บทที่ 66 ผลผลิตจากกับดักหลั่งไหลไม่ขาดสาย

“ไป เจ้าพวกตัวจิ๋ว วันนี้จะพาออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกกัน!”

ช่วงนี้น่าจะเป็นเพราะอาหารการกินอุดมสมบูรณ์เกินไป เจ้าตัวเล็กทั้งหลายถึงได้โตวันโตคืน แถมแต่ละตัวยังซนเป็นลิงจนแทบเอาไม่อยู่

พอดีวันนี้อากาศดี หิมะข้างนอกก็ละลายไปเกือบหมดแล้ว พาสี่แสบออกไปยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยก็เข้าที

แต่คงพาไปไกลมากไม่ได้ เพราะพวกมันยังเด็กอยู่ กะดูแล้วคงเดินระยะทางขนาดนั้นไม่ไหว เรี่ยวแรงยังมีจำกัด ไม่อย่างนั้นขากลับเขาคงต้องแบกข้างหน้าสองตัวข้างหลังสองตัวแน่ๆ

“งั้นวันนี้พวกเราตรงไปตรวจเส้นทางกับดักสายหนึ่งกันเลย ออกเดินทาง!”

พอเปิดประตูปล่อยพวกตัวเล็กออกมา หลี่เซียงตงยังไม่ทันตั้งตัว เจ้าลูกหมาป่าก็พุ่งพรวดกันออกไปเป็นพรวน

เห็นได้ชัดว่าช่วงที่ผ่านมาพวกมันคงอุดอู้อยู่ในห้องจนแทบคลั่งแล้ว

ตอนที่ยังอยู่ในถ้ำหมาป่า ถึงจะยังเล็ก แต่แม่ของพวกมันก็มักจะพาออกมานอนผึ่งแดดอยู่เป็นประจำ

ไม่เหมือนตอนนี้ที่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในกระท่อมไม้หลังเล็กๆ มาเกือบครึ่งเดือน

เส้นทางสายหนึ่งอยู่ใกล้ที่สุด หลี่เซียงตงยังค้นพบอีกว่า พื้นที่ส่วนใหญ่ของเส้นทางสายนี้ดันมีสัญญาณมือถือด้วย!

เรื่องนี้มันชวนเหวอจริงๆ แต่ขณะเดียวกันก็พิสูจน์ได้ว่าเสาสัญญาณแถบนี้ของเขาแรงจริงอะไรจริง

เพราะมีตัวถ่วงจิ๋วติดสอยห้อยตามมาด้วย วันนี้หลี่เซียงตงเลยกะว่าจะเริ่มตรวจจากสายหนึ่งก่อน

แม้ตามลำดับที่วางไว้เดิมควรจะเริ่มจากสายสี่ แต่ไหนๆ ก็อยู่กลางป่ากลางเขาแล้ว ใครจะไปสนกฎเกณฑ์อะไรให้ปวดหัว เอาที่ตัวเองสะดวกใจก็พอ

อย่างมากที่สุดก็แค่เสียเหยื่อไปไม่กี่ตัว ซึ่งเขาก็ไม่ได้แคร์อะไรขนาดนั้นอยู่แล้ว

เทียบกับสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยในกับดักพวกนี้ หลี่เซียงตงสนใจไอ้พวกตัวบิ๊กเบิ้มที่เดินกร่างอยู่ในป่ามากกว่า

อย่างหมีดำตัวก่อนหน้านี้ ถึงจะดูผอมโซขาดสารอาหารไปหน่อย แต่พูดถึงมูลค่าแล้ว ต่อให้เก็บกับดักทั้งสี่สายตลอดทั้งฤดูหนาวก็ยังเทียบมันไม่ติดเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งกว่านั้น ในฤดูล่าสัตว์รอบนี้ หลี่เซียงตงมีฝูงหมาป่าสิบกว่าตัวนั้นค้ำหลังอยู่แล้ว รายได้ถือว่างามหยดย้อยสุดๆ จึงไม่มีอะไรให้ต้องรีบร้อนเลยสักนิด

ถึงได้บอกไงว่าดวงก็เป็นส่วนหนึ่งของฝีมือเหมือนกัน

การหากินกับป่าดงพงไพร นอกจากจะต้องมีวิชาติดตัวแน่นปึ้กแล้ว…

บางครั้งหลี่เซียงตงก็รู้สึกจริงๆ ว่าการจะได้ของดีกลับไปหรือไม่นั้น โชคชะตามีผลอย่างน้อยครึ่งต่อครึ่งเลยทีเดียว

อาจเป็นเพราะถูกขังไว้นานเกินไป พลังงานของเจ้าตัวเล็กทั้งหลายถึงได้ล้นเหลือเกินความคาดหมายของเขาไปไกล

เพื่อตามพวกมันให้ทัน และไม่ปล่อยให้วิ่งสะเปะสะปะจนหมดแรงไปฟรีๆ หลี่เซียงตงเลยต้องซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ แทบจะตลอดทางจนมาถึงจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายหนึ่ง

พอมองดูพวกตัวเล็กที่แลบลิ้นหอบแฮ่กๆ ไม่ต่างจากลูกหมาบ้าน หลี่เซียงตงก็อดกระหยิ่มยิ้มย่องไม่ได้

“หึๆ เจ้าพวกตัวจิ๋ว ตัวแค่นี้คิดจะมาประลองความอึดกับฉันเรอะ?”

“อย่าว่าแต่ตอนนี้ที่ยังเป็นแค่ลูกหมาตัวกะเปี๊ยกเลย ต่อให้พวกแกโตเต็มวัย ก็ใช่ว่าจะเป็นคู่มือของป๊าคนนี้ได้หรอกนะ!”

ถึงจะรู้สึกผิดอยู่นิดหน่อยที่เหมือนรังแกเด็ก แต่สิ่งที่หลี่เซียงตงรู้สึกมากกว่าคือความสะใจและฟินสุดๆ

นาทีนี้เขาเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนเด็กๆ พ่อกับพวกผู้ใหญ่ในบ้านถึงชอบแกล้งเขานัก ก็แหม แกล้งเด็กมันสนุกจริงๆ นี่หว่า!

เขาหยิบชามน้ำใบเล็กของพวกมันออกมา รินน้ำจากกระติกของตัวเองแบ่งให้กิน

พอมองดูเจ้าตัวเล็กเลียน้ำกันอย่างเอร็ดอร่อย ตัวเขาเองก็อดไม่ได้ที่จะยกดื่มไปสองสามอึก พักเหนื่อยอยู่สิบกว่านาที พอเห็นพวกตัวเล็กเริ่มกลับมาคึกคักอีกรอบ หลี่เซียงตงถึงได้พาพวกมันออกเดินทางต่อ

"โอ๊ะ! ประเดิมได้สวยนี่หว่า"

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงจุดที่วางกับดักอันแรกไว้ เห็นสิ่งมีชีวิตขนปุยสีเทาตัวหนึ่งห้อยต่องแต่งอยู่ในกับดักใต้ต้นสน

หลี่เซียงตงแอบดีใจ ดวงดีไม่เบาแฮะ

ถึงจะเป็นแค่กระต่ายป่าที่อยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่นี่ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีไม่ใช่เหรอ

อาจเพราะอายุเริ่มเข้าหลักนี้ หลี่เซียงตงเลยเริ่มถือเรื่องโชคลางพวกนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แน่นอนว่าก็เหมือนคนส่วนใหญ่นั่นแหละ คือเลือกจะเชื่อเฉพาะเรื่องที่ดีกับตัวเอง

อย่างเช่น ตากระตุกข้างซ้ายได้ลาภ…โอ้โห วันนี้ฉันต้องรวยเละแน่ๆ

หรืออย่างเช่น ตากระตุกข้างขวามีเคราะห์…ถุย! งมงายสิ้นดี ไปตายซะไป๊…

หลี่เซียงตงนี่แหละคือตัวแทนแถวหน้าของคนประเภทนี้เลย

ทว่า…ดูเหมือนลางบอกเหตุนี้จะไม่ค่อยศักดิ์สิทธิ์เท่าไหร่ กับดักสามอันถัดไปว่างเปล่าสนิท ไม่มีอันไหนลั่นเลยสักอัน

"เชี่ยเอ๊ย อย่าบอกนะว่ากระต่ายตายตัวเดียวนี่ผลาญดวงคุณชายอย่างฉันไปหมดเกลี้ยงแล้วน่ะ"

วืดติดต่อกันสามอันซ้อน ขนาดหลี่เซียงตงยังแอบหัวร้อนนิดๆ เขาแกว่งกระต่ายที่แข็งเป๊กในมือไปมาอย่างหงุดหงิด

สายตาของเจ้าตัวเล็กทั้งหลายพากันมองตามกระต่ายตัวนั้นส่ายไปส่ายมา

แม้จะไม่เข้าใจว่าพ่อกำลังโมโหเรื่องอะไร แต่พวกมันรู้ว่าไอ้ของในมือพ่อน่ะ…อร่อย!

"ไป ลุยต่อ ไม่เชื่อหรอกว่าดวงฉันจะกุดขนาดนี้"

กับดักบนเส้นทางหมายเลขหนึ่งแม้จะมีน้อยที่สุด แต่ก็มีตั้งเจ็ดแปดสิบอัน นี่เพิ่งตรวจไปแค่สี่อัน ยังตัดสินอะไรไม่ได้หรอก

เขาเดินต่อไปยังกับดักที่ห้า ซึ่งเป็นกับดักจับหมาไม้ที่ติดตั้งไว้บนตอไม้

"โห เชี่ย อันนี้ติดเว้ย!"

ยังอยู่ห่างตั้งสิบกว่าเมตร หลี่เซียงตงก็เห็นเจ้าตัวเล็กตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนกับดักแล้ว

เขารีบวิ่งเข้าไปดู ปรากฏว่าเป็นหมาไม้คอเหลืองจริงๆ ด้วย แถมยังดูเป็นตัวบิ๊กเบิ้มในหมู่พวกเดียวกันอีกต่างหาก ขนขนาดนี้นี่มันของเกรดพรีเมียมชัดๆ

ผืนเดียวเทียบเท่าหนังหมาไม้ธรรมดาได้ตั้งสองผืน

อันที่หกก็เป็นกับดักล่าหมาไม้เช่นกัน และมันก็ลั่นแล้วด้วย หลี่เซียงตงกระปรี้กระเปร่าวิ่งเข้าไปดู ผลปรากฏว่าเป็นกระรอกตัวจ้อยตัวหนึ่ง

ให้ตายเถอะ แกกินถั่วกินลูกไม้ไม่ใช่เหรอวะ จะแวะมาดูเนื้อปลาหาพระแสงอะไร! ซวยชะมัด!

พอมองดูไอ้ตัวจิ๋วในมือที่รู้สึกว่าแทบไม่มีเนื้อสักขีด หลี่เซียงตงก็อดบ่นอุบอิบอย่างเคืองๆ ไม่ได้

แต่ด้วยหลักการที่ว่ามียังดีกว่าไม่มี และห้ามทิ้งขว้างเด็ดขาด หลี่เซียงตงเลยเก็บมันมาด้วย ถือซะว่าเอากลับไปเป็นอาหารเสริมให้พวกตัวเล็กก็แล้วกัน

กับดักหลังจากนั้น หลี่เซียงตงได้ของกลับมาเพียบ เดินวนครบหนึ่งรอบ ได้หมาไม้คอเหลืองมาทั้งหมดสามตัว หมาจิ้งจอกหนึ่งตัว กระต่ายป่า 11 ตัว

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือไอ้ตัวกวนโอ๊ยอย่างกระรอก ดันติดมาตั้งหกตัวแน่ะ!

ทว่ายังมีโชคหล่นทับแบบไม่คาดฝัน กับดักสำรวจใต้ต้นไม้อันหนึ่ง ดันดักจับแมวดาวได้เฉยเลย?

ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นมันคิดอะไรอยู่ ถึงได้มุดเข้ามาทางนี้

แกควรจะกระโดดเหยียบกิ่งไม้เท่ๆ อยู่บนต้นไม้ไม่ใช่เหรอวะ? ดันไปเลียนแบบกระต่ายมุดโพรงทำไมเนี่ย!

คราวนี้สบายเลย เสร็จโก๋สิครับ!

แม้ในใจจะบ่นกระปอดกระแปด แต่มือของหลี่เซียงตงกลับไม่ช้าเลย จัดการเจ้าตัวนี้เสร็จสรรพในพริบตา แล้วแบกขึ้นบ่าเตรียมกลับทันที

นี่ก็เป็นของดีหายากเหมือนกัน ราคาสูงลิ่วเชียวละ!

อย่างต่ำๆ ก็น่าจะได้หลายพันไปจนถึงเฉียดหมื่นหยวนเลยทีเดียว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง