บทที่ 69 สาวสายรุกกับเนื้อรมควัน

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ หลี่เซียงตงก็เกิดอาการลนลานขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

นี่เป็นครั้งแรกที่เจอหมัดตรงเข้าจังๆ แบบนี้ ทำเอาเขาไปไม่เป็น ได้แต่หัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

"ฮ่าๆ คุณก็พูดเกินไป แค่เดือนกว่าๆ เอง อีกเดี๋ยวผมก็ออกไปแล้ว ไม่ได้เว่อร์ขนาดนั้นสักหน่อย"

"ไม่ค่ะ ตั้งเดือนกว่าๆ เชียวนะ ไม่ได้เจอคนที่ชอบ มันก็นานมากอยู่แล้วสิ"

ดูเหมือนจะมองออกว่าหลี่เซียงตงมีท่าทีจะถอย สวี่ฮุ่ยเลยเลือกที่จะรุกคืบไล่ต้อนต่อทันที

นิสัยของเธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ แต่ถ้าลองจับความรู้สึกตัวเองได้และปักใจกับใครเข้าแล้ว เธอกล้าได้กล้าเสียจนน่าตกใจเลยทีเดียว

หลังจากได้คลุกคลีกันมาพักหนึ่ง แม้จะเป็นแค่ในโลกออนไลน์ และในชีวิตจริงเคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง

แต่สวี่ฮุ่ยก็มั่นใจแล้วว่า ผู้ชายที่อยู่ในสายคนนี้แหละ คือสเปกของเธอเลย!

อุตส่าห์ใจเต้นกับใครสักคนได้ทั้งที เธอไม่ยอมปล่อยให้หลี่เซียงตงหลุดมือไปเฉยๆ เพียงเพราะเรื่องรักนวลสงวนตัวหรือรักษาฟอร์มผู้หญิงหรอกนะ

อีกอย่าง ตอนนี้ไม่ใช่โอกาสทองที่สุดหรอกเหรอ?

อีกฝ่ายอาศัยอยู่คนเดียวกลางป่าลึก ไม่มีชะนีหน้าไหนมาคอยแย่งผู้ชายกับเธอสักคน ถ้าไม่ฉวยโอกาสนี้รุกคืบเผด็จศึกให้จบๆ ไป

จะต้องรอให้เขาโดนผู้หญิงคนอื่นหมายตา แล้วค่อยมาเปิดศึกแย่งชิงหรือไง? เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ

และพอได้ยินประโยคนั้นเข้าไป สมองของหลี่เซียงตงก็ขาวโพลนไปในทันที

เธอบอกว่า…เธอ…ชอบผมเหรอ?

คือ…เล่นพูดออกมา…โต้งๆ แบบนี้เลยเหรอ? ไม่ทันให้ตั้งตัวเลยสักนิด!

แต่หลี่เซียงตงสัมผัสได้เลยว่า หัวใจของตัวเองกำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เลือดลมสูบฉีดพุ่งพล่านขึ้นหัวจนร้อนผ่าว

"คือ…เรื่องนี้…พวกเรา…มันไม่…"

ชั่วขณะนั้น หลี่เซียงตงถึงกับพูดจาติดๆ ขัดๆ ตัวเขาเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังพูดอะไรออกไป

"ทำไมเหรอ คุณไม่ชอบฉันเหรอคะ?"

"ถ้าไม่ชอบก็พูดตรงๆ ได้นะ ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ ชอบก็บอกว่าชอบ ถ้าไม่ชอบก็อย่ามามัวอ้ำอึ้ง เล่นสงครามประสาทดึงเชิงกันอยู่เลย"

"เพราะงั้น คุณชอบฉันไหมล่ะ?"

หมัดตรงอีกดอกชกเข้ากลางแสกหัวใจของหลี่เซียงตงเต็มๆ

เอาจริงๆ เรื่องมีความรักใช่ว่าเขาจะไม่เคยมี ใครบ้างช่วงมัธยมปลายกับมหาวิทยาลัยจะไม่มีประสบการณ์ความรักสักสองสามหน?

แต่ว่า…ผู้หญิงสมัยนี้ไม่ใช่ว่าต้องแกล้งทำเป็นเหนียมอาย แล้วค่อยๆ ส่งสัญญาณเล็กๆ น้อยๆ รอให้ฝ่ายชายเป็นคนสารภาพรักก่อนหรอกเหรอ?

แล้วตอนนี้นี่มันสถานการณ์แบบไหนกันเนี่ย?

คนที่รุกแรงและเปิดเผยตรงไปตรงมาแบบสวี่ฮุ่ย เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกจริงๆ

ก่อนหน้านี้ เขาคิดมาตลอดว่าผู้หญิงที่ร้อนแรงและกล้าได้กล้าเสียแบบนี้ คงมีอยู่แค่ในซีรีส์หรือไม่ก็นิยายเท่านั้น

ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้มาเจอกับตัวเองจังๆ

เอาเข้าจริง เรื่องในวันนี้เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลย มันเหมือนกับ…กำลังฝันอยู่ชัดๆ

"ผม…ชอบสิ! จะไม่ชอบได้ยังไงล่ะ"

ผ่านไปหลายวินาทีกว่าหลี่เซียงตงจะได้สติกลับมา

ทั้งที่เวลาผ่านไปแค่นิดเดียว แต่เขากลับรู้สึกเหมือนเพิ่งเดินฝ่าทะเลทรายมานานหลายชั่วโมง คอแห้งผากแทบไม่มีน้ำลาย

แม้แต่น้ำเสียงที่หลุดจากปากยังแหบพร่า

"ในเมื่อชอบฉัน งั้นพองานเสร็จ ออกมาจากป่าแล้วค่อยมาสารภาพรักกับฉันนะ ว่าที่แฟนหนุ่มของฉัน"

ได้ยินประโยคนี้เข้า หลี่เซียงตงก็มึนตึ้บไปอีกรอบ

เดี๋ยวสิ เมื่อกี้เธอก็สารภาพรักกับผมไม่ใช่เหรอ แล้วผมก็ตกลงไปแล้วด้วย ทำไมถึงยังไม่นับว่าเป็นแฟนกันอีกล่ะเนี่ย?

"ไม่ใช่สิ คุณ…"

หลี่เซียงตงกำลังจะอ้าปากถาม แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็โดนสวี่ฮุ่ยชิงตัดบทเสียก่อน

"เอาละ วันนี้ทำงานมาทั้งวัน ว่าที่แฟนสาวของคุณเหนื่อยแล้วค่ะ จะนอนพักแล้ว วันนี้พอแค่นี้นะ บ๊ายบาย"

สวี่ฮุ่ยที่อยู่อีกฟากของสายหน้าแดงก่ำ มองแวบเดียวก็รู้ว่ากว่าจะเค้นคำพวกนี้ออกมาได้ เธอต้องรวบรวมความกล้ามามากมายขนาดไหน

พอใช้ความกล้าจนหมดหลอด ความเขินอายที่พยายามกดไว้ก็ตีตื้นกลับมาอย่างรุนแรงจนแทบระเบิด เธอรู้สึกว่าถ้าขืนคุยต่ออีกนิด หน้าคงพ่นไอน้ำออกมาอย่างกับหัวรถจักรแน่ๆ

เธอเลยรีบชิงตัดสายทิ้งทันที!

สวี่ฮุ่ยเอ๋ยสวี่ฮุ่ย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แกใจกล้าหน้าทนได้ขนาดนี้น่ะ! บ้าจริง…อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว!

หลังวางสาย สวี่ฮุ่ยก็มุดตัวเข้าไปขดในผ้าห่ม โผล่มาแค่เท้าขาวๆ คู่เล็ก

ดูจากนิ้วเท้าที่เกร็งจิกแน่นก็เดาได้ไม่ยากเลยว่า ตอนนี้เธอคงใช้เท้าจิกเกร็งจนขุดสร้างคอนโดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นเสร็จไปห้องหนึ่งแล้ว

ส่วนอีกฝั่ง หลี่เซียงตงที่โดนตัดสายใส่ยังคงยืนเอ๋ออยู่ที่เดิม

ตกลงว่าตอนนี้…เรานับว่ามีแฟนแล้วหรือยังไม่มีกันแน่เนี่ย สับสนไปหมดแล้วนะ!

น่าจะ…นับแหละมั้ง!

เขากินข้าวไปด้วยความมึนงง ปีนขึ้นเตียงไปด้วยความมึนงง แล้วก็แบกความมึนงงนั้นผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

คืนนั้น เขาฝันถึงเรื่องราวที่แสนวิเศษ ในฝันเขาได้แต่งงานกับสวี่ฮุ่ย แล้วก็มีลูกสาวตัวน้อยที่น่ารักมากคนหนึ่ง…

การได้เฝ้ามองลูกสาวค่อยๆ เติบโตขึ้นในแต่ละวัน หัวอกคนเป็นพ่ออย่างเขามันช่างสุขล้นจนบอกไม่ถูก

ทว่าหลังจากนั้น…

จู่ๆ ก็มีไอ้หนุ่มหัวทองแว้นมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งโผล่พรวดเข้ามา

"เฮ้ย ตาแก่ บีเอ็มของฉันจอดไว้ตรงไหนวะ?"

"เชี่ยเอ๊ย…"

หลี่เซียงตงสะดุ้งโหยงลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง บ้าเอ๊ย สยองชะมัด น่ากลัวเกินไปแล้ว! ฝันบ้านี่มันน่ากลัวยิ่งกว่าหนังสยองขวัญทุกเรื่องที่เขาเคยดูมารวมกันเสียอีก!

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มสว่างรำไร เหลือบดูนาฬิกาอีกทีก็หกโมงครึ่งแล้ว

"ช่างเถอะ ลุกดีกว่า ก็นอนเต็มอิ่มแล้วนี่"

"วันนี้ต้องรีบจัดการเหยื่อของเมื่อวานให้เสร็จ แล้วคัดเนื้อในตู้แช่ออกมาบางส่วน ทำเป็นเนื้อรมควันเก็บไว้ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีที่ให้ยัดแล้วจริงๆ"

พอสวมเสื้อผ้าเสร็จสรรพ หลี่เซียงตงก็เริ่มลงมือทำงานอย่างกระฉับกระเฉง

เริ่มจากรื้อพวกเนื้อกระต่ายและเนื้อสัตว์มูลค่าไม่สูงที่เหลือค้างอยู่ในตู้แช่ออกมาก่อน

ของพวกนี้เขาเตรียมเอาไว้ทำเนื้อรมควัน

อย่างพวกเนื้อหมาป่า นอกจากมูลค่าจะสูงแล้ว เอาไปทำเนื้อรมควันก็ไม่แน่ว่าจะอร่อย ขืนเอาไปทำจริงคงเสียดายของแย่

สู้เอาเนื้อธรรมดาๆ พวกนี้มาจัดการก่อนดีกว่า

แต่ว่า… ปีหน้าถ้าต้องเข้ามาอีก คงต้องเตรียมตู้แช่แข็งขนาดใหญ่เพิ่มอีกสักสองตู้ ไม่อย่างนั้นคงไม่พอใช้แน่ๆ!

เนื้อรมควันถึงจะช่วยถนอมอาหารจากเนื้อสัตว์ส่วนเกินพวกนี้ได้ดีก็จริง แต่ทั้งเปลืองเวลาทั้งเปลืองแรง พอย่างรมควันจนแห้งน้ำระเหยออกหมด น้ำหนักก็ลดฮวบไปตั้งเยอะ

ที่สำคัญที่สุดคือ ราคาของมันแทบไม่ขยับขึ้นเลย บางทียังขายได้ไม่เท่าเนื้อสดด้วยซ้ำ ดูยังไงก็ไม่คุ้มเอาเสียเลย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง