บทที่ 68 เหยื่อล้นคลัง

ไหนๆ ก็นั่งว่างๆ ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว หลี่เซียงตงจึงเปิดแผนที่ขึ้นมาศึกษาดูอย่างจริงจัง

แม้แต่อาการง่วงซึมเล็กๆ น้อยๆ เมื่อครู่ก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้งทันทีที่ได้แผนที่แผ่นนี้มา

เขาเริ่มจากการหาตำแหน่งของหุบเขาที่พบกล้วยไม้ก่อนเลย เพราะนั่นเป็นจุดเข้าออกเขตใจกลางป่าที่ใกล้ที่สุดจากตำแหน่งปัจจุบันของเขา

เขาตั้งใจจะเริ่มค้นหาต่อไปข้างหน้าจากจุดนี้ เพื่อดูว่ามีบริเวณไหนที่เหมาะสมบ้าง

จากนั้น…สิบนาทีผ่านไป…

ยี่สิบนาทีผ่านไป…

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป…

หลี่เซียงตงกวาดสายตามองแผนที่ของเขตใจกลางป่าไปแทบจะทั้งหมด แต่กลับไม่เจอที่ที่เหมาะเจาะจริงๆ เลยสักแห่ง!

"เฮ้ย! โห! ผมละไม่เข้าใจจริงๆ ให้ตายสิ นี่มันระบบนิเวศกับภูมิประเทศประหลาดอะไรกันวะเนี่ย!"

"ขนาดพื้นที่ของหุบเขาที่เจอกล้วยไม้นั่น ยังนับว่าอยู่ในกลุ่มที่กว้างที่สุดแล้วเนี่ยนะ"

เมื่อมองภาพรวมของเขตใจกลางป่าทั้งหมด พื้นที่ราบที่ขนาดพอๆ กับหุบเขาแห่งนั้น หรือที่กว้างกว่านั้นหน่อย รวมๆ กันแล้วกลับมีไม่ถึงสิบนิ้วมือเสียด้วยซ้ำ โคตรจะพิลึกเลย!

ดังนั้นพอดูจนจบ จึงไม่มีที่ไหนเลยแม้แต่แห่งเดียวที่ตรงตามเกณฑ์สร้างค่ายพักของหลี่เซียงตง

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงการดูคร่าวๆ จากแผนที่เท่านั้น สภาพความเป็นจริงจะเป็นอย่างไร ยังต้องไปสำรวจพื้นที่จริงก่อนถึงจะรู้ได้

ทว่าช่วงนี้คงไม่มีเวลาไปแน่ๆ คงต้องรอไว้มีเวลาว่างค่อยแวะไปดูอีกที

…

"พวกเราชาวประชา วันนี้ช่างสุขใจจริงหนอ…"

ในยามพลบค่ำของอีกวัน หลี่เซียงตงก็เก็บเกี่ยวมาได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยเช่นเคย เขาแบกเป้ใบโตที่หนักเกือบร้อยจินซึ่งอัดแน่นไปด้วยสัตว์ล่ากลับมาถึงกระท่อมไม้

"ไม่รู้ทำไม รู้สึกว่าปีนี้ทำไมสัตว์ล่ามันเยอะขนาดนี้กันนะ? ไม่เห็นเหมือนอย่างที่ครูเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้เลยสักนิด"

"หรือว่าจะเป็นเพราะไม่มีใครเข้ามาแถบนี้ตั้งหลายปี จำนวนสัตว์ล่ามันก็เลยชุกชุมจนล้นป่า?"

พอกลับถึงบ้าน หลี่เซียงตงก็โยนเป้ลงบนพื้น เขาปาดเหงื่อบางๆ ที่แทบจะไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก พลางพึมพำออกมาด้วยความสงสัย

นับจากตอนที่เขาได้รับของขวัญที่กรมป่าไม้ส่งมาให้ เวลาก็ล่วงเลยมาครึ่งค่อนเดือนแล้ว

สิ่งที่ทำให้หลี่เซียงตงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งก็คือ ปริมาณสัตว์ล่าที่ได้ในช่วงนี้ นอกจากจะไม่มีทีท่าว่าจะลดลงแล้ว กลับมีแนวโน้มพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ อีกต่างหาก

ในแต่ละวัน แค่ถลกหนังชำแหละซากสัตว์ ก็ทำให้เขาวุ่นอยู่จนดึกดื่นค่อนคืนแล้ว

ส่วนเนื้อสัตว์ในตู้แช่แข็งขนาดใหญ่สองตู้ ก็เพิ่งจะถูกยัดจนแน่นเอี้ยดไปเมื่อวานนี้เอง

เนื้อที่นำกลับมาในวันนี้ จึงไม่มีที่ให้เก็บอีกต่อไป

ฤดูกาลล่าเพิ่งเริ่มต้นขึ้นได้แค่เดือนกว่าๆ เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ของเขาก็ล้นคลังไปเรียบร้อยแล้ว!

นี่มันช่างเป็น…ความทุกข์อันแสนหวานจริงๆ สินะ?

พรานคนอื่นต่างพากันกลุ้มใจที่สัตว์ล่าไม่พอ แต่ตัวเขากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ดีนะที่แถวนี้มีแค่หลี่เซียงตงอยู่คนเดียว ไม่อย่างนั้นถ้าพรานคนอื่นได้ยินเข้า คงนึกอยากจะรุมซ้อมเขาสักยกแน่นอน

เมื่อมองดูผนังห้องทั้งสี่ด้านของกระท่อมไม้ที่แทบจะถูกปกคลุมไปด้วยขนสัตว์สารพัดชนิด หลี่เซียงตงก็รู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ

วอลเปเปอร์ติดผนังอะไรกัน ผ้าบุผนังอะไรกัน ผนังบ้านสไตล์หรูหราทันสมัยระดับไฮเอนด์อะไรกัน จะหรูหราโอ่อ่าสู้ผนังขนสัตว์ของผมได้เหรอ?

…

หลังจากเคลิบเคลิ้มไปพักใหญ่ หลี่เซียงตงก็เลือกกระต่ายตัวอ้วนพีที่หนักอย่างน้อยสักหกเจ็ดจินออกมาหนึ่งตัว เขาตั้งใจจะเอามันมาทำเป็นมื้อค่ำของวันนี้

ตามปกติแล้ว วิธีจัดการกับกระต่ายที่ง่ายที่สุดก็คือการถลกหนังออกไปตรงๆ ทั้งง่ายและสบาย แถมยังได้หนังกระต่ายมาอีกหนึ่งผืน

เวลาที่หลี่เซียงตงทำอาหารเสริมให้พวกตัวเล็ก เขาก็มักจะใช้วิธีนี้เพราะขี้เกียจยุ่งยาก

แต่วันนี้หลี่เซียงตงจะกินเองด้วย จึงใช้วิธีนั้นไม่ได้ แม้มันจะง่ายดายมาก แต่กระต่ายที่ทำออกมาแบบนั้นมันไร้วิญญาณ

ไม่ว่าจะเป็นกระต่ายตุ๋นน้ำแดง หรือกระต่ายผัดหม้อแห้ง ไม่ว่าจะทำเมนูไหน ในความรู้สึกส่วนตัวของหลี่เซียงตง เนื้อแท้ความอร่อยของเนื้อกระต่ายมันอยู่ที่หนังกระต่ายทั้งตัวนี่แหละ

ทั้งเหนียวนุ่ม หนึบหนับสู้ฟัน เคี้ยวเพลินอย่าบอกใครเชียว

ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือตอนจัดการหนังกระต่ายมันค่อนข้างยุ่งยาก ต้องใช้หัวพ่นไฟค่อยๆ เผาขนกระต่ายให้เกลี้ยงเกลาทีละนิด ในขณะเดียวกันก็ต้องระวังอย่าให้หนังกระต่ายไหม้เสียด้วย

นับว่าเป็นงานที่ต้องใช้ฝีมืออยู่เหมือนกัน

วันนี้หลี่เซียงตงตั้งใจจะทำกระต่ายตุ๋นน้ำแดงกินสักหน่อย

แม้จะเติบโตมาในมณฑลกุ้ยโจวตั้งแต่เด็ก และอาหารแทบทุกจานก็ล้วนแต่มีรสเผ็ด

แต่หลี่เซียงตงก็ชื่นชอบเมนูตุ๋นน้ำแดงแบบต้นตำรับที่มีรสหวานติดปลายลิ้นนิดๆ อยู่เหมือนกัน

ตอนที่เรียนมหาวิทยาลัย เมนูขาหมูตุ๋นน้ำแดงของร้านอาหารเสฉวนเล็กๆ หน้าประตูมหาวิทยาลัย เขาแทบจะต้องแวะไปอุดหนุนวันเว้นวัน

เข้าป่ามานานขนาดนี้แล้ว เขานึกอยากกินรสชาตินี้ขึ้นมาจริงๆ

พอดีว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุด สัตว์ล่าที่นำกลับมาในวันนี้ จะยอมนอนดึกทำงานล่วงเวลาจัดการให้เสร็จ หรือจะรอให้ตื่นมาทำพรุ่งนี้ก็ย่อมได้ทั้งนั้น

ดังนั้น หลี่เซียงตงจึงกะว่าจะยอมเสียเวลาทำอาหารมื้อนี้ให้นานหน่อย เพื่อให้รางวัลตัวเองเสียหน่อย

กริ๊งๆ…

พอนำเนื้อกระต่ายลงหม้อเริ่มเคี่ยวได้ไม่ทันไร โทรศัพท์ของหลี่เซียงตงก็ดังขึ้น

"ไงจ๊ะ ไม่ได้โทรหาแค่วันเดียว คิดถึงผมแล้วเหรอ?"

เป็นสวี่ฮุ่ยที่วิดีโอคอลมา ทันทีที่กดรับสาย หลี่เซียงตงก็เปิดฉากแซวหยอกเย้าไปก่อนเลยหนึ่งดอก

ช่วงนี้เวลาโทรหาแม่สาวคนนี้ เขามักจะแกล้งหยอดคำหวานใส่ไปสองสามคำโดยไม่รู้ตัว จนแทบจะกลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณไปแล้ว

แต่หลังจากผ่านการเคี่ยวกรำมาตลอดช่วงนี้ สวี่ฮุ่ยเองก็เริ่มชินแล้วเหมือนกัน

อีกทั้งถึงแม้เธอจะขี้อาย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องความรัก ยัยคนนี้ก็ใจกล้าบ้าบิ่นไม่ใช่เล่นเลยนะ!

"ใช่สิ ก็คิดถึงจริงๆ นี่นา พอคิดว่าต้องรออีกตั้งเดือนกว่าๆ ถึงจะได้เจอกัน ฉันก็ทรมานใจจะแย่แล้ว!"

เธอซัดหมัดตรงเผงเข้ามาเต็มๆ ทำเอาหลี่เซียงตงตั้งรับแทบไม่ทัน

เดี๋ยวสิ วันนี้ทำไมยัยคนนี้ถึงได้ใจกล้าขนาดนี้ล่ะเนี่ย? หรือว่าผมเข้าป่านานเกินไปจนตามโลกยุคนี้ไม่ทันแล้ว? สมัยนี้เขาฮิตแบบเปิดอกตรงไปตรงมา แทงทีเดียวมิดด้ามกันแล้วเหรอ?

หลี่เซียงตงถึงกับเหวอไปเลย!

ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับฝ่ายรับตัวน้อยที่คุณคอยหยอกเล่นอยู่ทุกวัน จู่ๆ วันหนึ่งก็พลิกกลับมาเป็นฝ่ายรุกตัวพ่อเสียอย่างนั้น แถมยังส่งยิ้มประหลาดพลางควักออกมาโชว์แล้วบอกว่า ของฉันใหญ่กว่านายอีกนะ!

มัน…ชวนให้รู้สึกขนลุกพิลึกเลยใช่ไหมล่ะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง