งนี้ ลำพังตำแหน่งที่ปรึกษาหรือเงินรางวัลอะไรเทือกนั้นเทียบไม่ติดเลยสักนิด

แต่ก็อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ มีชีวิตหาเงินได้ ก็ต้องมีชีวิตอยู่ใช้เงินด้วย ถึงจะถูก เพราะงั้นในใจจึงไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร

ท่าทีของเขาค่อนข้างไปทางช่างมันปะไร เพียงแต่ไม่รู้ว่าสวัสดิการของไอ้ตำแหน่งที่ปรึกษาที่ว่านี่มันจะเป็นยังไงกันแน่

แล้วยังมีเงินรางวัลอีก จะได้สักเท่าไหร่กันนะ? หวังว่าจะให้เยอะหน่อยละกัน ไม่อย่างนั้นพอหมดฤดูล่าสัตว์เข้าช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ผมกะว่าจะซ่อมแซมบ้านเก่าของครอบครัวสักหน่อย

ถ้าเงินน้อยไป ถึงตอนนั้นกลัวจะไม่พอใช้นี่สิ!

แน่นอนว่าหลี่เซียงตงไม่ได้ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเรื่องนี้อยู่แล้ว

สุภาษิตว่าไว้ พึ่งต้นไม้ต้นไม้ก็ล้ม พึ่งภูเขาภูเขาก็ถล่ม!

คนเราน่ะ สุดท้ายก็ต้องพึ่งตัวเอง ค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าวอย่างมั่นคง นั่นแหละถึงจะสบายใจที่สุด

“เอาล่ะครับ ถ้าอย่างนั้นผู้เฒ่าทุกท่านลุยกันต่อเถอะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนดีกว่า”

เมื่อเห็นว่าตรงนี้คงไม่มีอะไรให้ตัวเองช่วยได้ หลี่เซียงตงจึงเอ่ยปากลาทันที ก็เพราะเจ้าต้นกล้วยไม้นี่แท้ๆ หุบเขานี้เขายังสำรวจไปไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ

แต่ดูจากท่าทางของพวกตาแก่พวกนี้แล้ว หุบเขานี้ต่อไปคงกลายเป็นเขตอนุรักษ์พิเศษแน่ๆ โอกาสที่เขาจะมาลงหลักปักฐานแถวนี้คงริบหรี่เต็มทน

สู้ไปหาเป้าหมายใหม่เลยยังดีกว่า

อีกอย่างถ้าพูดกันตามตรง ที่นี่ก็เป็นแค่วงนอกของเขตใจกลางป่า ยังห่างไกลจากจุดที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดตั้งเยอะ

ว่าแต่ตัวเองเดินลึกเข้ามาถึงหนึ่งพันเมตรหรือยังนะ? หลี่เซียงตงเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ เอาเป็นว่ายังไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก

เสียเวลาไปทั้งวัน แถมยังมีเรื่องแบบนี้โผล่มา หลี่เซียงตงคิดว่าภารกิจสำรวจเขตใจกลางป่ารอบนี้คงต้องพับเก็บไปก่อน

อาณาเขตตรงหน้านี้ใช้ไม่ได้แล้ว เวลาที่เหลือก็ไม่พอจะไปสำรวจหาทำเลใหม่อีก

หลี่เซียงตงจึงตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายเล็กน้อย อย่างอื่นช่างมันก่อน ขอเก็บรวบรวมสมุนไพรที่ตัวเองต้องการให้ครบก็พอ

อุ้งตีนหมีก็ชวดไปแล้ว ถ้าตอนนี้ยังจับปลาไม่ได้อีก การเข้ามาข้างในรอบนี้ก็คงกลายเป็นการมาเดินเล่นเสียเที่ยวจริงๆ

ยังดีที่เครื่องไม้เครื่องมือที่พกเข้าป่ามาคราวนี้ อย่างน้อยก็เพียงพอต่อการใช้งาน

พอกลับมาถึงเพิงพักของตัวเอง หลี่เซียงตงก็รื้อกระเป๋าเดินทางแล้วหยิบเอาโดรนออกมา

ในยุคเทคโนโลยีแบบนี้ เรื่องหลายๆ อย่างก็ไม่จำเป็นต้องลงแรงทำเองไปเสียหมด

อย่างการเก็บสมุนไพรเนี่ย แม้โดรนจะมาทดแทนแรงคนไม่ได้ แต่อย่างน้อยในแง่ของการค้นหาสมุนไพรและตรวจดูภูมิประเทศ มันก็ช่วยทุ่นแรงไปได้เยอะโข

จากประสบการณ์จริงที่สะสมมาในการเข้าป่าคราวนี้ บวกกับความรู้เชิงทฤษฎีที่เคยเรียนรู้มาจากอู๋ซุ่ยเซิง แม้จะเป็นการเข้าเขตใจกลางป่าเป็นครั้งแรกก็ตาม

ภูมิประเทศอะไรแถวนี้ก็ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แต่เขาก็ยังพอกะคร่าวๆ ได้ว่าสมุนไพรบางชนิดน่าจะชอบขึ้นอยู่แถวไหน

โดรนบินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หลี่เซียงตงเริ่มกวาดสายตามองภูมิประเทศรอบๆ ผ่านหน้าจอควบคุมในมือ

บอกได้คำเดียวว่าสมกับที่ถูกเรียกว่าเขตเขาวงกตจริงๆ ท่ามกลางยอดเขาสูงต่ำสลับซับซ้อน แทบจะหาเส้นทางเชื่อมต่อถึงกันโดยตรงไม่ได้เลย

ถ้าคิดจะข้ามผ่านเขตเขาวงกตนี้ไป โดยพื้นฐานแล้วก็มีทางเลือกเดียว คือต้องทำเหมือนหลี่เซียงตงเมื่อวาน นั่นคือบุกป่าฝ่าดงปีนข้ามเขาลูกแล้วลูกเล่าไปสถานเดียว

“ดูท่าแล้ว ถ้าคิดจะมาตั้งรกรากในเขตใจกลางป่านี้จริงๆ ในอนาคต โดรนคงกลายเป็นเครื่องมือที่ขาดไม่ได้ซะแล้วสิ”

เมื่อมองดูเขตเขาวงกตที่ทอดตัวกว้างใหญ่จนแทบมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดผ่านเลนส์กล้อง หลี่เซียงตงก็อดทึ่งไม่ได้

ในเวลาเดียวกันก็อดบ่นพึมพำออกมาไม่ได้เช่นกัน

เขานึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่าถ้าต้องแบกเป้ใบโตที่สูงเกือบเท่าตัวคนเหมือนตอนเข้าป่าครั้งแรก เขาจะข้ามผ่านดินแดนนรกแตกแห่งนี้ไปได้ยังไง!

ไม่นานนัก หลี่เซียงตงก็มองเห็นเป้าหมายของตัวเอง ทางด้านซ้าย ห่างออกไปข้ามหน้าผาใหญ่หนึ่งลูกและหน้าผาเล็กอีกสองลูก มีสมุนไพรที่เขาต้องการขึ้นอยู่ไม่น้อยเลย

เช็กเวลาตอนนี้ดูแล้ว ถ้าเร่งฝีเท้าหน่อยก็ไปถึงได้สบายมาก

เรื่องของกิน บนตัวเขายังมีปลาเหลืออยู่อีกตั้งหลายตัว พกติดตัวไปด้วยก็จบเรื่อง

ส่วนเรื่องที่พักพิงกับฟืนไฟ หลี่เซียงตงไม่ต้องเสียเวลาคิดให้ปวดหัวเลย

เมื่อกี้เขาลองส่องดูแล้ว ฝั่งนั้นถึงจะสู้ตรงนี้ไม่ได้ แต่ก็มีพืชพรรณอยู่พอสมควร สร้างที่พักชั่วคราวง่ายๆ สักหลังก็ไม่มีปัญหา

เขามุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางที่กำหนดไว้ ระหว่างทางไม่เจอใครเลยสักคน

ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของคนกลุ่มนั้นพุ่งเป้าไปที่กล้วยไม้ต้นนั้นหมดแล้ว เผลอๆ คงไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าหลี่เซียงตงหายหัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่

…

หลังเร่งรีบทำเวลา ในที่สุดหลี่เซียงตงก็มาถึงจุดหมายก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน

วันนี้ดวงดีไม่เบา ด้านล่างชะง่อนผามีโพรงหินเว้าเข้าไปตามธรรมชาติ พื้นที่ไม่ได้กว้างขวางอะไร ราวๆ สามถึงสี่ตารางเมตรเห็นจะได้ แต่มันก็กว้างพอที่จะให้หลี่เซียงตงซุกหัวนอนได้สบาย

เขาไปหาหญ้าแห้งมาปูเป็นที่นอน จุดกองไฟขึ้นมากันความหนาวเย็น แถมยังได้โอกาสย่างปลากินไปพลางๆ

พอกินอิ่มหนำสำราญ หลี่เซียงตงก็นอนหลับอุตุอย่างสบายใจ พอวันรุ่งขึ้นก็ปีนขึ้นไปเก็บสมุนไพรที่ต้องการจนครบ แล้วก็ออกเดินทางมุ่งหน้ากลับทันที

อย่างแรกคือเขาออกมาได้สามวันเต็มๆ แล้ว

อย่างที่สอง ในเมื่อรวบรวมสมุนไพรที่ต้องการได้ครบแล้ว หลี่เซียงตงเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสรรพคุณของสูตรยานี้มันจะวิเศษขนาดนั้นจริงไหม

ยิ่งไปกว่านั้น กรรมวิธีการแปรรูปสมุนไพรแบบพิเศษในสูตรนี้หลายขั้นตอนต้องใช้เวลาค่อนข้างนาน รีบกลับไปแต่เนิ่นๆ ย่อมดีกว่า

ไม่อย่างนั้นมัวแต่ผัดวันประกันพรุ่ง รอจนพวกเจ้าตัวเล็กโตขึ้น ประสิทธิภาพของยาก็จะลดฮวบลงไปเยอะ

เนื่องจากต้องเดินลึกเข้าไปในเขตใจกลางป่าอีกพอสมควร ขากลับรอบนี้หลี่เซียงตงจึงต้องใช้เวลาเดินเท้าถึงสองวันเต็มๆ

เริ่มออกเดินทางตั้งแต่ช่วงบ่ายของวันแรก ลากยาวจนถึงบ่ายของวันที่สองถึงได้พ้นเขตใจกลางป่า กว่าจะกลับมาถึงกระท่อมไม้ของตัวเอง เวลาก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าประตู หลี่เซียงตงก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นและกระตือรือร้นจากพวกเจ้าตัวเล็ก

การออกไปรอบนี้ แม้จะรู้สึกเหมือนไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ก็นับว่าจากบ้านไปนานถึงห้าวันเต็มๆ

ช่วงหลายวันนี้พวกเจ้าตัวเล็กคงซาบซึ้งถึงความสำคัญของทาสผู้เก็บอึอย่างหลี่เซียงตงเป็นอย่างดี

พอเจ้าหมาป่าสองขาหน้าตาประหลาดตัวนี้ไม่อยู่ คุณภาพชีวิตของพวกมันไม่ใช่แค่ตกต่ำลงนิดๆ หน่อยๆ แต่ต้องกินน้ำเย็นชืดกับเศษอาหารค้าง แทบจะอดมื้อกินมื้อกันอยู่แล้ว

เพราะงั้นพอเห็นหลี่เซียงตงกลับมาบ้าน พวกเจ้าตัวเล็กถึงได้ตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่

เขาก้มมองอาหารของพวกมัน ยังพอมีเหลืออยู่บ้าง กะดูแล้วน่าจะพอกินไปได้อีกสักสองสามวันสบายๆ

แต่นั่นมันคือมาตรฐานตอนที่เขาไม่อยู่บ้าน ในเมื่อตอนนี้เขากลับมาแล้ว ก็ย่อมต้องปรับปรุงอาหารการกินให้พวกมันสักหน่อย

ถือเสียว่าเป็นของขวัญที่พวกมันอุตส่าห์ต้อนรับขับสู้และประจบประแจงเขาขนาดนี้ พอดีว่าเขายังมีปลาเหลืออยู่อีกตัวหนึ่ง หนักราวๆ สองจิน เอามาบดเป็นเนื้อปลานุ่มๆ ก็น่าจะพอให้พวกตัวเล็กกินกันอิ่มหมีพีมัน

ขณะที่ง่วนอยู่ตรงริมหน้าต่างเพื่อเตรียมมื้อค่ำให้ตัวเองและพวกตัวเล็ก หลี่เซียงตงก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้

เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เขาคงต้องลงมือไปเดินตรวจตราดูแลกับดักตามเส้นทางล่าทั้งสี่สาย ชีวิตคงต้องกลับคืนสู่ความเรียบง่ายอีกครั้ง

รู้สึกว่าอย่างน้อยๆ ภายในหนึ่งถึงสองเดือนนี้ คงไม่มีโอกาสได้ย่างกรายเข้าไปในเขตใจกลางป่าอีกแล้วล่ะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง