บทที่ 70 ยาเม็ดสัตว์วิญญาณหลอมสำเร็จ

พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปอีกเกือบครึ่งเดือน ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนก่อนฤดูล่าสัตว์จะสิ้นสุดลง

เมื่อเทียบกับเมื่อครึ่งเดือนก่อน สภาพของกระท่อมไม้ในตอนนี้เปลี่ยนไปจากเดิมมากทีเดียว

อย่างแรกเลยคือข้างกระท่อมเดิมมีกระท่อมไม้หลังเล็กโผล่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งหลัง

ขนาดไม่ใหญ่ พื้นที่ไม่ถึงสิบตารางเมตร เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส

แถมยังไม่สูง แค่สองเมตรนิดๆ เท่านั้น นี่คือวัดจากจุดสูงสุดตรงสันหลังคาแล้วด้วยซ้ำ ส่วนผนังสองฝั่งสูงแค่ราวๆ หนึ่งเมตรเจ็ดสิบ

นี่เป็นที่ที่หลี่เซียงตงสร้างขึ้นมาเพื่อเก็บเสบียงและข้าวของโดยเฉพาะ

เขาคิดจะทำแบบนี้นานแล้ว เดิมทีในกระท่อมไม้หลังเล็กก็สุมไปด้วยเฟอร์นิเจอร์และเครื่องไม้เครื่องมือที่เขาขนมา พื้นที่ใช้สอยจึงจำกัดจำเขี่ยมาก

ก็เพราะตัวเขาเองไม่ได้เรื่องมากกับสภาพความเป็นอยู่อะไรนัก ไม่อย่างนั้นคงทนดูไม่ได้ตั้งนานแล้ว

แต่คำโบราณว่าไว้ดีแท้ ฟางเส้นสุดท้ายมักจะทำให้หลังอูฐหักเสมอ

จากสภาพแวดล้อมที่เดิมทีพอจะทนไหว พอรมควันเนื้อส่วนเกินเสร็จ หลี่เซียงตงก็พบว่าในกระท่อมหลังเล็กไม่มีที่จะให้วางแล้วจริงๆ

โชคดีที่เครื่องไม้เครื่องมือมีเพียบ เลื่อยไฟฟ้าเอยอะไรเอยมีครบครัน

เขาจึงอาศัยช่วงที่ว่างสร้างกระท่อมไม้หลังเล็กแบบเรียบง่ายนี้ขึ้นมา

มันเรียบง่ายจริงๆ การกันน้ำบนหลังคาก็แค่ปูผ้าใบกันน้ำไว้ใต้แผ่นไม้ชั้นหนึ่ง ส่วนผนังรอบด้านก็แค่เอาแผ่นไม้มาตอกติดกันดื้อๆ

ร่องรอยแยกเล็กๆ พวกนั้นไม่ได้คิดจะอุดเลยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าลมโกรกเข้าได้ทุกทิศ พื้นก็ทำง่ายที่สุด ใช้แผ่นไม้ไม่กี่แผ่นตอกเรียงกัน

ขอแค่ยกสูงจากพื้นดินสักระยะ ไม่ให้ของข้างในชื้นเวลาฝนตกก็พอแล้ว

สรุปก็คือ นี่เป็นกระท่อมไม้ที่สอบตกอย่างสิ้นเชิงหากจะใช้เป็นที่อยู่อาศัย ขนาดหลี่เซียงตงเองเวลาเดินเข้าไปยังต้องก้มหลังลงนิดหน่อย

แต่ถ้าแค่ใช้เก็บของละก็ แค่นี้เหลือเฟือแล้ว

แม้แต่งานช่างสุดหยาบที่ลมโกรกได้รอบทิศนี้ ก็กลายเป็นดีไซน์ชั้นยอดสำหรับการเก็บเนื้อรมควันพวกนี้ไปซะอย่างนั้น

ก็ใครใช้ให้เงื่อนไขสำคัญอันดับแรกของการเก็บเนื้อรมควันคือต้องระบายอากาศและถ่ายเทลมได้ดีกันล่ะ

จากนั้น หลี่เซียงตงก็ขนย้ายเครื่องมือและของสัพเพเหระในกระท่อมไม้เข้าไปไว้ในห้องเก็บของหลังเล็กนี้ทั้งหมด

กระทั่งตู้แช่แข็งขนาดใหญ่ก็ยังยกย้ายไปตู้หนึ่ง ทำให้กระท่อมหลังเดิมที่เคยแออัดดูกว้างขวางขึ้นมาถนัดตา

ถ้าก่อนหน้านี้เป็นแค่รังนอน ตอนนี้ก็พอจะมีกลิ่นอายของบ้านหลังน้อยที่แสนอบอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว

จริงสิ ที่น่าพูดถึงก็คือ หลี่เซียงตงยังถือโอกาสต่อโต๊ะขนาดยาวสองเมตรครึ่ง กว้างหกสิบเซนติเมตรไว้ริมหน้าต่างเพื่อใช้เป็นเคาน์เตอร์ครัวอีกด้วย

ตอนนี้ หลี่เซียงตงกำลังง่วนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวนี้เอง

"เชี่ย ทำไมรู้สึกเหมือนภาพลักษณ์ของฉันจากพรานป่าสุดหล่อเถื่อนในป่าลึก จู่ๆ ก็กลายร่างเป็นพ่อมดชั่วร้ายในยุคกลางไปได้ฟะเนี่ย!"

เมื่อมองดูก้อนอะไรบางอย่างสีเขียว เหนียวหนืด ในกระทะเหล็กตรงหน้าที่นานๆ ทีจะมีฟองอากาศผุดปุดๆ ขึ้นมาทีหนึ่ง หน้าตาดูคล้ายกับน้ำมูกข้นคลั่กของสิ่งมีชีวิตประหลาด

หางตาและมุมปากของหลี่เซียงตงกระตุกไม่หยุด พร้อมกับอดบ่นพึมพำออกมาไม่ได้

พูดจบ หลี่เซียงตงก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองไปยังเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ตัวที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งกำลังฟัดรองเท้าแตะสภาพผ่านศึกสงครามอิรักของเขาอย่างเมามันด้วยความเวทนา

พวกแกคงยังไม่รู้สินะว่าตัวเองกำลังจะต้องเจอกับอะไร ขอไว้อาลัยให้พวกแกเงียบๆ สักสามวินาทีละกัน อมิตาภพุทธ… อาเมน!

เขาแสร้งทำเป็นไว้อาลัยให้เจ้าตัวเล็กทั้งหลายสามวินาที แต่มุมปากในนาทีนี้กลับกระตุกยิ้มจนกดยังไงก็ไม่อยู่ ยิ่งกว่าแรงดีดของปืนอาก้าในสนามรบตะวันออกกลางเสียอีก

อืม… ผมไม่ได้คิดจะแก้แค้นเพราะพวกแกทำรองเท้าแตะคู่เดียวของผมพังหรอกนะ ผมแค่บังเอิญนึกถึงเรื่องที่มีความสุขขึ้นมาได้เฉยๆ

ใช่! มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ!

ก็แหม ผมเป็นสุภาพชนที่ยึดมั่นในการตอบแทนความแค้นด้วยความดีนะ จะไปทำเรื่องไร้ระดับแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ? จริงไหมล่ะ!

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที หลี่เซียงตงมองของในกระทะแล้วรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ตามวิธีที่บันทึกไว้ในหัวของเขา ของตรงหน้านี้น่าจะเป็นยาเม็ดสัตว์วิญญาณในตำนาน

เพียงแต่… ทำไมหน้าตามันถึงเปลี่ยนไปคนละทิศละทางแบบนี้ล่ะ?

ไหนล่ะยาพิษมีฟองผุดๆ ที่ดูแล้วกลืนไม่ลงที่ควรจะเป็น ทำไมผ่านไปแค่สิบกว่านาทีถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

เมื่อมองดูของในกระทะที่ตอนนี้กลายเป็นเนื้อครีมข้นสีเขียว นอกจากจะมีกลิ่นหอมสดชื่นโชยออกมาแล้ว หน้าตายังดูดีไม่เลว ดูไปดูมาเหมือนเค้กชาเขียวมัทฉะไม่มีผิด

ในใจของหลี่เซียงตงรู้สึกผิดหวังจริงๆ ดูท่าแผนการที่จะจับกรอกยาคงต้องพับเก็บไปซะแล้ว

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมหลี่เซียงตงถึงมั่นใจขนาดนั้น ก็ดูจากเจ้าตัวเล็กทั้งหลายที่มาล้อมอยู่แทบเท้า น้ำลายไหลยืดแล้วคอยตะกุยขากางเกงเขาไม่หยุดนั่นปะไร

พวกมันกระหายอยากในของที่อยู่ในกระทะนั้นอย่างออกนอกหน้า

หรือว่านี่จะเป็นสัญชาตญาณของสัตว์ป่า? รู้ว่าไอ้สิ่งนี้มีประโยชน์ต่อร่างกายของพวกมัน?

คิดถึงตรงนี้ หลี่เซียงตงก็ก้มมองเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ที่อยู่แทบเท้า แล้วรีบสลัดความคิดไม่เข้าท่านี้ทิ้งไปจากหัวทันที

ไม่มีทาง ไอ้เจ้าโง่ตัวน้อยทั้งสี่ตัวนี้ ร้อยทั้งร้อยก็แค่อยากกินเพราะความตะกละเฉยๆ คงเป็นเพราะเจ้าสัตว์วิญญาณ…

คิดถึงตรงนี้ หลี่เซียงตงก็ชะงักไป มองดูไอ้ก้อนที่เหมือนเค้กในกระทะ จะเรียกว่ายาเม็ดสัตว์วิญญาณมันจะเหมาะเหรอ? หน้าตามันไม่เข้ากันอย่างแรงเลยนะ

แต่ว่า…

สิบนาทีต่อมา พอมองดูเม็ดกลมๆ สีเขียวขนาดเท่าบัวลอยในกระทะ หลี่เซียงตงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เอาล่ะ คราวนี้จะเรียกว่ายาเม็ดสัตว์วิญญาณก็ไม่มีปัญหาแล้ว

"ตามที่จำได้ การป้อนยาเม็ดสัตว์วิญญาณครั้งแรก ยิ่งเยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดี หลังจากนั้นค่อยดูพัฒนาการของพวกมันเป็นหลัก"

"ตัวไหนโตเร็วก็ให้เยอะหน่อย ตัวไหนโตช้าก็ให้น้อยลง เดือนหนึ่งป้อนแค่ครั้งเดียวก็พอ"

เขาทบทวนในหัวอย่างละเอียดอีกรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น หลี่เซียงตงก็นำชามข้าวของเจ้าตัวเล็กทั้งสี่ออกมา แล้วเริ่มป้อน

ตอนนี้เขารู้สึกทึ่งในไหวพริบของตัวเองที่ปั้นไอ้ก้อนพวกนี้ให้กลายเป็นยาเม็ดสัตว์วิญญาณขึ้นมาจริงๆ

ถ้าให้กินทั้งกะละมังทีเดียว คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะหกเลอะเทอะเสียของไปเยอะ พอปั้นเป็นเม็ดๆ แล้วป้อนแยกแบบนี้ ปัญหานั้นก็หมดไปทันที

หนึ่งเม็ด…

สองเม็ด…

…

สิบเม็ด…

ในที่สุด พวกลูกหมาป่ากินไปได้ถึงสิบเม็ด ตัวแรกที่ทนฤทธิ์ยาไม่ไหวและเริ่มผล็อยหลับไปก็ปรากฏขึ้น

"หึ เจ้าตัวเล็ก ดูท่าแกคงเป็นตัวที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มแล้วล่ะนะ งั้นแกชื่อ… เจ้าสี่ ก็แล้วกัน"

เมื่อมองดูเจ้าตัวเล็กตัวแรกที่ล้มพับไป หลี่เซียงตงก็ลูบคาง แล้วตั้งชื่อให้มันว่าเจ้าสี่ทันที

ใช่แล้ว แม้จะเลี้ยงมาได้เดือนกว่าแล้ว แต่หลี่เซียงตงไม่เคยตั้งชื่อให้เจ้าพวกนี้เลย เรียกรวมๆ ว่าเจ้าตัวเล็กมาตลอด

หลังจากเจ้าสี่ไม่นาน พอถึงเม็ดที่สิบสอง เจ้าสามก็โผล่มา จากนั้นพอถึงเม็ดที่สิบสาม เจ้าสองก็ตามมาติดๆ

ส่วนเจ้าใหญ่ตัวสุดท้ายกลับผิดความคาดหมายของหลี่เซียงตงไปหน่อย ไม่คิดเลยว่าเจ้าตัวที่ค่อนข้างผอมแห้งที่สุดในบรรดาสี่ตัวนี้ จะกลายเป็นตัวที่แข็งแกร่งที่สุดไปได้

มันทนรับฤทธิ์ยาไปได้ถึงสิบแปดเม็ดเต็มๆ ถึงได้ทนไม่ไหวแล้วหลับไป เกือบจะเป็นสองเท่าของเจ้าไก่อ่อนอย่างเจ้าสี่แล้ว

ปริมาณยาขนาดนี้ แม้จะเทียบไม่ได้กับสัตว์เลี้ยงร่วมรบที่พวกผู้อาวุโสในความทรงจำเคยป้อน แต่หลี่เซียงตงก็พอใจมากแล้ว

ก็ลองดูสิว่าสัตว์ที่พวกยอดมนุษย์ในความทรงจำนั่นป้อนมันคือตัวอะไรกันบ้าง เสือเขี้ยวดาบเอย ช้างแมมมอธเอย แต่ละตัวล้วนเป็นบิ๊กเบิ้มสุดดุร้ายทั้งนั้น

ลูกหมาป่าของเขากินได้ขนาดนี้ก็นับว่าเหนือความคาดหมายของหลี่เซียงตงไปมากแล้ว

ถึงจะเทียบกับพวกรุ่นพี่โบราณไม่ได้ แต่ในป่าเขายุคนี้ พอพวกมันโตขึ้นมา จะต้องกลายเป็นยอดสัตว์ร้ายแถวหน้าอย่างแน่นอน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง