บทที่ 67 ใบประกาศนียบัตรจากกรมป่าไม้และแผนที่ดาวเทียม

ออกไปตระเวนอยู่ค่อนวัน หลี่เซียงตงก็ได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ

โดยเฉพาะแมวดาวตัวนี้ ถือเป็นการประเดิมฤดูล่าสัตว์อย่างงดงามอย่างแท้จริง

เพราะถ้าว่ากันตามตรงแล้ว ฐานะของหลี่เซียงตงในตอนนี้ ยังนับเป็นได้แค่นายพรานวางกับดักเท่านั้น

หนทางสู่การเป็นนายพรานพเนจรที่ออกแกะรอยล่าสัตว์อย่างอิสระ ยังอยู่อีกยาวไกล

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่การหาพื้นที่ล่าสัตว์ที่เหมาะกับตัวเอง ก็มากพอจะทำให้หลี่เซียงตงต้องง่วนไปอีกนานแล้ว

แถมเบื้องหน้าเขายังมีปัญหาอยู่อีกข้อ นั่นก็คือ… แม้เขตใจกลางจะเป็นที่รู้กันดีว่ามีสัตว์ชุกชุมและทรัพยากรอุดมสมบูรณ์สุดๆ

แต่ภูมิประเทศแถบนั้นมันซับซ้อนเกินไปหน่อย

ยกตัวอย่างเช่น หุบเขาที่เขาเพิ่งค้นพบกล้วยไม้ นั่นนับว่ามีพื้นที่ราบกว้างที่สุดเท่าที่โดรนบินสำรวจในรัศมีสิบกิโลเมตรแล้ว

บางทีก็นึกสงสัยจริงๆ ว่าสัตว์ที่อาศัยอยู่ในนั้นรับมือกับภูมิประเทศสุดโหดแบบนี้ได้ยังไง

คงไม่ใช่ว่าพวกมันวิวัฒนาการจนเหาะเหินเดินอากาศ ไต่กำแพงกันได้หมดหรอกนะ นั่นมันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!

ลองคิดดูว่าถ้าวันข้างหน้าล่าสัตว์ตัวเบิ้มอย่างพวกหมูป่าหรือหมีดำได้ขึ้นมา

จะขนกลับมาที่ค่ายยังไง ก็ยังเป็นปัญหาใหญ่ที่ชวนปวดหัวอยู่ดี

ดังนั้น เพื่อให้แน่ใจว่าตนจะมีที่พักพิงอันมั่นคง

หลี่เซียงตงคิดว่าในช่วงแรก ควรหาพื้นที่ที่ค่อนข้างเปิดโล่งและอุดมสมบูรณ์มาใช้ทำเป็นค่ายหลักจะดีกว่า

พอนึกถึงเรื่องนี้ หัวใจของหลี่เซียงตงก็พลอยเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง ให้ตายสิ พูดก็พูดเถอะ เขารู้สึกว่าหุบเขาที่เจอกล้วยไม้นั่นมันดีมากจริงๆ!

อย่างน้อยๆ เอามาทำเป็นค่ายสำรองนี่คือเหลือเฟือแน่นอน แต่ผลสุดท้ายเป็นไงล่ะ คว้าน้ำเหลวหมดเลย!

ส่วนเรื่องรางวัลกับสวัสดิการที่ตาเฒ่าคนนั้นพูดไว้ หลี่เซียงตงไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก

ด้วยข้อจำกัดทางนโยบาย พอตกมาถึงมือเขาจริงๆ คงไม่ได้มีประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอันอะไรมากมายหรอก

คงมีแค่ผลประโยชน์แฝงนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นแหละ

"ไปกันได้แล้วพวกตัวเล็ก วันนี้พ่ออารมณ์ดี เดี๋ยวกลับไปเพิ่มมื้อพิเศษให้!"

พอสลัดความคิดไร้สาระพวกนี้ทิ้งไป หลี่เซียงตงก็ชำเลืองมองแมวดาวบนบ่าอีกครั้ง อารมณ์พลันกลับมาเบิกบานทันตาเห็น

จะคิดมากไปทำไมกัน ตัวเองเป็นนายพราน ล่าสัตว์ได้ก็พอแล้ว เรื่องอื่นจะไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ

จริงสิ กลับไปแล้วต้องโทรหาสวี่ฮุ่ยด้วย ไม่ได้วิดีโอคอลกันตั้งหลายวัน คิดถึงเธอขึ้นมาจริงๆ แฮะ

คิดได้ดังนั้น ฝีเท้าของหลี่เซียงตงก็เร่งเร็วขึ้นไปอีก จนเจ้าตัวเล็กทั้งสี่แทบจะวิ่งตามไม่ทัน

…

ช่วงไม่กี่วันต่อมา ชีวิตของหลี่เซียงตงก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบอย่างที่เขาคาดไว้

ทุกวันพอเช้าตรู่ก็ออกไปตรวจกับดัก เก็บเกี่ยวเหยื่อ จากนั้นก็กลับบ้าน ทำกับข้าว วิดีโอคอลคุยกับแฟนสาว แล้วก็พาลูกหมาป่าออกไปเดินเล่นบ้างเป็นครั้งคราว

ชีวิตเรียบง่ายแต่เปี่ยมสุข จนบางทีเขายังแอบคิดเลยว่า การปักหลักอยู่ที่นี่เป็นพรานวางกับดักแบบชิลๆ ไปเรื่อยๆ มันก็ดีเหมือนกัน

แน่นอนว่านั่นเป็นแค่ความคิดแวบหนึ่งในหัว พอความคิดทำนองนี้ผุดขึ้นมาทีไร ไม่นานนักก็มักจะถูกเลือดร้อนที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในกายกลบจนมอดดับไปทุกที

อืม…

เรื่องนี้ หลี่เซียงตงแอบสงสัยอยู่ตลอดว่า เป็นเพราะรอยสักบนตัวแอบแผลงฤทธิ์อยู่ลับๆ หรือเปล่า

เพราะแต่ก่อนเขาออกจะเป็นคนรู้จักพอแท้ๆ ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงกลายเป็นพวกโลภมาก อยากได้แล้วก็ยังอยากได้อีกไม่รู้จักจบจักสิ้นไปซะงั้น

อืม ต้องเป็นความผิดของรอยสักแน่ๆ!

รอยสัก : (￢_￢) …

ไอ้หนุ่ม อย่ามาโบ้ยกันนะเฟ้ย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักนิด! ตัวแกเองต่างหากที่ละโมบ เกี่ยวอะไรกับฉันวะ

"ก๊อกๆ ขอโทษนะครับ คุณหลี่อยู่ไหมครับ"

เช้าตรู่วันนี้ ขณะที่หลี่เซียงตงกำลังท่องอยู่ในแดนฝัน จู่ๆ เสียงเคาะประตูกระท่อมไม้ก็ดังขึ้นมา

หือ มีคนมาเคาะประตูเหรอ

พอได้ยินเสียง หลี่เซียงตงก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียงทันที

แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ เชี่ยเอ๊ย นี่ตนอยู่ในป่าลึกดงดิบนะไม่ได้อยู่ที่บ้าน จะมีผีที่ไหนมาเคาะวะ!

ฝันไปเองแหงๆ นอนต่อดีกว่า

หลังจากวางกับดักมาพักหนึ่ง หลี่เซียงตงก็สรุปสูตรสำเร็จออกมาได้ข้อหนึ่ง

เส้นทางกับดักสี่เส้น เขาจะไปตรวจวันละเส้น รวมสี่วัน จากนั้นก็พักผ่อนหนึ่งวัน วนแบบนี้จะได้สัตว์ติดกับดักคุ้มที่สุด

ดังนั้น ต่อให้อยู่ในป่าลึก หลี่เซียงตงก็ยังอุตส่าห์จัดตารางชีวิตจนได้ฟีลเหมือนกำลังตอกบัตรเข้ากะทำงานออฟฟิศไม่มีผิด!

และวันนี้ก็เป็นวันหยุดหายากที่มีแค่ครั้งเดียวในรอบห้าวัน

กลางฤดูหนาวอันเหน็บหนาวแบบนี้ แถมไม่มีธุระปะปังอะไร ใครจะอยากลุกจากเตียง เขากำลังซุกตัวนอนอู้อยู่ใต้ผ้าห่มแท้ๆ

"คุณหลี่ครับ คุณหลี่อยู่ไหมครับ"

พอล้มตัวลงนอน เสียงหน้าประตูก็ดังขึ้นมาอีก คราวนี้แม้แต่เจ้าตัวเล็กทั้งสี่ก็พลอยตื่นไปด้วย

พวกมันหันขวับไปมองทางประตูอย่างระแวดระวัง พร้อมกับส่งเสียงขู่คำรามต่ำทว่ายังแฝงแววไร้เดียงสา

เชี่ย มีคนอยู่จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย

ใครกัน อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงดงกันดารที่นกไม่ยอมมาขี้ใส่แบบนี้ได้ ว่างงานจนแรงเหลือเฟือขนาดนั้นเลยเรอะ

แถมฟังจากที่เรียก ดูเหมือนจะรู้จักตนด้วยแฮะ

"มาแล้วๆ แป๊บหนึ่งนะ รอใส่เสื้อผ้าก่อน"

หลี่เซียงตงตะโกนตอบไปพลางลุกจากเตียงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

มารบกวนฝันหวานของคนอื่นแต่เช้าตรู่ ช่างไม่มีมารยาทเอาซะเลย!

พอเปิดประตูออกไป คนที่เคาะประตูเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ หน้าตาดูแล้วน่าจะเพิ่งเรียนจบมาได้ไม่กี่ปี

"สวัสดีครับคุณหลี่ นี่เป็นใบประกาศเกียรติคุณที่กรมป่าไม้มณฑลฝากผมเอามาให้คุณครับ"

พอเห็นหลี่เซียงตงยอมโผล่หน้าออกมา ชายหนุ่มคนนั้นก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ให้ตายสิ ในที่สุดก็เจอตัวเป็นๆ สักที

กลางฤดูหนาวในป่าลึกดงดิบแบบนี้ เขาไม่อยากทนอยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียว คิดแค่อยากจะรีบทำงานให้เสร็จเร็วๆ จะได้กลับไปนั่งในห้องทำงานอันแสนอบอุ่นเสียที

บอกทีสิว่าตอนนั้นคิดสั้นอะไรขึ้นมา ถึงมองว่านี่เป็นโอกาสอันดีในการอู้งาน แล้วดันไปเสนอหน้าของานนี้มาทำเองเนี่ย

แถมไหนตอนแรกบอกว่านั่งเฮลิคอปเตอร์บินตรงมาเลยไง แต่สุดท้ายกลับบอกหน้าตาเฉยว่าเดินเท้าฝ่าดอยอีกครึ่งชั่วโมงก็นับเป็นการบินตรงเหมือนกันเนี่ยนะ!

ระหว่างบ่น ชายหนุ่มก็ล้วงแฟลชไดรฟ์อันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้

"จริงสิ ยังมีนี่อีกครับ นี่เป็นของขวัญส่วนตัวที่ท่านผู้เฒ่าหยางฝากมาให้คุณ ท่านบอกว่าขอบคุณที่คุณช่วยสานฝันชั่วชีวิตของท่านให้กลายเป็นจริงครับ"

หลี่เซียงตงที่สมองยังตื่นไม่เต็มที่ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก ยื่นมือออกไปรับของมาตามสัญชาตญาณ

จากนั้น… ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติ ชายหนุ่มคนนั้นก็รีบเอ่ยลาแล้วใส่เกียร์หมาจ้ำอ้าวเผ่นแน่บไปทันที

ถ้าไม่ใช่เพราะมีของถือคาอยู่ในมือ เขาคงนึกว่าตัวเองกำลังฝันไปแน่ๆ

พอเห็นอีกฝ่ายเดินลับตาไปแล้ว หลี่เซียงตงก็ขี้เกียจจะสนใจ รีบปิดประตูกลับเข้าห้อง แล้วมุดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่มที่ยังอุ่นอยู่ต่อทันที

ถึงแม้นอนไม่หลับแล้ว แต่นอนซุกอยู่ในผ้าห่มอุ่นๆ ให้นานขึ้นอีกนิดก็ยังดี

เขาเปิดซองเอกสารออกดูก่อน พบว่าข้างในมีบัตรประจำตัวพนักงานใบหนึ่งกับหนังสือแต่งตั้งอีกฉบับ

มันคือหนังสือแต่งตั้งอย่างเป็นทางการและบัตรประจำตัวที่ระบุว่าหลี่เซียงตงได้เป็นบุคลากรของกรมป่าไม้มณฑล แถมด้านหลังยังมีกระดาษอีกแผ่นที่ระบุรายละเอียดเกี่ยวกับสวัสดิการเอาไว้ด้วย

"เชี่ย มีเงินเดือนพื้นฐานให้ด้วยเหรอ เดือนละห้าพันหยวนเลยนะ ใจป้ำไม่เบานี่หว่า!"

ยังไงซะนี่ก็เป็นเงินเดือนที่แค่นอนอยู่เฉยๆ ไม่ต้องไปตอกบัตรเข้างานก็ได้เงิน หลี่เซียงตงจึงไม่มีอะไรให้ต้องไม่พอใจ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกเซอร์ไพรส์ปนยินดีด้วยซ้ำ

"จริงสิ แล้วแฟลชไดรฟ์นี่ล่ะ ตาแก่อารมณ์บูดคนนั้นให้อะไรมากันแน่ ไม่รู้ว่าเป็นของแบบไหน ขอดูหน่อยซิ"

เขาหยิบโน้ตบุ๊กข้างหัวเตียงมา เสียบแฟลชไดรฟ์เข้าไป ก็พบว่าข้างในเต็มไปด้วยไฟล์เอกสารและรูปภาพมากมาย

หลี่เซียงตงเปิดดูผ่านๆ ไปสองสามไฟล์ ก็พบว่าทั้งหมดล้วนเป็นข้อมูลเกี่ยวกับเทือกเขาสือว่านต้าซาน

หรือว่า… นี่จะเป็นงานวิจัยเกี่ยวกับเทือกเขาสือว่านต้าซานของตาเฒ่าคนนั้น หรือไม่ก็เป็นข้อมูลลับของกรมป่าไม้มณฑลกันนะ

จริงสิ ยังมีอีกโฟลเดอร์หนึ่งที่แยกไว้ต่างหากนี่นา

หลี่เซียงตงคลิกเปิดอีกโฟลเดอร์หนึ่ง ของที่อยู่ในนี้ทำให้เขาต้องประหลาดใจแกมยินดีอย่างแท้จริง มันคือแผนที่ดาวเทียม!

แถมยังเป็นแผนที่ดาวเทียมที่แม่นยำและคมชัดสุดๆ ซึ่งบันทึกพิกัดของเขตใจกลางในเทือกเขาสือว่านต้าซานเอาไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ของสิ่งนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ มีเจ้านี่อยู่ งานเลือกทำเลตั้งแคมป์ของเขาในภายภาคหน้าคงจะง่ายขึ้นอีกเป็นกอง!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง